Roekeloze Renegades: Het Verhaal van Lug Nut en Ailee

Ailee

Terwijl mijn chauffeur Finn door de poorten van het Reckless Renegades-complex rijdt, achter mijn beveiligingsteam aan, kan ik mijn handen niet stoppen met trillen op mijn schoot. Normaal ben ik altijd kalm en beheerst. Ik ben wel eens de ijskoningin genoemd. Vandaag is anders. Ik sta op het punt de man te ontmoeten die mijn vader is. Deze ontmoeting is een kwestie van leven of dood. Mijn leven. Ik heb zijn hulp nodig en hoop dat alle verhalen die Ma me over hem vertelde waar zijn en dat hij bereid is me te helpen. Ik wil geen relatie met hem, noch verwacht ik dat. Hij maakte zijn keuze jaren geleden. Ik heb hem nu niet in mijn leven nodig. Dit is gewoon een zakelijke transactie. Niets meer.

Mijn vertrouwde lijfwacht en vriend Callen reikt over en pakt mijn handen om ze te kalmeren. "Het komt goed, prinses. Als dit niet werkt, vinden we een andere manier. Ontspan. Je weet dat stress niet goed voor je is." Ik haal diep adem om te kalmeren. Callen heeft gelijk. We vinden altijd een manier. O’Sullivans stoppen niet totdat we krijgen wat we willen. We kennen de betekenis van opgeven niet. We zijn meedogenloos.

We rijden naar wat lijkt op een magazijn dat ze hebben omgebouwd tot een clubhuis. De auto voor ons parkeert eerst, daarna wij. Mijn beveiligingsteam, bestaande uit vier zwaarbewapende mannen, stapt eerst uit en beveiligt het gebied voor mij. Als we het groene licht krijgen, stapt mijn chauffeur Finn uit en opent de passagiersdeur. Callen stapt eerst uit volgens protocol. Wanneer hij het veilig acht, steekt hij zijn hand uit zodat ik die kan pakken. Ik stap uit en kijk om me heen. Ik realiseer me dat we hier vreselijk uit de toon vallen. Om te beginnen zijn we omringd door motorfietsen en rijden wij in een zwarte, gepantserde Escalade met geblindeerde ramen. Verder is elke man die ik zie gekleed in jeans, T-shirts en leren jassen. De vrouwen zijn gekleed, en ik gebruik de term losjes, in wat lijkt op nauwelijks aanwezige rokken en bh’s. Mijn beveiligingsteam is gekleed in zwarte tactische broeken en shirts en draagt kevlarvesten. Ze hebben een groene band om één arm en geweren over hun schouders. Callen is gekleed in een zwart pak, zwart shirt, geen stropdas, en een zwarte jas. Zijn pistoolhouders zijn zichtbaar over elke schouder. Mijn chauffeur is hetzelfde gekleed. Beiden zijn volledig bewapend. We dragen allemaal vesten, de mijne zit gewoon onder mijn kleding. We gaan nooit ergens heen zonder hen. Het is een ander protocol. Alleen de beste bescherming voor mij.

Ik draag een smaragdgroene broek, een bijpassend jasje met een crèmekleurige blouse en lage, nude hakken. Zakelijke kleding die ik altijd draag wanneer ik naar een vergadering ga. Met een extra accessoire. Aan mijn riem aan mijn zijde zit een pistoolholster. Ik draag weinig make-up en mijn ogen zijn beschermd met mijn aviator zonnebril. Mijn felrode haar is in een hoge paardenstaart gebonden. Mijn rug is recht en mijn hoofd hoog opgeheven. Ik straal een aura uit van 'blijf van me af'. Ik weet dat we aangestaard worden, maar het kan me niet schelen. Ik weet zeker dat ze zich afvragen wie we in hemelsnaam zijn. Ze kunnen zich afvragen wat ze willen. Ik ben hier niet voor hen of om hun vragen te beantwoorden.

Ik heb een zakelijke afspraak en niemand zal me in de weg staan. Ik volg mijn team en loop de helling op naar de voordeur met Callen aan mijn elleboog en mijn chauffeur in mijn rug. De deur gaat open als we naderen en een grote man komt naar buiten. Hij is zes voet lang en gebouwd als een American footballspeler. Hij draagt een leren jas zoals iedereen die prospect leest. Ik weet niet wat prospect betekent, maar ik kan aan zijn houding zien dat hij een ondergeschikte is en niemand van belang voor mij. Hij blokkeert me gewoon van mijn doel.

"Kan ik u helpen, mevrouw?" vraagt hij, brutaal op en neer kijkend en stoppend bij mijn borst. Ja, ik heb zeer grote borsten die zelfs mijn vest niet kan verbergen en zijn ogen zijn erop geplakt ondanks dat ze volledig bedekt zijn. Callen gromt, maar de man beweegt niet. Moedig, dat geef ik hem. "Hé! Mijn ogen zijn hierboven." Wijzend naar boven. "Ik heb zaken met Matthew Ripley." "Niemand hier met die naam, schatje. Maar misschien kan ik je helpen?" hij grijnst. Ik kruis mijn armen over mijn borst "Ja, dat kan je door me naar Ace te brengen. Nu!" zeg ik met mijn ijskoningintoon. De grijns verdwijnt van zijn gezicht "Wacht hier." en hij verdwijnt in het clubhuis. Ik wil lachen om zijn plotselinge verandering.

We wachten buiten en ik kijk om me heen. Ik zie een paar mannen die me nieuwsgierig aankijken. Waarschijnlijk zich afvragend wat ik hier doe. Finn en Callen hebben hun handen op hun pistolen aan hun zijde, klaar als het nodig is. Mijn team staat dicht bij elkaar, klaar voor alles wat ze als een bedreiging beschouwen. Dit is niet mijn wereld en ik wil geen problemen, maar mijn bewakers en ik zullen niet terugdeinzen als die er zijn. Ik ben de laatste persoon met wie deze mensen willen rotzooien, tenzij ze een doodswens hebben.

Ace

Ik zit aan de bar te genieten van een biertje en praat met de broers. De prospect die de deur bewaakte komt binnen en loopt recht op mij af. "Ace, er is een vrouw bij de deur met serieuze spierbundels die zegt dat ze zaken met je heeft." Ik heb geen zaken met iemand, laat staan met een vrouw. "Stuur ze weg," zeg ik. Hij draait zich om om weg te gaan, maar iets houdt hem tegen. "Ze vroeg eerst naar Matthew Ripley," zegt hij. Dat trekt de aandacht van mijn broers. Niet veel mensen kennen mijn volledige naam en de weinigen die dat doen, gebruiken die nooit. "Wacht. Stuur ze naar binnen en zet ze in een booth." Ik sta op en ga naar de achterkant van de bar zodat ik ze kan zien binnenkomen, maar zij mij niet kunnen zien. Ik wil goed kijken met wie ik te maken heb.

Wat ik zie, is niet wat ik verwacht. Het eerste wat ik zie, zijn vier kerels met AK47's over hun schouders die om zich heen kijken. Een van hen draait zich om naar de deur en knikt. Vervolgens komt er een man in een pak binnen met twee pistolen in holsters aan zijn zijde. Dan komt de vrouw in kwestie binnen, een jonge vrouw van ik schat zo'n vijfentwintig, zevenentwintig jaar. Ze is conservatief gekleed, zonder iets dat eruit hangt zoals de meisjes hier. Een andere man volgt haar en ik zie dat hij ook bewapend is. De prospect maakte geen grapje toen hij zei dat ze serieuze spierbundels bij zich had. Ik kijk naar mijn broers en ik zie dat zij hetzelfde denken als ik. Wie is zij in godsnaam? En wat is er met de gewapende entourage? De prospect brengt ze naar een booth aan de zijkant van de bar. De vrouw zit keurig aan de rand, met haar gezicht naar mij toe, terwijl de mannen in pakken naast haar staan. Een bewaker staat bij de deur, de rest staat aan de zijkant en achter haar, maar niet ver van het meisje. Ik sta daar en kijk naar haar, probeer een idee te krijgen waarom ze hier zou kunnen zijn. Maar haar lichaamstaal verraadt niets.

Ik weet dat elke blik hier op mij gericht is terwijl ik naar de booth loop. Ik sta voor haar aan de andere kant van de booth. "Denk je dat je zaken met mij hebt?" zeg ik. Ze glimlacht, "Dat hangt ervan af. Ben jij Matthew Ripley? Bekend bij deze club als Ace," zegt ze met een dik Iers accent. "Wie wil dat weten?" grom ik. Ze lijkt niet onder de indruk van mijn toon. "Ik heb een zakelijk voorstel voor je." "Wie zegt dat ik geïnteresseerd ben?" vraag ik. "Meneer Ripley, ik ben bereid je veel geld te bieden als je wilt gaan zitten en naar mijn voorstel wilt luisteren," zegt ze. Ik ben benieuwd wat ze te zeggen heeft. "Als je zaken wilt doen met de club, moet je door onze president heen," vertel ik haar. Ze leunt achterover in de booth. Ik kan mijn reflectie in haar zonnebril zien, dus ik weet dat ze naar mij kijkt. Waarom draagt ze die nog steeds?

"Meneer Ripley, ik heb geen zaken met de club. Alleen met jou. En het is persoonlijk," zegt ze. Ik lach. "Mevrouw, ik weet niet wie je bent, maar we hebben geen persoonlijke zaken," grijns ik. "Je kent mij misschien niet. Maar de O’Sullivans weten alles over jou," zegt ze met een ijzige stem. Ze toont geen enkele emotie, maar ik zweer dat de temperatuur in de kamer een paar graden daalt. Maar ik laat het niet merken. "Is dat zo?" probeer ik koel te blijven. Er is iets aan deze vrouw dat me nerveus maakt, maar ik weet niet of het goed of slecht is. Ik voel de behoefte om naar haar te luisteren. "Dat is het," zegt ze. Dan geeft een van haar handlangers haar een tablet en ze somt alles op wat ze over mij weet. Mijn geboortedatum, adres, telefoonnummer. Dingen die je makkelijk kunt vinden. Geen groot probleem. Het volgende wat ze vertelt, zijn mijn bankrekeningnummers, mijn investeringen, het aantal bedrijven waar ik deel van uitmaak en hoeveel ze vorig jaar hebben opgebracht. Ze weet wanneer ik naar de basisopleiding ging. En mijn oneervolle ontslag omdat ik mijn commandant in elkaar sloeg omdat hij een vrouw lastigviel, zelfs nadat hem was gezegd haar met rust te laten. Ze wist wanneer ik de club met Raider begon. Ze wist de namen van mijn ouders en wanneer ze stierven. Ze wist zelfs de naam van mijn hond uit mijn jeugd. Ze had informatie over elk lid van de club, inclusief de vrouwen en meisjes.

Ze legt de tablet op tafel. "Zal ik doorgaan of ben je klaar om te luisteren?" Ik heb genoeg gehoord om te weten dat dit geen spelletje is. Ik knik. "Meneer Ripley, we hebben iemand in onze organisatie die jouw hulp nodig heeft. We zijn bereid je vijfduizend dollar vooraf te bieden." Ze schuift een cheque over de tafel als bewijs. "En vijftigduizend dollar wanneer de taak voltooid is." Dat is veel geld. Niet dat ik het nodig heb, maar ik ben nieuwsgierig. Aangezien ze al deze informatie hadden, hadden ze duidelijk middelen. Waarom hebben ze mijn hulp nodig? En alleen die van mij? "Ik zeg niet dat ik geïnteresseerd ben. Wat moet ik doen?" vraag ik. "We hebben wat van je beenmerg nodig," zegt ze zo kalm alsof ze over het weer praat. "Wat?" Ze willen beenmerg. Wat de fuck?