Luna Op De Vlucht - Ik Stal De Zonen Van De Alpha

Elena

De muziek is luid in de club, en mijn bloed bruist van de enorme hoeveelheid alcohol die door mijn systeem stroomt. Ik ga er spijt van krijgen dat ik zoveel Amaretto Sours heb gedronken, maar voor nu laat ik de drank mijn pijn verdoven en mijn lichaam genoeg ontspannen om van de avond te genieten. Ik heb me dodelijk gekleed in een strakke bodycon jurk die weinig aan de verbeelding overlaat en al mijn rondingen laat zien.

Mijn beste vriendin giechelt als ik haar heupen vastpak, haar lichaam strak tegen het mijne trek en mijn heupen op de beat laat bewegen. Alisha's kont schuurt tegen me aan, en ik lach. Ik ga zelden uit, maar nadat mijn vader verklaarde dat hij niet zou aftreden en de roedel aan mij zou overdragen, besloot ik mijn vader een grote "fuck you" te geven door de roedelvergadering te missen en in plaats daarvan naar de club te ontsnappen. Mogelijk om met een willekeurige vreemdeling te gaan vrijen.

Ik ga ervoor zorgen dat hij er alles over hoort. Ik wil dat hij net zo boos is als ik, zodat ik weet dat zijn woede het waard zal zijn.

Ik kook van woede en wil hem terugpakken, wat ik nu heb gedaan door hem direct te trotseren en te gaan clubben. Ik weet dat het me in de problemen zal brengen, en hij zal beweren dat ik hem schaamte heb bezorgd. Wetende dat hij zal worstelen tijdens de vergadering zonder dat ik de presentaties beheer, zal de straf waard zijn.

Hij heeft de afgelopen twee jaar elke smoes gebruikt om me niet de roedel te laten overnemen.

Het was hetzelfde argument vandaag toen ik het ter sprake bracht. Maar deze keer vertelde hij me waarom: "Je bent een vrouw, geen Alpha." Ik knipperde alleen maar met mijn ogen.

Mijn hele leven heb ik getraind en ben ik een voorbeeldige dochter geweest. Ik heb alles gedaan wat van me gevraagd werd, en het is allemaal voor niets geweest. Dus, toen hij me vertelde dat ik niet te laat moest komen voor de roedelvergadering, boycotte ik het om in plaats daarvan te gaan dansen.

Toch, ondanks de drank die ik heb geconsumeerd, heb ik het gevoel dat ik in de gaten word gehouden; dat vreemde gevoel dat er ogen op mij gericht zijn, doet me rondkijken in de club om te zien wiens aandacht ik heb gestolen. Mijn ogen scannen de ruimte waar lichamen tegen elkaar aan staan, deinen en bewegen op de beat, maar ik vind niemand die direct naar me staart.

Niet totdat ik naar de overloop boven de dansvloer kijk. Zilveren ogen staren terug naar me van een man die tegen de reling leunt. Hij kijkt een paar seconden naar me en neemt een slok van zijn drankje. Dan draait hij zich om, verdwijnt in de schaduwen, en ik haal mijn schouders op, denkend dat het niets is. Maar waarom trekt iets diep in mij, waardoor ik blijf opkijken naar de overloop? Ik kan het niet uitleggen, maar er is iets aan de man dat me nerveus maakt.

"Alles goed, schat?" Alisha draait zich naar me om, borstelt haar lavendelkleurige haar uit haar ogen voordat ze dichterbij leunt. Ze roept naast mijn oor, haar stem nauwelijks hoorbaar boven de luide muziek.

Ik knik en richt mijn aandacht weer op haar, haar gebruinde gezicht rood en glinsterend van het zweet door de hitte van ons dicht opeengepakt op de dansvloer onder de flitsende lichten. Om een of andere vreemde reden keren mijn ogen na slechts een paar momenten terug naar de overloop, maar ik kan de mysterieuze man niet langer zien.

Na ongeveer een uur maak ik mijn drankje op, en mijn voeten doen vreselijk pijn wanneer ik Alisha op haar schouder tik.

“Ik moet iets drinken,” roep ik naar haar over de luide muziek. Ik knik naar de bar, en ze steekt haar duim op, maar als ik me omdraai om me een weg te banen door de lichamen die me omringen, bots ik tegen een borstkas. Sterke handen grijpen mijn heupen en zijn geur dringt mijn neus binnen, waardoor mijn hele lichaam spant wanneer ik zijn adem over mijn nek voel strijken.

“Gevonden, kleine maat,” spint hij naast mijn oor.

Ik slik en trek me terug om te zien wie hij is, alleen om de ogen te ontmoeten van de vreemdeling van het balkon. Alleen hier beneden realiseer ik me dat hij helemaal geen vreemdeling is, maar Alpha Axton van de Nightfall pack. Ik heb veel verhalen en artikelen over de man in de media gezien, maar ik heb hem nog nooit persoonlijk ontmoet. Papa heeft me altijd ver weg gehouden van deze monsterlijke man. Ik slaak een zucht en stap van hem weg. En met een goede reden; hij is een van mijn vaders vijanden.

Hij is naar de stad gevlogen en heeft de helft ervan opgekocht. Hij probeert al maanden mijn vader uit de raad te krijgen, zodat hij het enige onopgeëiste kwart kan kopen, wat hem de controle over de helft van de stad zou geven. Als hij zijn zin niet krijgt, speelt hij vuil en stort hij de hel over hen uit totdat ze toegeven of plotseling verdwijnen. De stad leeft in angst sinds zijn aankomst.

“Raak me niet aan!” snauw ik naar hem.

Tranen prikken in mijn ogen van de verontwaardiging dat hij mijn maat is, terwijl mijn stomme wolf naar voren probeert te komen, opgewonden om dit monster te zien. Van alle mensen die mijn voorbestemde zouden kunnen zijn, moet het deze klootzak zijn. Mijn vader zal me vermoorden als hij het ontdekt. Niemand wil geassocieerd worden met de man die onze vreedzame stad heeft verwoest en in secties heeft verdeeld omdat de packs die hier wonen plotseling niet meer met elkaar overweg kunnen.

Ze gaven elkaar de schuld vanwege deze eikel voor me. Alpha Axton stormde de stad binnen en verdeelde de packs met zijn leugens en kostte mijn vader bijna zijn pack—mijn pack! Toch, zodra ik de woorden denk, krimp ik ineen. Papa heeft heel duidelijk gemaakt dat ik met het verkeerde geslacht ben geboren en dat hij me nooit mijn geboorterecht zou geven. In plaats daarvan stelt hij zijn pensioen uit totdat mijn kleine broertje—die tien is!—de volwassen leeftijd bereikt. Het is beledigend.

“Nou, wees niet zo. Je wilt me niet boos maken, niet nu iedereen zoveel plezier heeft,” zegt hij, terwijl hij om zich heen kijkt.