Onder hetzelfde dak.

Het geluid van brekend glas vulde de grote hal van het Blackwell-landhuis. Een andere oppas, de zevende deze maand, rende door de enorme foyer, haar tranen bedwingend terwijl ze haastig haar spullen bijeenraapte. Een fijn wijnglas, vanaf de tweede verdieping gegooid, lag nu gebroken op de marmeren vloer, het laatste bewijs van haar korte verblijf in het huis.

Ethan Blackwell, slechts zes jaar oud, gluurde van de trap met een voldane glimlach op zijn gezicht. Zijn sluwe ogen, veel te intens voor een kind van zijn leeftijd, volgden de gehaaste stappen van de oppas die de afgelopen weken had geprobeerd regels aan hem op te leggen. Ze had het niet volgehouden. Geen van hen deed dat ooit.

— Vergeet niet je spullen mee te nemen! — riep Ethan met minachting, en een droge lach ontsnapte aan zijn lippen terwijl de voordeur met een klap achter de vrouw dichtviel.

Vanuit het andere einde van het landhuis naderden stevige voetstappen snel. Alexander Blackwell, CEO van Blackwell Industries en een van de machtigste mannen van het land, verscheen in de foyer. Lang, imposant, met een gezicht dat de kilheid weerspiegelde van een man die de zakenwereld had veroverd, keek hij naar zijn zoon met een mengeling van frustratie en vermoeidheid. Ethan slaagde er altijd in de oppassen weg te jagen, en er was geen tijd om steeds met zijn streken om te gaan. Alexander begreep zijn zoon niet, en die onmacht irriteerde hem diep.

— Ethan, wat heb je deze keer gedaan? — vroeg Alexander met een zware stem, zijn grijze ogen priemend naar zijn zoon van een afstand.

Ethan haalde slechts zijn schouders op, alsof niets wat er was gebeurd hem iets kon schelen.

— Ze was saai — antwoordde hij emotieloos, zijn vader zonder angst aankijkend, met dezelfde uitdagende houding die hem altijd kenmerkte —. Ze zijn allemaal saai.

Alexander haalde diep adem. Werk consumeerde hem, en met een miljardenbedrijf om te leiden, had hij nauwelijks tijd om problemen thuis aan te pakken. Ethan was altijd anders geweest, ingewikkeld. En nu, meer dan ooit, leek hij plezier te hebben in het kwellen van degenen die voor hem moesten zorgen. Maar het ergste van alles was dat Alexander geen idee had hoe hij met zijn zoon moest verbinden.

— Je moet hiermee ophouden, Ethan — Alexander naderde langzaam de trap, proberend de woede die in hem kookte onder controle te houden —. We kunnen niet elke week van oppas blijven wisselen.

— Blijf zelf als het je zo veel stoort — reageerde Ethan met een verrassende kilheid voor een kind.

De woorden raakten hem. Alexander voelde een brok in zijn keel, maar slikte het meteen door. De spanning tussen hen was voelbaar, en met elke dag die voorbijging, leek de afstand tussen vader en zoon alleen maar groter te worden.

— Ik zal iemand nieuw vinden — zei Alexander kortaf, terwijl hij zijn telefoon tevoorschijn haalde om zijn persoonlijke assistent te bellen. Hij had geen tijd voor sentimentaliteit. Dat had hij al jaren niet meer gehad.

Ethan keek zijn vader aan met een blik van minachting. Hij wist dat ze een nieuwe oppas zouden vinden, en hij zou hetzelfde doen als met de vorige. Het kon hem niets schelen. Niemand kon zijn geest, zijn leven beheersen. Zeker niet zijn vader, die nauwelijks tijd met hem doorbracht, en wanneer hij dat deed, was het alleen om hem te berispen.

Ondertussen, aan de andere kant van de stad, in een bescheidener deel van Amsterdam, was Isabella Rivera haar dienst aan het beëindigen in een klein buurtcafé. De baan was niet ideaal, maar het hielp haar het hoofd boven water te houden terwijl ze bleef zoeken naar iets stabielers. Ze was zes jaar geleden naar Nederland gekomen, ontsnappend aan een verleden dat, hoewel ze zich niet herinnerde, haar elke dag achtervolgde.

Isabella veegde haar handen af aan haar schort en keek naar haar telefoon. Ze had een melding ontvangen voor een nieuwe baan, een als oppas in een landhuis. Het salaris was meer dan ze ooit in een maand in het café had verdiend, maar het idee om voor een kind te zorgen, na alles wat er was gebeurd, deed haar aarzelen. Ze was sinds... Sinds alles was veranderd niet meer in de buurt van kinderen geweest.

Ze schudde haar hoofd om die pijnlijke herinneringen weg te duwen. Ze had het geld nodig, en als ze haar angsten moest inslikken, zou ze dat doen.

Het Blackwell-landhuis, gelegen in het hart van Monaco, was een imposante plek, met zijn hoge witte stenen muren en perfect onderhouden tuinen die de luxe en macht van zijn eigenaar verborgen. De middagzon verlichtte de ramen van het huis, maar binnen heerste een gespannen sfeer.

Isabella, net aangekomen om haar functie als oppas voor de zoon van een van Europa's rijkste en machtigste mannen op te nemen, hield een koffer in één hand terwijl ze met de andere op de deurbel drukte.

Toen de deur openging, begroette een man met een serieuze uitdrukking en afstandelijke ogen haar. Hij droeg een perfect op maat gemaakt pak en straalde een autoriteit uit die haar instinctief deed rechtop staan.

—Isabella Greaves, neem ik aan —zei hij, haar van top tot teen bekijkend met een berekenende blik.

—Ja, meneer Blackwell —antwoordde ze, proberend kalm te blijven. Ze had veel over hem gelezen en wist dat hij niet gemakkelijk te imponeren was—. Ik ben hier om met Ethan te beginnen.

—Ja, mijn zoon —zei Alexander droog, terwijl hij de deur verder opende zodat ze naar binnen kon—. Ga naar boven. Mijn assistent zal je naar je kamer brengen.

Isabella knikte, en voordat ze iets anders kon zeggen, zag ze een kleine figuur met grote snelheid door de gang rennen. Ethan, met zijn warrige blonde haar en een T-shirt van een videogame, zoefde voorbij, volledig negerend zowel zijn vader als de nieuwe oppas.

—Ethan! —Alexander's diepe stem echode door het huis—. Kom hier, nu meteen.

De jongen kwam abrupt tot stilstand en draaide zich om, zijn vader een uitdagende blik toewerpend voordat hij Isabella's aanwezigheid opmerkte. Hij bekeek haar van top tot teen met een mix van nieuwsgierigheid en minachting.

—Weer een nieuwe oppas? —zei hij, een wenkbrauw optrekkend—. Ik wed dat je het geen week volhoudt.

Isabella glimlachte kalm, hoewel Ethan's houding haar een beetje van haar stuk bracht.

—Dat zullen we zien —antwoordde ze—. Ik ben best goed in mijn werk.

—Dat zeggen ze allemaal —mompelde de jongen voordat hij zich omdraaide en naar boven verdween.

Alexander liet een gefrusteerde zucht en richtte zijn aandacht weer op Isabella.

—Ethan is... ingewikkeld —gaf hij toe, hoewel zijn stem geen spoor van zachtheid bevatte—. Maar ik verwacht niet dat je het volledig begrijpt. Doe gewoon je werk, en alles komt goed.

Isabella knikte, hoewel ze een mix van ongemak en nieuwsgierigheid voelde over de jongen. Er was iets in zijn blik dat haar verbaasde, een soort verdriet verborgen achter zijn uitdagende houding. Maar het was niet het moment om daarover na te denken; ze had een taak te vervullen, en ze zou die zo goed mogelijk uitvoeren.

---

Uren later, nadat ze zich had gevestigd in haar toegewezen kamer en het huis had verkend, vond Isabella zichzelf eindelijk alleen met Ethan in zijn enorme speelkamer, een ruimte uitgerust met de nieuwste technologie, videogame consoles, en een scherm dat de hele muur bedekte.

Ethan zat in een hoek, ogen vastgeplakt aan het scherm terwijl hij een racespel speelde. Isabella ging in een nabijgelegen stoel zitten, hem zwijgend observerend. Ze wist dat het moeilijk zou zijn om vanaf het begin autoriteit te vestigen, maar ze moest een manier vinden om contact met hem te maken.

—Vind je dat spel leuk? —vroeg ze uiteindelijk, de stilte doorbrekend.

—Het is beter dan met jou te praten —antwoordde Ethan zonder zijn ogen van het scherm te halen.

Isabella onderdrukte een glimlach. Ze wist dat de uitdaging deel uitmaakte van het proces. Ze zou zich niet zo gemakkelijk laten intimideren.

—Het moet leuk zijn om er zo goed in te zijn —zei ze, doen alsof ze ongeïnteresseerd was—. Ik was nooit zo goed in videogames. Ik verloor altijd.

Ethan pauzeerde, verrast door Isabella's reactie. Hij draaide zijn hoofd een beetje naar haar toe, hoewel zijn vingers bleven bewegen op de controller.

—Echt? —vroeg hij, minder agressief.

—Ja, echt. Ik ben niet zo snel als jij. Maar ik ben goed in andere dingen.

Ethan reageerde niet meteen, maar er was een lichte ontspanning in zijn houding. Isabella besloot het moment te benutten.

—Hoe zit het met een deal? —stelde ze voor—. Jij leert me hoe ik moet spelen, en als ik een wedstrijd win, mag je me om alles vragen.

Ethan keek haar voor het eerst rechtstreeks aan, een mix van ongeloof en amusement in zijn ogen.

—Alles?

—Alles —bevestigde Isabella met een glimlach.

Ethan bestudeerde haar een seconde, alsof hij zijn volgende zet berekende. Uiteindelijk glimlachte hij met kinderlijke ondeugd.

—Deal —zei hij, haar de game controller overhandigend—. Maar ik waarschuw je, ik ben echt goed.

Isabella nam de controller, wetende dat ze geen kans had om te winnen. Maar de overwinning was niet belangrijk; wat telde was de verbinding die ze begon te vormen met hem. Ze speelde zo goed als ze kon, lachend elke keer dat Ethan haar met grote marge versloeg. De jongen leek meer plezier te hebben naarmate het spel vorderde, zijn muur van onverschilligheid begon te verkruimelen.

Na verschillende rondes legde Isabella de controller neer, doen alsof ze uitgeput was.

—Ik ben zeker niet zo goed als jij —zei ze, lachend—. Maar een belofte is een belofte. Wat wil je dat ik doe?

Ethan sloeg zijn armen over elkaar, haar aankijkend met een triomfantelijke glimlach.

—Ik wil dat je me morgen naar het park brengt... en me ijs koopt. Elke smaak.

Isabella deed alsof ze overdreven verrast was.

—IJs in elke smaak? Is dat het beste wat je kunt verzinnen?

—Ja! —riep Ethan uit, nu lachend—. En ik wil geen regels horen. Geen "klim daar niet op" of "pas op dat je niet valt." Deal?

Isabella stak haar hand uit, glimlachend.

—Deal.