
Legioen
Zayda Watts · Voltooid · 111.2k Woorden
Inleiding
William Kade is de beta van de Hellhounds en ex-militair. Knap, slim maar beschadigd, het laatste wat hij verwacht is zijn partner te vinden terwijl hij zijn taken uitvoert. Maar dat is precies wat er gebeurt.
De werelden van Thalia en Kade botsen al snel en beiden bevinden zich midden in een naderende oorlog die het einde zal betekenen voor alle zielen op aarde als deze niet wordt gestopt.
Kunnen Kade en Thalia de grote oorlog stoppen voordat deze begint? Of zullen ze beiden bezwijken onder hun eigen demonen?
Hoofdstuk 1
Afghanistan, zes jaar geleden.
"Er is maar één ding waarop je kunt rekenen in dit land en dat is vuil." Korporaal Jake Mulligan preekte tegen de nieuwe soldaten terwijl het Ridgeback-patrouillevoertuig over de met kuilen bezaaide zandweg stuiterde richting een dorp niet ver van de basis. "Aan het eind van deze week heb je vuil in je kleren, in je laarzen, in je haar, in je bed en in je kont---"
"Hé Mully, houd je ooit nog eens je mond?"
"Pas als ik klaar ben met de inleidingstraining, Luitenant Kade, Sir!" Mulligan grijnsde voordat hij zich weer omdraaide om zijn preek over vuil en alle plaatsen waar de mannen het zouden vinden voort te zetten.
William Kade (beter bekend als gewoon Kade) draaide zich weer in zijn stoel, het geluid achterin het gepantserde voertuig negerend terwijl hij zijn zilveren ogen richtte op de uitgestrekte dorre woestijn voor hen. De temperatuur buiten liep op tot 40 graden Celsius en toch strekte een dunne grijze wolkensluier zich als een deken over de lucht. Het moest de eerste dag in maanden zijn dat ze niet verblind werden door het onverbiddelijke zonlicht en toch voelde de lucht dikker aan, alsof ze constant in een oven zaten. Ondanks de ondraaglijke hitte en Mulligan die doorging alsof zijn leven ervan afhing, zou niets Kade's humeur verpesten.
Over twee weken ging hij naar huis en verliet hij de Koninklijke Mariniers voorgoed. Een oude vriend en roedelgenoot had contact met hem opgenomen met een aanbod dat hij niet kon weigeren.
"Motoren, drank en vrouwen." Daniel Wolfe had gelachen. "Alle dingen waar een beta van kan dromen."
Natuurlijk was er een prijs verbonden aan zo'n verleidelijk aanbod, maar het was niet de eerste keer dat Kade een deal met de duivel sloot en het zou ook niet de laatste zijn.
Kade kon bijna de vertrouwde geur van het bos na een nacht zware regen ruiken, de koude vochtigheid die aan zijn huid kleefde. Het was zo dicht bij thuis als de jonge weerwolf ooit zou komen. Hij hoefde alleen nog maar de komende veertien dagen door te komen en dan was hij vrij. Geen uniformen meer, geen smerig eten meer, geen zonnebrand meer en geen vuil meer!
"Sir?" De chauffeur sprak op, een korporaal genaamd James Smith die, ondanks dat hij hier onder verzengende temperaturen en moeilijke omstandigheden was, nooit verder bruin werd dan een ziekelijke crèmekleur noch enige spiermassa had opgebouwd.
"Korporaal?" Kade antwoordde terug.
"ETA is vijf minuten."
Kade knikte, zijn zilveren ogen nog steeds gericht op de dorre weg terwijl hij de radiohoorn oppakte.
"Dit is alfa leider aan alle verkenners. ETA minder dan vijf minuten. Houd de scopes in de gaten en let op eventuele vijanden, over."
Een koor van 'roger' werd snel teruggegeven, de luitenant legde de hoorn terug in de houder voordat hij met zijn vuist op het dak van het gepantserde patrouillevoertuig sloeg.
Met het voertuig dat schokte en stuiterde over de versleten weg, bewogen Mulligan en nog twee soldaten zich om de wapens te bemannen die bovenop en achter op de voertuigen waren geplaatst. Het was een dans die ze honderden keren eerder hadden gedaan, tot het punt dat het instinct was geworden. Er hoefden geen woorden uitgewisseld te worden terwijl de vier Ridgeback gepantserde patrouilles door de woestijn denderden terwijl soldaten de aanvalswapens op de kolossale voertuigen bewapenden.
De hele sfeer veranderde in een oogwenk van oplettend en ontspannen naar gespannen en stil. Rondom het konvooi werd zand en stof als wervelende wolken de lucht in gegooid, tegen de zijkanten van de voertuigen geslagen als regen, en het landschap werd verduisterd. Het kleine stadje verscheen uit de wolken aarde als een luchtspiegeling, glinsterend in de hitte. Het was niet bijzonder groot, met vierkante en rechthoekige gebouwen in dezelfde beige kleur als het zand, samengeklonterd rond verweerde en verwaarloosde wegen. Een paar kippen scharrelden en pikten in de uitgedroogde aarde, terwijl een wit met cyperse kat met een korstige neus lui op zijn zij lag onder een oude vrachtwagen.
De kleine nederzetting was ongewoon stil. Kade was hier nu vaak genoeg geweest om te weten wie waar woonde en wie waar te vinden was op dit tijdstip van de dag. Meestal waren er een handvol kinderen die met een oude voetbal speelden onder het waakzame oog van hun moeders of oudere broers en zussen, maar zelfs zij waren nergens te bekennen; de gehavende oude voetbal lag verlaten in het stof.
"Is het mijn verbeelding of is het vandaag een beetje stil?" vroeg Kade aan James terwijl ze voorzichtig verder reden.
"Het is ongewoon stil, sir," stemde James toe.
Fronsend spitste Kade zijn oren. Er waren veel voordelen aan het zijn van een weerwolf, vooral in het leger. Snelle reflexen, verhoogde zintuigen en kracht hadden Kade en zijn mannen tot nu toe in leven gehouden. Nu was het niet anders terwijl hij luisterde naar iets dat een hint kon geven over wat er aan de hand was. Eerst was er niets behalve het lage gegrom van de motoren en het gekakel en gekoer van de kippen.
Toen hoorde hij het.
Het was eerst zwak, als het zachte gefladder van vogelvleugels, maar hoe meer Kade zich erop concentreerde, hoe sterker het snelle ritme werd. Hartslagen galmden door de lucht, snel en zwaar als de stappen van een hardloper. Ze waren soms bijna synchroon, als een vreemd oeroud deuntje, voordat ze vervielen in tientallen bonzen en tikken zonder herkenbaar refrein.
"Het lijkt leeg," mompelde Smith, wiens menselijke oren de hartslagen niet konden oppikken zoals Kade's gehoor dat kon. "Misschien zijn ze vertrokken?"
"Ze zijn hier," antwoordde Kade. "Wees alert. Het kan een valstrik zijn, dus ik wil dat iedereen klaar is om in actie te komen als dat nodig is."
De deur openduwend stapte Kade uit met de andere soldaten, wapen in de aanslag terwijl zijn scherpe zilveren ogen de omgeving afzochten naar tekenen van leven en meer specifiek naar opstandelingen. De hitte van de middagzon drukte nu op hen, brandend door de dunne sluier van wolken en weerkaatsend op de ramen van een paar oude vrachtwagens die aan de rand van een van de huizen geparkeerd stonden. De stilte was verontrustend. Meestal zou er een groep jongens op hen afstormen, vragen stellend in rap tempo, maar vandaag was er niets.
Kade leunde terug in het voertuig en greep de radio, zijn ogen nog steeds speurend naar leven terwijl hij contact opnam met de basis. "Basis, dit is alpha leider tango negen negen uniform kilo, hoort u mij? Over."
"Dit is de basis voor alpha leider. We ontvangen u luid en duidelijk. Over."
"We hebben de doelbestemming bereikt en de plaats lijkt verlaten. Over."
"Begrepen. Er zijn meldingen van opstandelingen in de omgeving. Ga voorzichtig te werk en wees bereid om vijandige acties te ondernemen. Over."
De radio terug in zijn houder slingerend, richtte Kade zijn ogen op Smith, die geduldig wachtte op verdere instructies. Er klopte iets niet en zijn wolf, Legion, voelde het ook, de zilvergrijze wolf probeerde onrustig naar de oppervlakte te komen. Kade kon zijn wolf gemakkelijk onder controle houden. Het had jaren geduurd om de onstuimige wolf te temmen, maar nu was het als een tweede natuur. Toch, als Legion zich ongemakkelijk voelde over de situatie, dan ging Kade luisteren.
"Oke, jullie hebben de man gehoord." Kade zuchtte en controleerde of zijn wapen geladen was. "Ga verder, maar houd je ogen open voor vijanden."
Ze verspreidden zich in kleine groepjes, hun laarzen bewogen geruisloos over de gebarsten aarde terwijl ze begonnen met het controleren en ontruimen van gebouwen en hutten. Ze bewogen naadloos alsof ze een gechoreografeerde dans uitvoerden en toch sprak niemand een woord terwijl de geweren gereed bleven en de ogen scherp.
Kade had al besloten het geluid van hartslagen te volgen. Ergens in het doolhof van steegjes verstopten de mensen van dit kleine stadje zich en ze waren bang. Mensen konden het niet oppikken, maar Kade wel; de geur van angst hing in de lucht en was bitter op de punt van de shifter's tong. Om hem heen bewogen zijn medesoldaten zich om huis na huis te ontruimen, zonder enig teken van de bewoners of waar ze heen waren gegaan te vinden. Het was alsof ze gewoon waren verdwenen, half opgegeten eten op borden achterlatend of half gewassen kleding. Het was griezelig en als Kade een mens was, zou hij ervan overtuigd zijn dat het stadje verlaten was, maar hij wist wel beter.
Het snelle geratel van schoten die verderop werden afgevuurd, gevolgd door geschreeuw, onderbrak Kade's gedachtegang. Hij vloekte en zette het op een lopen in de richting van de chaos terwijl rapporten van andere soldaten binnenkwamen over onbekende vijanden die op hen schoten. De geur van bloed begon de hete lucht te doordringen voordat donkere kleurige druppels de beige aarde bezoedelden, groter wordend totdat Kade een man tegen een muur zag zitten, één hand klemmend om zijn andere schouder terwijl het bloed van de schotwond zijn huid en kleding bevlekte. Pijn en angst vervormden zijn gelaatstrekken alsof hij een gewond dier was, gevangen en niet wetend wat te doen.
"Hé!" Kade snelde naar hem toe, graaiend in een van de zakken van zijn jas om een kleine EHBO-kit tevoorschijn te halen. "Laat me eens kijken."
De man kon niet ouder zijn dan twintig, met kortgeknipt donker haar tegen honingbruine huid en wijde hazelnootkleurige ogen die zijn pijn en angst uitschreeuwden. Hij was lang en slungelig, nauwelijks passend in het oude versleten Real Madrid voetbalshirt en de kaki shorts die aan zijn lichaam kleefden. Hij hief gehoorzaam maar ook aarzelend zijn bebloede hand van zijn gewonde schouder om de schotwond te laten zien. Gelukkig was deze niet te dicht bij het hart of de longen. Het was een vleeswond, maar bloedde nog steeds hevig.
"Houd dit erop." Kade hield een pakje omhoog, drukte het voorzichtig op de wond en wachtte tot de jonge man zijn hand eroverheen legde. "Houd het stevig vast, maar niet zo strak dat je jezelf pijn doet. Begrijp je?"
De man knikte alleen maar, hield zijn hand waar die was, en keek Kade voorzichtig aan terwijl hij om medische hulp riep via de radio.
"Hulp is onderweg. Oke?" Kade verzekerde de gewonde man. "Heb je gezien waar de schutter heen ging?"
"Richting de berg." Mompelde de man. "Alsjeblieft, je moet mijn zus helpen. De mannen hebben haar en de anderen meegenomen."
"De anderen?" Kade fronste verward.
"Ze hebben alle meisjes meegenomen."
"Wat is de naam van je zus?" Vroeg Kade.
"Laila." Antwoordde de man. "Ze is pas zestien en ze is het enige familielid dat ik nog heb. Alsjeblieft, je moet me helpen haar te vinden."
"Oke oke." Kade kalmeerde de man voordat hij te paniekerig werd en zichzelf meer pijn deed. "We zullen haar vinden. Vertel me je naam."
"Karim."
"Oké Karim. Ik ga je zus zoeken, maar nu moet je met deze man meegaan..." Kade gebaarde naar een van de medici die zijn kant op kwam. "Laat hem je verzorgen."
Kade liet Karim in de bekwame handen van de medicus achter en liep verder de straat af naar de rand van het kleine stadje. Alles was stil, zelfs de radio, en Kade voelde Legion weer in hem roeren. Net toen hij dacht dat hij de verkeerde kant op ging, zag hij beweging tussen rijen lakens die in de hete wind wapperden. Richting de bergen, net aan de rand van de stad, zag hij mannen met geweren groepen meisjes naar een grote vrachtwagen duwen. Het was in de tegenovergestelde richting van waar het konvooi zou reizen en het leek erop dat de mannen precies wisten waar ze zich moesten verstoppen. Om welke reden dan ook, hadden ze echter hun timing verkeerd en sloegen toe net toen de patrouilles de stad binnenrolden. Nu leken ze haast te maken om te laden wat ze kwamen halen en te verdwijnen.
"Eenheden, ik heb vijanden in zicht aan de achterkant van de markt. Ik tel tien mannen en minstens twintig meisjes. Mannen zijn bewapend," mompelde Kade in zijn radio.
Hij gebruikte de wapperende lakens als dekking, terwijl hij zijn ogen op de scène voor zich hield zodat hij ze niet uit het oog verloor. Net toen hij het einde bereikte, schoot een schaduw tussen twee rijen dekens door, snel op Kade afkomend. Zonder na te denken hief hij zijn wapen en haalde de trekker over, een enkele kogel scheurde door het gladde witte laken voor hem en raakte de schaduw.
Het was een slechte zet. Het geluid van het schot trok de aandacht van de mannen die onmiddellijk begonnen te schieten in de richting van de shifter, waardoor hij moest bukken om niet geraakt te worden. Hij zag dat zijn eigen doelwit bewoog en hij kroop naar het lichaam in de hoop wat informatie te krijgen.
Wat hij zag deed hem verstijven.
Op de grond, kronkelend en proberend te ademen terwijl bloed uit zijn mond stroomde, lag een jongen van niet ouder dan acht of negen jaar.
"Nee. Nee. Nee. Nee..." Kade rende naar de jongen toe, tilde hem op, paniekerige zilveren ogen ontmoetten bange bruine ogen. "Blijf volhouden, oké? Blijf volhouden!"
Kogels vlogen nog steeds langs hem heen, meer nu de patrouille terug begon te schieten om te proberen te voorkomen dat de mannen met de meisjes zouden vertrekken. Kade was zich echter nergens van bewust terwijl hij wanhopig probeerde het bloeden uit de wond in de borst van de jongen te stoppen. Zijn t-shirt was nu donker en doordrenkt met bloed en zijn ogen begonnen te glazuren, het licht erin vervaagde.
"Medici nodig aan de achterkant van de markt! Eén burgerlijk slachtoffer! Schotwond in de---"
Kade voelde de kracht van de explosie hem als een goederentrein raken, waardoor hij naar achteren vloog en op de grond smakte, puin om hem heen exploderend en neerstortend. Een paar momenten verloor de shifter zijn oriëntatie, zijn oren suisden en zijn ogen prikten van het vuil erin. Hij proefde zijn bloed in zijn mond en een scherpe pijn scheurde door zijn armen en rug, maar hij duwde het weg om te proberen te bewegen. Net toen hij erin slaagde op zijn buik te draaien, scheurde een andere explosie door de straat, de muur van het gebouw naast hem explodeerde door de impact. De muur kreunde terwijl hij zijn stabiliteit verloor en viel naar voren. Het puin stortte bovenop Kade en alles werd zwart.
Laatste Hoofdstukken
#60 🐺🐺 VOORPROEFJE: The Shadow Wolves 🐺🐺
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#59 Epiloog
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#58 Hoofdstuk 57
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#57 Hoofdstuk 56
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#56 Hoofdstuk 55
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#55 Hoofdstuk 54
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#54 Hoofdstuk 53
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#53 Hoofdstuk 52
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#52 Hoofdstuk 51
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025#51 Hoofdstuk 50
Laatst Bijgewerkt: 1/10/2025
Je Vindt Dit Misschien Leuk 😍
Onschuldig Hart
"Welke verandering?" vroeg ze trillend.
"Het is waar dat ik vandaag ga trouwen, maar niet met Mahi, maar met jou." Haar ogen werden groot van schok en ongeloof. Ze kon niet geloven wat hij net had gezegd.
"W...Wat h...heb je g...gezegd?" stamelde ze.
"Ik zei dat jij vandaag met mij gaat trouwen en wel in dezelfde mandap (paviljoen). Voordat je me weigert, laat me je vertellen dat het leven van je zus en je familie in mijn handen ligt als je iets probeert. Als je probeert het huwelijk te weigeren of iemand hierover te vertellen, dan zal je zus de eerste persoon zijn wiens leven ik zal vernietigen. Het is beter voor jou om mijn en jouw tijd niet te verspillen, trek de bruidslehenga rustig aan en kom naar de mandap. Ja, nog één ding dat je moet onthouden is dat niemand je gezicht mag zien tot we getrouwd zijn, zodat het huwelijk soepel kan verlopen. Ik wil geen drama voor het huwelijk."
Wat een ellende.
Hoe kon ze trouwen met iemand met wie ze niet eens goed kon praten?
"Hoe kan ik met jou trouwen?" zijn wenkbrauwen gingen omhoog van woede.
Hij pakte zijn telefoon om iemand te bellen en gaf bevelen terwijl hij diep in haar ogen staarde, waardoor haar hart zonk van angst en schrik: "Dood Mahi."
Ze knielde neer, vouwde haar handen voor hem en smeekte hem huilend en hysterisch: "Alsjeblieft, doe dit niet."
"Ga je met me trouwen?" Hij trok een wenkbrauw vragend omhoog.
Toen ze stil bleef, zei hij opnieuw tegen de man: "Dood haar."
"Ja, ik zal met je trouwen."
Onze Luna, Onze Partner
"Absoluut verbluffend," antwoordt Eros terwijl ze beiden een hand nemen en er een zoete, zachte kus op drukken.
"Dank je," bloos ik. "Jullie zijn ook knap."
"Maar jij, onze prachtige partner, overtreft iedereen," fluistert Ares terwijl hij me naar zich toe trekt en onze lippen verzegelt met een kus.
Athena Moonblood is een meisje zonder roedel of familie. Na het accepteren van haar afwijzing door haar partner, worstelt Athena totdat haar Tweede Kans Partner opduikt.
Ares en Eros Moonheart zijn de tweeling-Alpha's van de Mystic Shadow Pack die op zoek zijn naar hun Partner. Gedwongen om het jaarlijkse paringsbal bij te wonen, besluit de Maangodin hun lotsbestemmingen te verweven en hen samen te brengen.
Mijn ex-vrouw is een Mysterieus Baas
Hij zei: "Ze is terug. Laten we scheiden. Je kunt hebben wat je wilt."
Na twee jaar huwelijk kan ze de realiteit niet langer negeren dat hij niet meer van haar houdt, en het is duidelijk dat wanneer de vroegere relatie emotionele pijn veroorzaakt, de huidige eronder lijdt.
Daphne Murphy maakte geen ruzie, ze koos ervoor om dit stel te zegenen en stelde haar eigen voorwaarden.
"Ik wil je duurste limited edition sportwagen."
"Ja."
"Een villa aan de rand van de stad."
"Goed."
"Deel de miljarden dollars die we na twee jaar huwelijk hebben verdiend."
"?"
Verliefd op de marinebroer van mijn vriend
"Wat is er mis met mij?
Waarom voelt mijn huid zo strak aan als hij in de buurt is, alsof ik een trui draag die twee maten te klein is?
Het is gewoon nieuwigheid, zeg ik streng tegen mezelf.
Hij is de broer van mijn vriend.
Dit is Tyler's familie.
Ik ga niet toestaan dat een koude blik dat allemaal tenietdoet.
**
Als balletdanseres lijkt mijn leven perfect—een beurs, een hoofdrol, een lieve vriend Tyler. Totdat Tyler zijn ware aard toont en zijn oudere broer, Asher, thuiskomt.
Asher is een marinier met littekens van de strijd en nul geduld. Hij noemt me "prinses" alsof het een belediging is. Ik kan hem niet uitstaan.
Wanneer mijn enkelblessure me dwingt om te herstellen in het familiehuis aan het meer, zit ik vast met beide broers. Wat begint als wederzijdse haat, verandert langzaam in iets verboden.
Ik word verliefd op de broer van mijn vriend.
**
Ik haat meisjes zoals zij.
Verwend.
Teer.
En toch—
Toch.
Het beeld van haar in de deuropening, haar vestje strakker om haar smalle schouders trekkend, proberend door de ongemakkelijkheid heen te glimlachen, laat me niet los.
Net als de herinnering aan Tyler. Die haar hier zonder een tweede gedachte achterlaat.
Ik zou me er niet druk om moeten maken.
Ik maak me er niet druk om.
Het is niet mijn probleem als Tyler een idioot is.
Het gaat mij niets aan als een verwend prinsesje in het donker naar huis moet lopen.
Ik ben hier niet om iemand te redden.
Zeker niet haar.
Zeker niet iemand zoals zij.
Ze is niet mijn probleem.
En ik zal er verdomd zeker van zijn dat ze dat nooit wordt.
Maar toen mijn ogen op haar lippen vielen, wilde ik dat ze van mij was.
De Omega: Gebonden Aan De Vier
"Dat ben ik zeker," glimlachte Alex. Nu stond ik tussen hen in, mijn hart bonkte zo snel dat ik dacht dat ik zou flauwvallen.
"Laat me met rust!" schreeuwde ik en probeerde weg te rennen. Maar ik zat vast. Voordat ik het doorhad, drukte Austin zijn lippen op de mijne. Mijn hoofd leek te exploderen. Ik had nog nooit iemand gekust.
Ik voelde Alex, die achter me stond, zijn hand onder mijn borst duwen en mijn borst omvatten met zijn grote hand terwijl hij kreunde. Ik vocht met al mijn kracht.
Wat was er aan de hand? Waarom deden ze dit? Haten ze me niet?
Stormi, ooit een omega die door niemand gewild werd, bevond zich plotseling in het middelpunt van een verhaal gesponnen door de maangodin. Vier beruchte wolven, bekend om hun slechte jongensgedrag en haar pestkoppen, waren voorbestemd om haar partners te zijn.
Dhr. Ryan
Hij kwam dichterbij met een donkere en hongerige blik,
zo dichtbij,
zijn handen reikten naar mijn gezicht en hij drukte zijn lichaam tegen het mijne.
Zijn mond nam de mijne gretig, een beetje ruw.
Zijn tong liet me buiten adem.
"Als je niet met me meegaat, neuk ik je hier ter plekke," fluisterde hij.
Katherine had haar maagdelijkheid jarenlang bewaard, zelfs nadat ze 18 werd. Maar op een dag ontmoette ze in de club een extreem seksuele man, Nathan Ryan. Hij had de meest verleidelijke blauwe ogen die ze ooit had gezien, een goed gedefinieerde kaaklijn, bijna goudblond haar, volle lippen, perfect gevormd, en de meest geweldige glimlach, met perfecte tanden en die verdomde kuiltjes. Ongelofelijk sexy.
Zij en hij hadden een prachtige en hete onenightstand...
Katherine dacht dat ze de man nooit meer zou ontmoeten.
Maar het lot had een ander plan.
Katherine staat op het punt om de baan van assistente aan te nemen bij een miljardair die een van de grootste bedrijven van het land bezit en bekend staat als een veroveraar, autoritair en volledig onweerstaanbaar. Hij is Nathan Ryan!
Zal Kate in staat zijn om de charmes van deze aantrekkelijke, krachtige en verleidelijke man te weerstaan?
Lees verder om te weten te komen over een relatie verscheurd tussen woede en het oncontroleerbare verlangen naar plezier.
Waarschuwing: R18+, Alleen voor volwassen lezers.
Hartslied
Ik zag er sterk uit, en mijn wolf was absoluut prachtig.
Ik keek naar waar mijn zus zat en zij en de rest van haar groep hadden jaloerse woede op hun gezichten. Vervolgens keek ik naar waar mijn ouders zaten en ze staarden boos naar mijn foto, als blikken alleen al dingen in brand konden steken.
Ik grijnsde naar hen en draaide me toen om naar mijn tegenstander, alles om me heen vervaagde behalve wat hier op dit platform was. Ik trok mijn rok en vest uit. Staand in alleen mijn tanktop en capri's, nam ik een vechthouding aan en wachtte op het signaal om te beginnen -- Om te vechten, om te bewijzen, en mezelf niet langer te verbergen.
Dit zou leuk worden, dacht ik, met een grijns op mijn gezicht.
Dit boek "Heartsong" bevat twee boeken "Werewolf’s Heartsong" en "Witch’s Heartsong"
Alleen voor volwassen publiek: Bevat volwassen taalgebruik, seks, misbruik en geweld
Onherstelbare Liefde
Toen andere vrouwen me vals beschuldigden, hielp hij me niet alleen niet, maar koos hij ook hun kant om me te pesten en pijn te doen...
Ik was diep teleurgesteld in hem en scheidde van hem!
Na terugkeer naar het huis van mijn ouders, vroeg mijn vader me om miljarden aan bezittingen te erven, en mijn moeder en grootmoeder verwende me, waardoor ik de gelukkigste vrouw ter wereld werd!
Op dat moment kreeg die man spijt. Hij kwam naar me toe, knielde neer en smeekte me om hem opnieuw te trouwen.
Dus, vertel me, hoe moet ik deze harteloze man straffen?
(Ik raad je ten zeerste een meeslepend boek aan dat ik drie dagen en nachten niet kon wegleggen. Het is ongelooflijk boeiend en een absolute aanrader. De titel van het boek is "De Dochter van de Gokkoning". Je kunt het vinden door ernaar te zoeken in de zoekbalk.)
Miljardair Een Nacht Stand
Maar niets was perfect in deze wereld. Het bleek dat ze ook een pleegmoeder en -zus had die alles wat ze had konden ruïneren.
De avond voor het verlovingsfeest, verdoofde haar pleegmoeder haar en beraamde een plan om haar naar schurken te sturen. Gelukkig ging Chloe naar de verkeerde kamer en bracht een nacht door met een vreemdeling.
Het bleek dat die man de CEO was van een van Amerika's grootste multinationale bedrijven, die slechts 29 was maar al op de Forbes-lijst stond. Na een onenightstand met haar, stelde hij voor: "Trouw met me, ik zal je helpen wraak te nemen."
Verboden, Beste Vriend van Broer
"Je gaat elke centimeter van me nemen." Hij fluisterde terwijl hij naar boven stootte.
"God, je voelt zo verdomd goed. Is dit wat je wilde, mijn pik in je?" vroeg hij, wetende dat ik hem vanaf het begin had verleid.
"J...ja," hijgde ik.
Brianna Fletcher was haar hele leven op de vlucht geweest voor gevaarlijke mannen, maar toen ze na haar afstuderen de kans kreeg om bij haar oudere broer te blijven, ontmoette ze daar de gevaarlijkste van allemaal. De beste vriend van haar broer, een maffiabaas. Hij straalde gevaar uit, maar ze kon niet bij hem uit de buurt blijven.
Hij weet dat het zusje van zijn beste vriend verboden terrein is, en toch kon hij niet stoppen met aan haar te denken.
Zullen ze in staat zijn om alle regels te breken en troost te vinden in elkaars armen?
De Drakenkoningen en De Profetie
Lucian fluistert zachtjes in mijn oor: "Welkom thuis, kleine partner."
Toen merkte ik dat er vijf zeer lange, even mooie engelachtige mannen om de kamer stonden. Allemaal knap op hun eigen manier en gebouwd zoals Lucian.
"Partner," zeggen ze allemaal in koor. Mijn ogen zullen waarschijnlijk uit mijn hoofd vallen van verbazing. Ik vraag me af of ik blind kan worden van al het snelle knipperen dat mijn ogen doen.
Voor de tweede keer vanavond zeg ik: 'Pardon?'
Nou, verdomme!
Everly leeft in een wereld waar bovennatuurlijke wezens zij aan zij met mensen leven. Zelfs haar beste vriendin Stella is een weerwolf.
Everly dacht dat ze veilig was voor het bijwonen van het EverMate Bal, aangezien ze gisteren pas 18 werd en de uitnodigingen weken geleden al waren verstuurd. Haar lot werd bezegeld toen Het Orakel andere plannen maakte.
Wat zal er gebeuren als ze de aandacht trekt van niet 1 maar 6 bovennatuurlijken, en niet zomaar bovennatuurlijken, maar de koningen? Drakenkoningen om precies te zijn.
Wat zal er gebeuren met de wereld wanneer De Grote Profetie onthult dat deze eenvoudige menselijke meid centraal staat?
Zal Everly wegrennen van haar bestemming of het omarmen?
Zal ze in staat zijn de duisternis die in de schaduwen loert te vernietigen voordat het haar wereld vernietigt?
Laten we het ontdekken.
Onderwerping aan de Maffia Drieling
"Je was van ons vanaf het moment dat we je zagen."
"Ik weet niet hoe lang het gaat duren voordat je beseft dat je bij ons hoort." Een van de drieling zei, terwijl hij mijn hoofd naar achteren trok om zijn intense ogen te ontmoeten.
"Je bent van ons om te neuken, van ons om lief te hebben, van ons om te claimen en te gebruiken op welke manier we maar willen. Is dat niet zo, lieverd?" De tweede voegde toe.
"J...ja, meneer." ademde ik.
"Nu, wees een braaf meisje en spreid je benen, laten we eens zien wat een behoeftige kleine puinhoop onze woorden van je hebben gemaakt." De derde voegde toe.
Camilla was getuige van een moord gepleegd door gemaskerde mannen en wist gelukkig te ontsnappen. Op haar zoektocht naar haar verdwenen vader kruist ze het pad van de gevaarlijkste maffia-drieling ter wereld, die de moordenaars waren die ze eerder had ontmoet. Maar dat wist ze niet...
Toen de waarheid aan het licht kwam, werd ze meegenomen naar de BDSM-club van de drieling. Camilla heeft geen manier om te ontsnappen, de maffia-drieling zou alles doen om haar als hun kleine slet te houden.
Ze zijn bereid haar te delen, maar zal zij zich aan hen alle drie onderwerpen?












