EVE'S VERBODEN

EVE'S POV

KNAL!

KNAL!

We bevroor bij het geluid van een schot dat uit de woonkamer kwam.

"Zoek de anderen!" hoorde ik een luide, onbekende mannelijke stem, waardoor mijn hart sneller begon te kloppen.

"Vind ze!" zei een andere onbekende stem.

De gedachte dat mijn vader daarbuiten neergeschoten werd, vervulde me met angst terwijl ik naar de keukendeur liep, maar mijn moeder trok me onmiddellijk terug.

Ze duwde me in de armen van Annamarie, mijn oppas, die me stevig vasthield.

"Neem haar mee. Gebruik de achterdeur. Ga nu," beval mijn moeder terwijl ze naar de keukendeur keek.

"Ja, mevrouw. Kom op, kind," zei Annamarie, terwijl ze me mee trok.

"Nee. Mam, ik ga niet zonder jou," zei ik bijna huilend, terwijl ik naar mijn moeder liep, maar ze duwde me terug naar Annamarie.

"Neem haar mee, zeg ik. Ga nu meteen!" fluisterde ze schreeuwend, waardoor tranen over mijn wangen rolden terwijl Annamarie me door de achterdeur naar buiten nam.

We renden, richting het bos.

BOEM!

Een luide bomexplosie hield ons tegen, waardoor ik me omdraaide.

Ons huis stond in brand.

Mijn hart zonk in mijn maag.

"Mam!" schreeuwde ik, terwijl ik snelle en zwakke stappen zette richting het huis, maar oma ving me.

"Kind, nee."

"Mam!" huilde ik, terwijl ik op mijn knieën viel.

Oma hield me vast terwijl ik bitter huilde.

"We moeten doorgaan, kind."

Ik schudde mijn hoofd. "Nee. Mijn ouders. Mijn vader! Mam!" huilde ik, terwijl ik naar mijn huis keek.

Het staat in vlammen!

Wie zou ons dit aandoen?

Wie zijn die mannen?!

Waarom deden ze dit ons aan?!

"Laten we gaan. Deze plek is gevaarlijk. We moeten je in veiligheid brengen. Je moeder wil dat je veilig bent. We moeten haar laatste wensen respecteren."

Mijn hart kneep samen terwijl ik snikte.

"Kom op, kind." zei oma, terwijl ze me hielp opstaan, en we gingen het bos in.

We liepen diep het bos in, wat voelde als een uur, zonder dat ze mijn hand losliet.

Niet lang daarna kwamen we bij een vreemde hut. Ze liet mijn hand los en haalde een sleutel uit haar zak, waardoor ik mijn wenkbrauwen fronste.

Ze opende de hut en draaide zich naar mij om. Ze stak haar hand naar me uit. Ik legde mijn hand op die van haar en volgde haar de hut in.

De plek was donker en griezelig. Het rook naar hout en stof. Oma stak een paar kaarsen aan die de hele kamer verlichtten, waardoor ik een typisch oud en verlaten plek kon zien.

Ik zag een oude bank, een kleine tafel, oude witte gordijnen voor de ramen en een stierenkop aan de muur.

De plek leek alsof er al een tijdje niemand was geweest. Oma liep naar me toe met een van de kaarsen, waardoor ik haar aandacht kreeg.

"Kom op, kind. Laat me je naar de kamer brengen," zei ze, terwijl ze haar hand op mijn schouder legde en de weg wees naar een binnenkamer.

In de kamer zag ik een goed opgemaakt stapelbed met een wit laken erop. Mijn ogen dwaalden door de rest van de kamer. Er stond een stoel naast het bed, een nachtkastje, nog een stierenkop aan de muur, wat ik erg griezelig vond, en een witte versleten gordijn voor het raam.

"Ga zitten, lieverd." zei oma, waardoor ik op het bed ging zitten. Het bed maakte een zwak geluid nadat ik erop ging zitten, terwijl ik naar het bed keek en mijn handpalmen erover wreef. Ik legde mijn hand op mijn blote dijen terwijl een traan rolde en op mijn hand viel. Mijn hart deed hevig pijn, waardoor meer tranen vloeiden.

"Hier is iets voor de kou." zei oma, terwijl ze me een zwarte deken gaf.

"Dank je," fluisterde ik nauwelijks, terwijl ik de deken van haar aannam. De koude wind raakte mijn huid, waardoor ik naar het raam keek.

De wind blies het gordijn door het raam.

"Het raam is kapot. Maar de deken zal voorkomen dat je kou vat," zei oma.

Ik knikte, terwijl ik mijn blik liet zakken.

"Oh, lieverd," zei ze, terwijl ze naast me ging zitten. Ze legde haar hand op mijn schouder.

"Mijn ouders zijn dood, oma." snikte ik. Mijn hart brak voortdurend.

Ze trok me dichter naar zich toe, en ik legde mijn hoofd op haar schouder.

"Het spijt me, lieverd." zei ze, terwijl ze zachtjes door mijn haar streelde.

Ik liet snik na snik horen terwijl ik aan mijn ouders dacht.

Mijn vader. Hij werd twee keer neergeschoten.

Mijn moeder moest achter hem aan gaan en verbrandde in het huis. Ik kan niet geloven dat dit allemaal met mij gebeurt.

"Wie waren die harteloze mensen, oma? Wat hebben we hen aangedaan?" snikte ik.

"Ik ben net zo verward als jij, kind. Ik weet niet wie ze zijn. Je weet dat rijke mensen vijanden hebben." zei ze, waardoor ik mijn hoofd van haar schouder terugtrok en naar haar keek.

Ze kijkt me bezorgd aan.

"Wat bedoel je? Heeft papa vijanden?"

Ze haalde haar schouders op. "Dat is de enige verklaring hiervoor, kind." Ze zei, terwijl ze een lok van mijn haar achter mijn oor schoof.

"Maar, papa is een lieve man. Hij... hij is een goed mens. Wij zijn goede mensen. Waarom zou iemand ons pijn willen doen?"

"Kind," riep ze, terwijl ze haar hand op de mijne legde. "Hoe goed iemand ook is, mensen kunnen hem nog steeds haten. Is het je nooit opgevallen dat er jaloerse mensen zijn, die afgunstig zijn op hoe rijk en verfijnd je familie is?"

"Dat is oneerlijk. Mijn ouders hebben zo hard gewerkt om te komen waar ze nu zijn. Waarom zou iemand hen willen vermoorden vanwege hun prestaties? Ik begrijp het niet." mijn hart kromp terwijl ik sprak.

"Ik snap het niet, Nana. Dit is onmenselijk. Mijn ouders zijn dood. Mijn ouders zijn dood, Nana!" huilde ik.

"Ssst, lieverd," suste ze, terwijl ze mijn hoofd op haar schouder legde en me omhelsde.

"Hoe kan iemand met een hart dit ons aandoen? Waarom, nana? Waarom? Dit is zo oneerlijk," snikte ik bitter terwijl ik Nana's hand vasthield. Flitsen van mijn vaders glimlachende gezicht vulden mijn hoofd.

De glimlach van mijn moeder ook. We zouden hem dessert serveren in de woonkamer. We zouden een gesprek hebben. Vanavond zou net als elke andere avond zijn.

Waarom is dit gebeurd?

Waarom?

"Je moet wat slapen, lieverd. Hier, ga liggen." zei Nana, terwijl ze me een beetje verplaatste.

Ik ging op mijn zij liggen, snikkend terwijl ze me met de deken bedekte. Ze leunde dichterbij en gaf een kus op mijn slapen.

Ze liep naar de deur.

"Nana?"

"Ja, lieverd?" antwoordde ze, terwijl ze zich naar me omdraaide.

"Blijf alsjeblieft bij me. Ik wil niet alleen zijn."

"Ik ben bij je, kind. Ik zal in de woonkamer zijn. Ik zal elke tien minuten bij je komen kijken, oké?"

Ik knikte lichtjes.

"Nu, ga slapen, oké?"

Ik legde mijn hoofd neer terwijl ze de kamer uit liep.

Ik lag op mijn rug, kijkend naar het oude plafond dat vol spinnenwebben zat.

Ik dacht aan mijn ouders, waardoor mijn hart zich aanspande.

Ik kan niet geloven dat ik nu een wees ben.

In slechts één nacht!

Mijn ouders zijn weg.

God, het kan niet. Dit gebeurt niet met mij.

Mijn hart deed hevig pijn terwijl ik op mijn zij lag. Ik klemde de deken stevig vast, stilletjes snikkend.

Papa, mama. Vertel me, dat dit een nachtmerrie is.

Vertel me dat ik snel wakker zal worden en jullie beiden zal zien.

Oh God.

Ik sloot mijn ogen terwijl het geluid van de schoten herhaalde in mijn oor. Mijn moeder dwong me om met nana mee te gaan. Alleen om zelf ook vermoord te worden.

De knal van het vuur deed me schrikken.

God, waarom?!

Waarom liet je dit ons gebeuren? Mij gebeuren?!

Hoe moet ik zonder hen leven?!

Hoe?!

Een licht raakte mijn gezicht door het raam. Ik keek in de richting en zag de volle maan.

Meer tranen stroomden uit mijn ogen terwijl ik mijn blik van de maan afwendde. Ik sloot mijn ogen en niet lang daarna nam de slaap me mee.

Ik opende mijn ogen voor de koude wind die door het raam naar binnen kwam. Het liet me rillen.

Ik keek om me heen en herkende mijn omgeving meteen. Mijn hart kromp bij het feit dat alles geen nachtmerrie was. Ik ben nog steeds in de hut en mijn ouders zijn echt dood.

Ik ging rechtop zitten, waardoor het bed een zwak geluid maakte. Mijn gezicht is gevuld met opgedroogde tranen dankzij de wind.

Ik stond op en liep naar het raam, negeerde de kou. Ik opende de gordijnen en realiseerde me dat het raam volledig bloot was.

De gordijn is het enige dat het raam bedekt. Geen glas of hout. Deze plek is oud.

Ik zuchtte terwijl ik naar de maan keek. Ik hield mijn hanger vast, herinnerend hoe mijn moeder het me gaf op mijn verjaardag terwijl een traan over mijn gezicht rolde.

Een geluid van een krakende deur trok mijn aandacht naar de deur.

Ik nam stille stappen naar de deur en keek naar de woonkamer. Ik zag nana in de deuropening staan, en het leek alsof ze met iemand praatte.

Ik fronste mijn wenkbrauwen.

Met wie praat ze?

Ik kan de persoon niet duidelijk zien.

"Waar is ze?"

Mijn hart sloeg over bij het horen van een bekende mannelijke stem.

Waar heb ik die gehoord?

Oh God.

Het is dezelfde stem van ons huis. De man die mijn vader neerschoot.