Zijn Ex-Luna Is Een Beroemde Dokter

Aria's POV

"...10.000.000 dollar! Voor het eerst! Voor de tweede keer! De koninginneketting, verkocht, aan Alpha Koning Lucian zelf. Gefeliciteerd!"

Toen ze dat aankondigden, draaiden alle ongelovige en geschokte blikken zich naar mij — zijn verwaarloosde Luna.

Mijn hart begon te racen. In werkelijkheid kon ik het nog minder geloven dan wie dan ook. Zou het kunnen dat hij zich herinnert dat het vandaag onze trouwdag is...?

Lucian, mijn man en de grootste Alpha Koning van Roedel Nachtval, stond op van zijn stoel vooraan in het auditorium en liep naar het podium.

Hij heeft kort, krullend zwart haar en een knap gezicht. Zelfs met zijn altijd koude uitdrukking blijft hij de meest populaire man in de hele roedel.

Ik legde zachtjes mijn hand op mijn borst. Ik dacht altijd dat hij niet wist hoe belangrijk die ketting voor mij was...omdat ik zijn verwaarloosde huisvrouw Luna ben.

Ik ben Lucians tweede kans partner, zijn luna... een Luna met een weeskind verleden.

"Kijk eens wat ze vanavond aan heeft... Ze verdient die ketting echt niet!"

"Ik weet dat Lucians eerste partner Sheila vandaag ook hier is, misschien is de ketting voor haar..."

"Maar Sheila is gewoon een ex-partner, niet Lucians vrouw! Het heet de koninginneketting!"

Ik hoorde iemand stilletjes mompelen. Iedereen keek neer op ons huwelijk, en dat was duidelijk. Wie zou geloven dat een wees zoals ik het verdiende om bij de Alphakoning te zijn?

In de loop der jaren heb ik talloze beledigingen zoals deze gehoord. Maar mijn blik bleef gefixeerd, starend naar Lucian, de man van wie ik hield.

Ik kon het verdragen.

Mijn relatie met Lucian was al een tijdje gespannen. Voor mijn liefde voor hem gaf ik alles op wat ik had en wie ik was, om zijn thuisblijvende echtgenoot te worden, zoals de traditie was voor de vrouw van de Alpha Koning. Toch leek het hoe harder ik probeerde hem te behagen, hoe meer hij zich van mij distantieerde.

"Eerste partner" ook wel "Voorbestemde partner" genoemd. De partnerband van "tweede kans" is niet zo diepgaand als die van "voorbestemde partner". Dat wist ik altijd al.

Maar liefde gaf me de moed om alles te doorstaan en te overwinnen. En nu leek het alsof de hoop eindelijk was aangekomen. Mijn hart racete, versnellend met elke slag.

Op het podium. Daar overhandigde de evenementmeester de prijs die hij had gewonnen: een prachtige parelketting waar ik sinds het begin van deze liefdadigheidsveiling een oogje op had. Het lijkt erg op degene waar mijn moeder naar verlangde toen ze nog leefde.

De ketting had een forse startprijs die tijdens de veiling zelf tot onmogelijke hoogten steeg. Voor de Alpha Koning was geen prijs te hoog, en aangezien het onze trouwdag was...

Misschien wilde hij het dit jaar eindelijk vieren.

Met de ketting in de hand draaide hij zich naar de rest van de zaal, zijn koele blauwe blik gleed over het publiek.

Hij loopt naar mij toe.

Ik stond meteen op, gretig en wachtend, mijn hart sprong in mijn keel van verwachting.

Lucian begon het gangpad op te lopen. Rij na rij bonkte mijn hart zo hevig dat ik mezelf nauwelijks kon horen denken. Toen hij de rij naderde waar ik stond, verstijfde ik volledig. Ik ademde niet eens.

Hij liep de rij in, kwam dichterbij, zijn ogen iets voorbij mij gericht. Toen was hij naast mij.

"Lucian..." fluisterde ik.

Maar hij liep langs me heen, alsof hij me helemaal niet had gezien.

Hij liep naar een ander.

NIET NAAR MIJ.

Zijn ex-partner Sheila stond twee stoelen verderop.

"Draai je om," zei Lucian tegen haar. Toen ze dat deed, tilde hij de ketting op en legde die voorzichtig om haar hals, vastmakend aan de achterkant.

Lucian hield zijn handen op haar schouders terwijl hij haar vertelde: "Gefeliciteerd met je nieuwe begin."

Sheila lachte zachtjes, draaide zich naar hem om en zei: "Ik had niet verwacht dat je de roddelblaadjes zou lezen."

Haar glimlach, even elegant als haar zwarte jurk. Ze was van adel, populair, waardig, ze is een perfecte adellijke dame — en het belangrijkste, ze was zijn ex-voorbestemde partner.

Hoewel ze niet getrouwd waren, hadden ze een liefdesaffaire.

De ketting is niet voor mij — Het is voor haar.

"Waren ze verkeerd?" vroeg Lucian.

"Nee," antwoordde ze. "Ik heb vanmorgen officieel mijn scheiding aangekondigd."

De nabije adellijke weerwolven, die dit moment herkenden als een om te vieren, begonnen beleefd te klappen. Toen werd het applaus luider, en sommigen begonnen zelfs te juichen.

In de buurt haastten verslaggevers en fotografen zich dichterbij, de flitsen van hun camera's flitsten en knalden als vuurwerk recht in mijn ogen.

Ik struikelde achteruit, bewoog uit mijn rij de gang in. Lucian merkte het niet, zijn hand rustte nu comfortabel op Sheila's onderrug. Grijnzend leunde ze dichter naar hem toe.

De camera's legden alles vast. Dat deed ik ook.

Schaamte flitste door me heen, mijn wangen werden warm. Ik draaide me om en liep verder de rij af tot ik eindelijk de muur bereikte waar ik me kon verstoppen.

Ik bleef niet lang verborgen.

Sheila, met ogen als een baken, zag elke beweging die ik maakte. Zodra de aandacht weer op de veiling gericht was, liep ze weg van Lucian en kwam naar me toe waar ik tegen de muur leunde.

Haar glimlach was stralend. "Aria. Waarom verstop je je hier in de hoek?" Ze wachtte niet op mijn antwoord voordat ze verderging. "Je ziet er verdrietig uit. Wilde je de ketting hebben? Hier. Hij hoort toch van jou te zijn."

Sheila maakte de ketting los van achter haar nek en begon hem naar me uit te reiken.

Omdat ze vaak de schijnwerpers van me stal, mocht ik haar van nature niet. Voor haar om dit gebaar naar mij te maken, kon ik nu zien dat ik onvriendelijk was geweest in mijn oordeel over haar.

Misschien was ze echt aardig.

Maar net toen ik mijn hand uitstrekte om de ketting aan te nemen, riep Sheila en gooide zichzelf achterover alsof ik haar had geduwd.

"Aria!" schreeuwde ze met opzet.

Haar hakken draaiden onder haar en ze viel op de grond.

De ketting viel uit haar hand. Het koord bleef ergens aan haken, brak, en de parels rolden over de vloer van het auditorium.

De hele zaal werd onmiddellijk stil, iedereen keek naar ons.

“Aria! Hoe kon je?!” zei Sheila luid vanaf de grond. “Ik wist dat je jaloers op me was, maar om je hier zo te gedragen, voor iedereen!”

“Ik deed het niet…” begon ik te zeggen. De ogen van de menigte werden donker van woede, al tegen mij gekeerd.

“Waarom zou je me duwen?”

De vriendelijkheid was een act. Ik had gelijk gehad, aanvankelijk, toen ik haar wantrouwde. Nu betaalde ik de prijs voor het laten zakken van mijn waakzaamheid.

De verslaggevers en fotografen haastten zich opnieuw dichterbij. Dit keer werd ik opgenomen in hun flitsen en knallen. Dit incident zou de volgende dag waarschijnlijk overal in de roddelbladen staan. In volle en levendige kleuren, ongetwijfeld.

En hier was ik, zonder manier om mijn onschuld te bewijzen. Elke poging zou mijn woord tegen dat van Sheila plaatsen, en ik had de strijd om de publieke opinie al verloren.

Lucian baande zich een weg door de menigte en kwam dichter naar ons toe. Even hield ik zijn blik vast, mijn hoop steeg.

Ons huwelijk was niet perfect geweest, maar ik was nog steeds zijn vrouw. Zeker, van ons tweeën zou hij aan mijn kant staan, niet die van Sheila.

Alsjeblieft, geloof me, smeekte ik woordeloos met mijn ogen en mijn hart. Alsjeblieft, ik ben je vrouw. Dit is onze trouwdag. Alsjeblieft.

Lucians gezicht bleef emotieloos als altijd, zijn ogen zo koud als altijd. Toch hoopte ik nog steeds. Ik geloofde nog steeds in de kracht van dit huwelijk.

Ik bleef geloven tot het moment dat Lucian stopte, neerknielde bij Sheila en haar weer overeind hielp. Met zijn arm om haar heen, drukte ze beide handen tegen zijn borst. Ze leunde haar gezicht naar zijn schouder, haar brede glimlach verbergend voor de hele zaal.

Niemand kon het zien - behalve ik.

“Aria,” snauwde Lucian.

“Ja, echtgenoot?” Ik verdubbelde mijn inspanningen om als zijn toegewijde, onderdanige vrouw te handelen, hopend met mijn laatste hoop dat het genoeg zou zijn om hem aan mijn kant te krijgen.

Alsjeblieft, Lucian, alsjeblieft...!

“Verontschuldig je bij Sheila, Aria.”

Die opkomende hoop die in mijn borst was opgestegen, stortte recht terug naar de put van mijn maag, waar het weer verschrompelde, terugkerend naar wanhoop.

“Maar! Lucian, ik —…”

“—Verontschuldig je.”

Ik kende die harde toon. Hij zou het niet nog eens vragen.

"Nu."

zei Lucian koud tegen mij.