Het Komt In Drieën

Charlotte's POV

Ik was dankbaar dat de regen vandaag had besloten langs te komen... me beschermend tegen de onophoudelijke marteling die gepaard ging met het wonen aan de Glenstone Drive.

Mijn moeder rammelde met haar pillen in de nabije badkamer terwijl mijn oren zich samenknepen bij het bekende geluid... ze zou binnenkort tenminste slapen.

Ik bleef stil zitten, mijn magere knieën tegen mijn borst gedrukt, terwijl ik gewoon uit mijn slaapkamerraam staarde terwijl de regen tegen het glas kletterde.

Waarom moesten ze altijd mij kiezen? Het leven zou zoveel makkelijker zijn als ze mij niet kozen...

Ik wist dat de regen me niet voor altijd zou beschermen, vooral omdat ik morgen weer naar school moest.

Aan de andere kant zou er eindelijk een einde komen aan mijn zomer van marteling.

Mijn moeder - die vaak deed alsof ze de moeder van het jaar was voor de rest van onze buren - wilde altijd dat ik buiten was.

Zelfs als ik smeekte en smeekte om binnen te blijven, zei ze vaak hoe 'het haar eruit liet zien als een slechte moeder,' maar ik wist al de waarheid.

Het was echt omdat ze worstelde met verslaving en me zo lang mogelijk uit haar zicht wilde hebben... omdat ze diep van binnen een hekel aan me had.

De enige dagen dat ze daadwerkelijk overwoog om me binnen te laten blijven, waren als het weer slecht was - zoals vandaag.

Ik drukte mijn hoofd tegen het koude glas terwijl het sombere weer een weerspiegeling bleef van hoe ik me voelde.

De drie van hen hingen hier altijd rond omdat hun ouders allemaal langs dezelfde straat als wij woonden.

Toen ik jonger was, en toen het allemaal begon, probeerde ik zelfs mijn moeder te overtuigen om te verhuizen, ergens mooi, ergens warm, maar de moeite was veel groter dan waar ze om gaf.

Sinds mijn vader ons verliet voor een andere vrouw, werd ze alleen maar erger. Het was een kwestie van tijd, want ik was er zeker van dat de pillen haar snel genoeg zouden doden...

"Lottie!" roept ze, met een moederlijke stem, die iedereen zou misleiden om te denken dat ze een goede ouder was.

"Ja?" roep ik terug, terwijl ik de regen langzaam zie stoppen - waardoor mijn hartslag versnelt.

"De regen stopt... je kunt nu naar buiten." roept ze terug, terwijl ik mijn ogen sluit en ademhaal.

Niets goeds duurt eeuwig, toch?

"Mam, ik voel me niet zo lekker..." probeer ik, voordat ze me volledig afkapt en terugroept-

"Hou je mond! De frisse lucht zal helpen... nu naar buiten." argumenteert ze terug, terwijl ik zucht - wetende dat ze dit niet zou laten gaan totdat ze kreeg wat ze wilde.

Sinds mijn vader vertrok, heeft ze moeite om me langer dan tien seconden aan te kijken...

Ik maakte langzame bewegingen, nam mijn tijd om warmere kleren aan te trekken. Ik verzamelde toen mijn sokken en laarzen - bewoog in een slakkentempo om ze aan te trekken en de veters te strikken.

Misschien kan ik ergens in huis verstoppen... zodat ik niet naar buiten hoef?

Ik woog de voor- en nadelen van het idee af, beseffend dat de laatste keer dat ik die truc probeerde, ze me betrapte, en het op de lange termijn slechter voor me uitpakte.

Geen eten voor een week, en ze liet me de meeste dagen niet voor middernacht binnen... om nog maar te zwijgen van de afranseling die ik ervoor kreeg...

Ik huiver bij de herinnering, wetende dat er niet veel voor nodig was om haar woede te laten ontvlammen... Ik gaf vaak mezelf de schuld, aangezien het leek alsof de meeste mensen die ik tot nu toe in mijn leven had ontmoet, me hadden verlaten of hun afkeer voor me hadden geuit.

Ik ben het probleem.

Ik trok mijn laatste laars aan, strikte de veters in een slakkentempo terwijl mijn gedachten zich vulden met meer deprimerende ideeën.

"Verdomme Charlotte! Wat ben je precies aan het doen?!" hoor ik mijn moeder weer schreeuwen, haar stem had een lichte sissende toon aan het einde.

"Ik kom eraan!" roep ik terug, dwingend de reactie uit mijn keel terwijl ik opsta en een donkere jas van achter mijn deur aantrek.

Hopelijk kan ik ergens verstoppen en opgaan in de buitenlucht met deze saaie kleuren...

Ik sjok naar beneden, zie haar onderaan staan - wachtend op mijn aanwezigheid. Haar armen waren strak over haar borst gevouwen, en haar gezicht paste goed bij haar lichaamstaal - met een scherpe frons.

"Als je nog een keer zo lang doet om je klaar te maken, laat ik je helemaal niet meer binnen!" Zodra ik binnen handbereik was, greep ze me en trok me de rest van de trap af, en sleurde me naar de voordeur.

"Er uit! Kom de komende twee uur ook niet terug!" moppert ze en opent de deur voor me.

Ik stap de veranda op, kijkend naar de stille straat terwijl ik een rustige ademhaling loslaat, en hoor de deur met een klap achter me dichtvallen.

Ik daal de trappen af, besluitend dat het het beste zou zijn om zo snel mogelijk een goede schuilplaats te vinden.

Ik trek mijn capuchon op en haast me over het trottoir in de tegenovergestelde richting van Jason en Tommy's huis.

Het enige probleem was dat ik nog steeds langs Holdens huis moest en het beste moest hopen... Ik dacht dat het vermijden van 2/3 van hun huizen in de straat beter was dan niets.

Ik nader de donkerblauwe pick-up truck van Tommy's vader terwijl ik mijn stappen voorzichtig vertraag. Ik had moeite om te zien vanwege de grote heggen die het pad naar zijn huis afschermden...

Als ik er voorbij kon komen en verder de straat af kon gaan, dan kon ik het bos bereiken om me te verstoppen!

Ik nader de blauwe pick-up voorzichtig, niet veel geluid horend behalve het zachte gefluit van de wind.

Ik besloot mijn hoofd om de hoek te steken, starend in Tommy's tuin, en ik slaakte een zucht van verlichting toen ik zag dat het voortuintje leeg was.

Voor een groep zestienjarigen leken ze altijd rond te hangen in de straat bij een van hun huizen. Je zou denken dat ze betere dingen te doen zouden hebben, misschien zelfs feestjes om naartoe te gaan? Maar hier waren ze, altijd mijn leven tot een hel makend.

Ik loop verder de straat af, me iets beter voelend dat vandaag misschien wel weer een veilige dag zou zijn. Al snel kom ik aan het einde van de weg, waar ik de boomgrens ontmoet met een 'hondenuitlaatpad' dat het bos in leidt.

Hoewel het 's nachts eng was, voelde ik me overdag het veiligst hier - weg van de drie van hen.

Ik betreed de boomgrens, zie een paar buren in de verte hun honden uitlaten terwijl ik rustig ademhaal.

Tenminste, als er nu iets zou gebeuren, zouden ze het zien...

Ik bewonder de bloemen terwijl de natheid van de regen hun levendige kleuren naar voren brengt, terwijl ik mijn wandeling voortzet.

Hoe ik twee uur in dit koude weer zou doorbrengen, weet ik niet...

Ik passeer enkele van onze bekende buren en bied ze een 'hallo' aan terwijl ze zich omdraaien om weer terug te lopen over het met kiezelstenen bedekte pad naar hun huizen.

Het leek erop dat ik nu alleen was...

Ik wenste dat ik in tijden als deze mijn eigen telefoon had, waarmee ik de tijd kon doden door willekeurige video's te kijken of domme spelletjes te spelen zoals de andere kinderen op school doen.

"Nou, nou, je kunt gewoon niet genoeg van ons krijgen, hè slet? Kon niet wachten tot morgen om ons op school te zien, hè?" hoor ik Holdens bekende spottende toon, waardoor mijn lichaam verstijft.

"Volg je ons nu, of wat?" lacht Jason terwijl ik me omdraai en de drie van hen naar me toe zie komen, zich onthullend vanachter de bomen.

Ze moeten nu weten dat dit de plek is waar ik probeer me voor hen te verstoppen...

Mijn mond ging open en dicht terwijl mijn hart bonkte van angst voor de drie jongens die groter waren dan ik.

Ze kwamen dichtbij genoeg om de stank van sigaretten en aftershave te ruiken.

"Wil je vandaag proberen weg te rennen, of ga je het ons makkelijk maken?" vraagt Tommy, terwijl hij mijn schouder duwt en ik naar adem hap bij de actie.

Moet ik proberen te rennen?!

Elke keer als ik ooit heb geprobeerd te rennen, hebben ze me gepakt!

Ik ben niet snel, dus wat heeft het voor zin?!

Blijf ik gewoon hier met hen en laat ik het over me heen komen?!

Maar wat als ze besluiten me deze keer te doden? Wat als ze te ver gaan?!

"Het lijkt erop dat je wilt blijven... maak je geen zorgen, we zullen je gezicht niet markeren... we houden je mooi voor je eerste dag terug op school!" Tommy (die vaak de leider van de drie was) haalt het bekende vlindermes uit zijn zak.

Niet dit vandaag... alles behalve dit...

"P-Alsjeblieft..." fluister ik bijna, terwijl ze lachen en hun hoofd schudden bij mijn nutteloze gesmeek.

"Houd haar vast," instrueert Tommy, terwijl de andere twee lachen en snel naar me toe bewegen, me van het pad sleurend en de bomen in terwijl mijn ogen zich vullen met tranen van de angstaanjagende pijn die ik op het punt stond te doorstaan.

Alsjeblieft, God, laat ze me nog niet doden...