Vallen voor de Verborgen Tycoon na Verraad

Emma's POV

Ik zweefde praktisch Eternal Moments binnen, mijn hart bonzend van opwinding. Vandaag was de dag - na tien jaar Gavin Reynolds te kennen en vijf jaar als zijn vriendin, zou ik eindelijk de jurk kiezen die me zou transformeren tot zijn vrouw.

"Mevrouw Garcia, welkom!" De bruidsadviseur, Audrey, begroette me met geoefende warmte. "U bent onze eerste afspraak vandaag. Wilt u wat champagne terwijl we wachten op meneer Reynolds?"

"Alleen water, dank u." Ik checkte mijn telefoon opnieuw. Geen berichten van Gavin. "Hij zou er elk moment moeten zijn."

Audrey begeleidde me naar een luxe zithoek. Terwijl ik wachtte, dwaalden mijn gedachten terug naar tien jaar geleden. Ik was vijftien toen mijn ouders omkwamen bij een auto-ongeluk. Ze waren onderweg om een potentiële zakenpartner te ontmoeten.

Eleanor Reynolds, geraakt door mijn situatie, bood aan om mijn sponsor te worden. Ze regelde dat ik mijn opleiding kon afmaken aan Brookline Academy en zette een trustfonds op voor mijn studie. "Geen enkel kind mag zijn toekomst gestolen worden," had ze eenvoudig gezegd.

Gavin was toen achttien, al bezig om het familiebedrijf over te nemen. Vanaf het begin had hij een speciale interesse in mij. Hij checkte regelmatig hoe het met me ging, bracht me boeken die ik wilde lezen, en zorgde ervoor dat ik alles had wat ik nodig had. Hij was altijd zo aardig voor me.

"Mevrouw Garcia?" Audrey's stem haalde me terug naar het heden. "Meer water?"

Ik knipperde de herinnering weg. "Ja, graag."

Ik probeerde mijn zenuwen te kalmeren door me te concentreren op het moment. Na tien jaar dat Gavin in mijn leven was en vijf jaar daten, gingen we eindelijk trouwen. De gedachte voelde nog steeds onwerkelijk.

Vijftien minuten gingen voorbij. Toen dertig. Ik belde Gavin, mijn maag knoopte zich samen toen de voicemail twee keer afging voordat hij uiteindelijk opnam.

"Bestuursvergadering," zei hij, met een afgemeten stem. "Ik ben onderweg."

Audrey kwam naar me toe met een meelevende glimlach. "Reynolds mannen en hun schema's. Terwijl we wachten, zullen we de collectie bekijken die ik heb voorbereid?"

Toen Gavin eindelijk arriveerde, voelde ik die vertrouwde vlinders. Hij zag er onberispelijk uit in zijn grijze pak, hoewel zijn uitdrukking gespannen leek.

Toen hij zich voorover boog om mijn wang te kussen - een snelle, plichtmatige gebaar - zag ik een lange blonde haar op zijn schouder. Zonder na te denken veegde ik het weg, mijn vingers aarzelden een seconde. Gavin merkte het niet op.

"Sorry dat ik te laat ben. Crisis op kantoor." Zijn telefoon zoemde, en zijn aandacht verschoof onmiddellijk naar beneden.

Audrey presenteerde vijf jurken die ze had geselecteerd op basis van ons eerste consult. Elke jurk vertegenwoordigde een ander visioen van onze toekomst samen.

"Wat vind je van deze?" vroeg ik, wijzend naar een traditionele baljurk met Franse kant.

Hij keek op van zijn telefoon. "Mooi."

Zijn telefoon trilde weer. Hoewel hij hem wegdraaide, ving ik de notificatie preview - "S❤️" gevolgd door woorden die ik niet kon onderscheiden. Iets kouds nestelde zich in mijn maag, maar ik duwde het weg.

"En dit A-lijn ontwerp?" vroeg ik, met opgewektheid in mijn stem.

"O, leuk." Zijn frons werd dieper bij het bericht dat hij had ontvangen.

Ik wees naar een eenvoudige, elegante jurk met een sweetheart halslijn. "Deze vind ik prachtig. Perfect voor onze strandceremonie, vind je niet?"

Plotseling oplettend, keek Gavin op. "Niet te strak. Iets eenvoudigs, zoals de vorige keer, zou beter zijn."

De boetiek leek stil te worden. "Vorige keer? We hebben nog nooit eerder trouwjurken gekocht."

Paniek flitste over zijn gezicht, een uitdrukking die ik nog nooit had gezien bij de altijd beheerste Gavin. "Ik bedoelde zoals de stijlen die je meestal draagt. Naar evenementen."

De zijden jurk voelde als een tweede huid terwijl Audrey me hielp om hem in de paskamer aan te trekken. Ik stopte mijn moeders blauwe zakdoekje—haar laatste cadeau aan mij voor het ongeluk—in het lijfje en voelde een bitterzoet gevoel. Ze hadden hier vandaag moeten zijn.

"Je ziet er adembenemend uit," fluisterde Audrey. "Klaar om het aan je verloofde te laten zien?"

Met een hart vol hoop dat hij me zo zou zien en dat het weer zou aanwakkeren wat er de laatste tijd tussen ons aan het vervagen was, stapte ik naar buiten.

De wachtruimte was leeg.

"Meneer Reynolds kreeg een dringende oproep," legde een verkoopmedewerker uit, haar ogen afgewend. "Hij zei dat ik je moest vertellen dat het niet kon wachten."

Alleen staand in witte zijde en tule, voelde ik me pijnlijk opvallend. Ik belde hem, de jurk ruiste om me heen als fluisteringen van waarschuwing.

"Emma," antwoordde hij, afgeleid. "Noodgeval met de Zuid-Afrikaanse leverancier. Foto's sturen?"

Mijn stem bleef stabiel. "Natuurlijk. Werk gaat voor."

Terug in de paskamer vroeg Audrey voorzichtig: "Wilt u liever een nieuwe afspraak maken, mevrouw Garcia?"

"Nee." Ik rechte mijn schouders. "Laten we doorgaan. Ik wil de andere ontwerpen ook proberen."

Ik ging door de handelingen, probeerde elke jurk terwijl Audrey foto's nam. Ik koos de eerste jurk—die was echt perfect—en betaalde de aanbetaling, terwijl ik een beheerste glimlach behield.

"Meneer Reynolds zal hier spijt van krijgen," zei Audrey toen ik me klaarmaakte om te vertrekken. "Je bent een prachtige bruid."

"Dank je voor alles vandaag." Ik verzamelde mijn tas, mijn eerdere opwinding vervangen door een hol gevoel dat ik niet kon afschudden.

Buiten was het begonnen te regenen. Ik haastte me naar mijn auto, mijn portfolio met trouwjurkfoto's stevig vasthoudend die alleen ik had gezien. De rit naar huis voelde langer dan normaal, elk verkeerslicht gaf me meer tijd om Gavin's haastige vertrek opnieuw af te spelen in mijn gedachten.

Tegen de avond zat ik opgekruld op mijn bank met een glas wijn, door de foto's scrollend die ik voor Gavin had genomen. Ik had ze uren geleden gestuurd. Hij had niet gereageerd. Zou hij ze überhaupt bekijken?

Mijn telefoon piepte met een sms van een onbekend nummer. Geen bericht, alleen een afbeelding. Verward opende ik het.

De foto laadde met perfecte helderheid: Gavin buiten het Boston General Hospital, zijn handen teder ondersteunend aan Sophia White, de zwangere weduwe van zijn broer, terwijl ze in zijn Mercedes stapte. De tijdsaanduiding was 19:15 uur—nog geen dertig minuten geleden. Zijn gezicht toonde een uitdrukking die ik in jaren niet had gezien—oprechte bezorgdheid, tederheid, aandacht.