Onderworpen aan de tweelingmaffia-ooms van mijn ex

Rachel's POV

Ik liep het enorme collegeveld op, zoekend naar Cole Biancardi, mijn vriend.

De enorme menigte studenten die vertrokken om aan hun zomervakanties te beginnen, frustreerde mijn zoektocht naar Cole. Ik wierp mijn ogen koortsachtig rond, wanhopig op zoek naar Cole. Uiteindelijk zag ik hem. De een meter negentig lange adonis waar ik sinds de middelbare school verliefd op was, stond als een god onder de gouden stralen van de middagzon, met zijn brede rug naar mij toe.

Ik liep in zijn richting, van plan hem te verrassen met mijn aanwezigheid. Halverwege stopte ik abrupt, verstijfd van schok. Ik zag Martha Brooks, het knapste meisje van de school, in de armen van Cole lopen. Hij hield haar dicht tegen zich aan zoals hij mij altijd had vastgehouden en plantte een kus op haar lippen zoals hij dat bij mij had gedaan.

Ik slikte een grote brok bitterheid door terwijl ik toekeek. Een stortvloed aan emoties raasde door me heen. Er moest een verklaring voor zijn, zei ik tegen mezelf, terwijl ik probeerde Cole het voordeel van de twijfel te geven. Ik dwong mezelf tot enige kalmte en liep dichterbij om hen te confronteren.

Martha's wenkbrauwen gingen omhoog toen ik in hun zicht verscheen; haar ogen gleden met minachting over mij heen. “Het werd tijd dat je het ontdekte,” spotte ze, terwijl ze me nog steeds aankeek alsof ik een stuk vuil was dat haar zicht bevuilde.

Ik richtte mijn blik op Cole, nog steeds wanhopig vasthoudend aan het geloof dat hij me niet had verraden. Ik weigerde te kijken naar zijn hand, die nog steeds op Martha's taille rustte, haar tegen zijn lichaam aanhoudend met evenveel liefde en zorg als hij ooit voor mij had gedaan.

“Wat is hier aan de hand, Cole? Ik kwam je vertellen over de verrassingsvakantie die ik voor ons in Miami had gepland, alleen om dit te ontdekken. Vertel me alsjeblieft dat dit niet is wat ik denk dat het is, Cole. Vertel het me,” schreeuwde ik. Verschillende ogen richtten zich vanuit hun eigen bezigheden op ons, maar het kon me niets schelen. Mijn wereld stortte in. Cole was de enige persoon die ik in mijn leven had. Ik was mijn ouders al zo lang kwijt als ik me kan herinneren en had een uitgebreide familie die niets om me gaf.

Cole's ogen waren kalm en onverstoord toen ze op mij rustten. “Het spijt me dat je het op deze manier moest ontdekken, Rachel, maar het is niet anders; ik hou niet meer van je. Ik hou nu van Martha. De universiteit heeft mijn ogen geopend voor hoe saai je was; met jou was het alleen maar lezen, leren en praten, maar met Martha is het veel meer dan dat; het is plezier en seks. In tegenstelling tot jou gelooft zij niet dat ze zichzelf moet bewaren voor het huwelijk,” zei hij zachtjes, terwijl hij me met zijn woorden pijn deed.

Mijn handen balden zich tot vuisten naast me terwijl hij sprak. Als hij had gezegd dat dit allemaal een misverstand was en Martha had losgelaten, zou ik hem meteen terug hebben genomen. Maar dat deed hij niet; elk woord dat hij uitsprak, werd een doorn die mijn hart doorboorde.

“Dus je houdt nu van haar, en niet van mij?” vroeg ik, mijn ogen naar Martha naast hem schokkend. Ik controleerde mijn trillende lichaam, weigerend hen de onrust binnenin mij te tonen.

“Ja, ik hou van haar.” Hij grijnsde onschuldig.

“Ik ben zeker leuk,” verklaarde Martha trots. “Bovendien is het alleen maar logisch dat de knapste jongen met het knapste meisje van de school date, niet met een nietsnut,” voegde Martha eraan toe, waarna ze zich omdraaide en Cole met zich meetrok.

"Het spijt me, Rachel," riep Cole over zijn brede schouders naar me terwijl hij met Martha wegging. Ik stond daar als een standbeeld en keek hen na. Met trillende vingers haalde ik de concertkaartjes tevoorschijn die ik voor ons had gekocht voor een populair concert in Amsterdam. Ik kneep ze stevig in mijn handen. Ik had de kaartjes gekocht en reserveringen gemaakt in een duur hotel in Amsterdam met mijn spaargeld, gewoon omdat ik de kloof die de afgelopen maand tussen mij en Cole was gegroeid, wilde overbruggen. Nu waren ze waardeloos; Cole zou niet komen.

Toen dacht ik bij mezelf, ik had ze met mijn eigen spaargeld gekocht en keek hier al weken naar uit. Laat Cole en Martha maar barsten voor wat ze me hebben aangedaan, maar wat voor andere optie heb ik om de bonkende pijn in mijn hart nu te verlichten dan te drinken en feesten? Ik gooide één kaartje weg en hield het andere vast. "Amsterdam, here I come," mompelde ik tegen mezelf, terwijl ik naar mijn kamer liep om mijn koffers te pakken.

Uren later kwam ik in Amsterdam aan en kreeg de sleutel van mijn suite. Kamer 401, had de receptionist me verteld, net zoals het gegraveerd stond op een klein gouden plaatje op de sleutel. Ik volgde de portier naar Kamer 401, en werkelijk, het was een paradijs op aarde. De perfecte luxe om mijn pijnlijke hart te verlichten. Het probeerde, maar niet helemaal. Cole's verraad stak nog steeds in mijn hart.

Ik douchte en kleedde me in een eenvoudige jurk die meer van mijn benen liet zien. Ik deed wat make-up op mijn gezicht. Toen keek ik in de spiegel en zag een vrouw die helemaal niet op mij leek. Ze was mooi, met kastanjebruine krullen die haar gezicht als een C omlijstten, terwijl ik altijd lelijk was geweest; ze was zelfverzekerd en trots terwijl ik van binnen gebroken was en me altijd schaamde. Ik dacht dat het niet slecht zou zijn als deze vrouw een man vond op dit concert of in dit hotel die ze vanavond kon neuken, zodat ze eindelijk haar maagdelijkheid kon verliezen. Het zou me enige voldoening geven om te weten dat wat Cole me jarenlang onder druk had gezet, deze nieuwe dame vrijelijk aan een onbekende had gegeven.

Ik vertrok naar het concert. Ik liep de trap af toen ik luide geluiden hoorde die op een feest in een van de hotelzalen wezen. Een deel van mij was nieuwsgierig om het te bekijken, dus liep ik in die richting. Ik duwde de al geopende deur open en botste tegen de brede borst van een man.

Ik keek op. De man was rijkelijk gekleed in een duur, strak pak. Hij was atletisch, met licht gespierde biceps. Hij leek eind dertig en duivels knap voor iemand van zijn leeftijd. Onze blikken ontmoetten elkaar en bleven even hangen. Ik keek in zijn amberkleurige ogen, en hij keek in de diepte van de mijne. Er was iets in zijn ogen dat op gevaar hintte, iets dat me vertelde dat hij misschien gevaarlijk was. Mijn blik gleed naar zijn gezicht en krachtige lichaam en ik realiseerde me dat het niet alleen zijn ogen waren, zijn hele verschijning schreeuwde gevaar. Vreemd genoeg voelde ik op dat moment een soort elektrische schok binnenin me, alsof er iets in me werd opgeladen.

Toen hoorde ik mensen om me heen roepen: "Kus. Kus. Kus." Ik keek om me heen en ontdekte dat ik en de vreemde man, wiens ogen nog steeds op mij gericht waren, de aandacht en blikken van iedereen in een weelderig versierde zaal genoten. Ze leken een soort spel te spelen, en ik was er middenin gelopen.

Ik richtte mijn blik weer op de man, alleen om een vreemde hardheid in zijn ogen te vinden terwijl ze op mij bleven hangen. Zijn sterke armen omcirkelden mijn middel en trokken me naar zich toe. Het volgende wat ik wist, waren zijn lippen die op de mijne drukten.