Alejándome del lobo

Alejándome del lobo

Jade F. C. J · Zakończone · 102.7k słów

743
Gorące
1.8k
Wyświetlenia
66
Dodano
Dodaj do Półki
Rozpocznij Czytanie
Udostępnij:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

Wstęp

Meses después de la huida repentina de Kayler Brown, Carolina Lane intenta salir adelante sola y concentrarse en sus estudios mientras que por dentro llora por lo sucedido con su ahora ex novio hombre lobo.
Cuando Carolina se entera de que Kayler vuelve a Lewiston ella intenta no ir detrás de él casi al momento. Pero se da cuenta de que Kayler está en las mismas andanzas de antes: fiestas cada fin de semana, alcohol, salidas misteriosas. Todo le parece un tipo de déjà vu como en los inicios ¿a eso quiere jugar Kayler Brown? Bien, ella lo puede hacer mucho mejor.
Las venganzas y la falta de comunicación entre ambos los harán cometer varios errores, pero hay un chico nuevo en el pueblo, su nombre es Gadreel, ¿quien es Gadreel? ¿Y por qué dicen que es un caído?

Rozdział 1

CAROLINA

—Carolina, ¿me escuchas?

Parpadeo varias veces y miro a la persona frente a mi: la doctora Morrison. Se ha convertido en mi psiquiatra desde hace ya algunos meses. Desde que esa persona se fue —no quiero decir nombres— había quedado demasiado mal. Había entrado en una depresión horrible, no quería comer, nada de lo que hacía antes me daba satisfacción. Aparte de eso experimenté algunos problemas de ansiedad, lo descubrí cuando me había metido a la ducha después de días y experimenté un ataque de ansiedad.

Pensé que moría.

Así que mi mamá me buscó ayuda y volví a Lewiston, no podía estar fuera, de alguna forma había experimentado un tipo de miedo por el mundo exterior. Mamá me cuidaba, se ocupada de darme mis medicinas —para no decir antidepresivos— y demás. Junto con Mike, claro está. Me pregunto si Mike le dirá algún día la verdad a mamá y también me preguntaba si ella lo aceptaría.

—Si —respondí. Tenía sesiones una vez cada quince días.

—¿En que pensabas?

La doctora Morrison era tez blanca, cabello rubio y un poco bajita. Usaba lentes y tenía una carpeta con ella en donde llevaba mi registro. A decir verdad fue una gran ayuda para mi y me ha ayudado a superar varios traumas: empezando por la violacion que tuve. Cuando pienso en eso aprieto mis puños súper fuerte y me provoca golpear a Rafael. Me provoca hacerle de todo. Sin piedad. Pero me calmo, diciéndome que no vale la pena enojarme y poner en riesgo mi salud por alguien como él.

—En cosas —me limité a decir.

—Nos ha agarrado la noche, ¿te sientes mejor que hace quince días? Puedo minorar la dosis si es así, te veo un poco más relajada —me dice.

—No, la dosis está bien por ahora. Quizás más adelante —me apresuré a decir. De alguna forma los medicamentos me hacían sentir bien.

Ella duda.

—Está bien. Terminamos por hoy. Recuerda hacer tus ejercicios de respiración. ¿Has ido a las clases de yoga?

Me había inscrito unos meses atrás a clases de yoga aquí en el pueblo y me habían servido mucho.

—Esta semana no fui porque tenía cosas que hacer con mamá y Mike pero en la próxima si voy —me puse de pie, tomando mi abrigo y mi bolso.

—Está bien, solo recuerda no dejarlas por ahora. Son de mucha ayuda.

Y lo sabía. Me sentía un poco mejor.

—Te veo en quince días entonces —me sonríe.

—Nos vemos.

Cuando salgo de la oficina el viento helado me hace sentir escalofríos. Hoy será una noche muy friolenta. Estábamos a finales de Enero, había retomado mis clases de la universidad en línea. No estaba preparada para volver a la universidad, ver a Rafael y peor volver a mi habitación.

Seguí caminando por la acera, había dejado el auto de mamá estacionado a unas cuantas calles. Era de noche y no había mucha gente transitando. Lewiston no era muy transitado que digamos. Respiré profundo, relajándome. Cuando me acordaba de él aún sentía una tristeza en mi pecho, pero la descartaba de inmediato. No me quiso escuchar en su momento, no me creyó y eso es algo que tampoco puedo perdonar. Y no seguiré yendo detrás de él como perrito faldero. Esa no es la Carolina Lane que conozco.

Cuando estaba a punto de llegar a mi auto no me sentí del todo sola, de repente me sentí observada y eso me dio un poco de nervios y miedo. Miré para todos lados pero no había nadie. Apresuré el paso hasta llegar a la puerta de mi auto, busqué las llaves en mi bolso pero para mi mala suerte nunca las encontraba.

Cuando sentí un hormigueo en mi nuca volteé a ver detrás de mi de inmediato, pero no había nadie tampoco.

Okay, tienes que relajarte, Carolina, es solo tu mente jugándote una mala pasada. Me calmé y seguí buscando las llaves pero un ruido arriba de mi cabeza me hizo detenerme en seco. Era como si alguien estuviera moviendo las ramas del árbol. Elevé la vista y miré: estaba oscuro, el árbol se movía y movía, achiqué la vista para ver más pero no lograba ver nada. Todo era negro.

Y entonces pasó: las luces de un camión alumbraron el punto exacto. Lo que miré por una milésima de segundo: un chico en pantalones, sin camisa, mirándome fijamente con sus ojos negros y una sonrisa maquiavélica ¿además de eso? Miré dos cosas negras detrás de él, en su espalda: ¿alas? La luz del camión pasó así que todo volvió a ser negro. Sentía miedo. Terror. Me apresuré a buscar las llaves del coche, encontrándolas en el bolsillo de mi pantalón, abrí la puerta, me adentré y arranqué, alejándome de sea lo que sea que haya visto.

—¿Cuando vienes, Anne? —me acuesto en mi cama con el teléfono celular puesto en mi oreja. Hablaba con Anne, la extrañaba para ser sincera, pero ella estaba haciendo su vida y estudiando en Canadá, junto con Thomas. Me alegraba que Anne encontrara a alguien como él, que la ama incondicionalmente.

—No lo sé, Caro, estoy en exámenes y tengo mucho que estudiar, ¿tú estás estudiando?

Bufé.

—Obvio —medio mentí. Estudiaba, sí, pero no en exceso.

—Caro... —musita.

—Créeme, Anne, lo hago, una hora al día o dos. Diario —hice un hincapié en eso último.

—Está bien. Extraño Lewiston —dice— Extraño andar por el bosque de vez en cuando con mi bicicleta. Extraño visitarte. Como en los viejos tiempo, ¿recuerdas?

—Lo recuerdo. —suspiré profundo algo nostálgica junto con Anne. Ojalá volviéramos a esos días. Al menos evitaría conocer a alguien de por aquí cerca. —Pero bueno, son nuevos comienzos, lo único que queda es adaptarse y hacer que sea un lugar mejor.

—Me alegra escucharte hablar así —dice— ir a terapia te ha servido mucho. Me siento orgullosa —lloriquea.

—Ya, Anne —no me gustaba lo cursi ni las lloraderas.

—Lo siento —sorbe su nariz— ¿has hablado con Connor? —me pregunta, cambiando de tema.

—No, ese ingrato ya no me habla desde que está con Kenzie.

—Oh, oh, ¿acaso son celos los que estoy percibiendo?

—Por supuesto que no —me siento de inmediato en la cama— estás loca —reí.

Es que extrañaba a Connor y casi no hablábamos.

—Hmm bueno, te tengo que dejar, amiga, quiero seguir estudiando —se le escucha un bostezo.

—Mejor descansa —aconsejo— duerme un poco y luego continuas.

—Quizás tengas razón. Te hablo más luego, cuídate.

—Bye —corté.

Al menos aún hablaba con Anne.

•

Por la noche me preparo algo de comer y me siento en el comedor a cenar. Estaba sola, al principio era muy difícil estarlo, me sentía deprimida y lo único que hacía era llorar. Pero poco a poco empezó a gustarme estar sola, sentía una especia de paz y tranquilidad. Obviamente venían recuerdos a veces, pero lograba ser más fuerte que ellos. Cuando termino de comer, lavo mi plato y lo pongo en la platera, en eso, mi celular suena anunciando un mensaje de texto.

Lo leo mientras camino hacia la sala.

De desconocido:

Buh.

¿Ah? Frunzo el ceño ya que no entiendo el contenido del mensaje así que tecleo una respuesta.

¿?

De desconocido:

¿Sola en casa?

De Carolina:

No es tu problema, ¿quien eres?

Desconocido:

Abre la puerta y averígualo.

Sentí un poco de pánico y algo de desconfianza.

Carolina:

Estas loco si crees que abriré la puerta. Tengo un arma.

¿En serio, Carolina? Bueno, no me juzguen, puedo usar el rifle de Mike, la vez pasada me enseñó así que... puedo contra quien sea que sea. Subo a la habitación de mamá y busco en el armario el rifle, lo cargo y bajo otra vez a la sala, acercándome a la puerta. Miré por el huequito de esta... pero no había nadie.

Esta vez no me van a intimidar como años atrás.

Me celular sonó.

Desconocido:

¿Miedo?

Carolina:

Seas quien seas no te tengo miedo. No sabes quien soy.

Desconocido:

Una rubia común y corriente.

Me enojé. Pero no debía enojarme.

—Relájate, Carolina, relájate. Todo está bien. No vale la pena perder los cabales por un idiota que solo quiere hacerte una broma.

Carolina:

Imbecil.

Desconocido:

Por qué no abres, conejita? El lobo feroz solo quiere ser tu amigo.

Sentí una especie de escalofrío cuando dijo eso.

El lobo feroz.

De alguna manera me recordó a Kayler. Tragué grueso y seguí respondiendo.

Carolina:

No es gracioso.

Será...?

No.

No es él.

Desconocido:

Ábreme, conejita.

Carolina:

Deja de llamarme así.

Desconocido:

No te acuerdas de mi? Me conociste saliendo de tu loquera.

Y entonces hice memoria. ¿Saliendo del psiquiatra? Pensé, pensé y pensé... hasta que di con algo. Una semana atrás cuando miré la silueta de un hombre en un árbol. Era escalofriante. Me dio mucho miedo. No puede ser la misma persona, ¿o si?

Carolina:

El loco del árbol?

Desconocido:

Jaja que ingeniosa. Por qué no sales y nos conocemos mejor?

En eso adjuntó una ubicación. En el bosque, en medio del bosque para ser exactos. Estará loco si cree que voy a ir.

Desconocido:

Miedosa. Eres una miedosa. Tranquila que no te voy a comer.

Rodé los ojos.

Desconocido:

A menos que tu quieras, claro 😏

¿Qué le pasa?

Carolina:

No te tengo miedo.

Desconocido:

Te espero aquí entonces 😏

Guardé el celular en el bolsillo de mi pantalón trasero y me preparé mentalmente. Sea quien sea ese chico tenebroso no es más que yo, yo puedo con él, después de todo soy un lobo, aunque no me he transformado hace mucho. Tenía puesta una camisa a cuadros, unos vaqueros desgastados y mis converse negros. Mi cabello rubio estaba en un moño desaliñado, varios pelitos caían en mi cara. En fin, era toda una señorita de pueblo ya.

Abrí la puerta de mi casa y salí con el rifle en mano. La noche estaba friolenta, habían algunas ráfagas de viento acompañadas de sonidos escalofriantes. Como en las películas de miedo. Me adentré al bosque, conocía bien el centro del bosque porque la primera vez que vine aquí fui engañada por una manada de mujeres loba celosas. Así que conocía bien.

Caminé y caminé súper sigilosa, mirando para todos lados, no tenía miedo, de pronto me sentí valiente. Tenía un arma conmigo. Me suspendí en cuanto escuché un ruido en los árboles, como si una especie de pájaro hubiera aterrizado allí. Pero estaba oscuro así que no podía ver, sin embargo cayó a la par mía una pluma. Una enorme pluma negra. Me agaché para recogerla. La tomé en mis manos, observándola detenidamente.

¿Que clase de ave es esta? Tiene que ser enorme. Aún así, la pluma me llamo mucho la atención así que la guarde en mi bolsillo. Seguí caminando hasta llegar al punto exacto. Y no había nadie. Este lugar me trajo recuerdos. Estaba aquí, super asustada cuando una loba se lanzó a mi dispuesta a atacarme pero otro lobo negro lo impidió. Ese lobo era Kayler. Aun recuerdo todo como si hubiera sido ayer.

Tomé mi celular y tecleé un mensaje:

Estoy aquí, ¿ahora eres tú el que se esconde?

Desconocido:

Te observo. Te he observado todo este tiempo.

Miré para todos lados. Estaba cerca de la casa de los Brown y es entonces en donde empiezo a escuchar una especia de música. Música súper alta que incluso escuchas aquí, en el bosque. Trago grueso preguntándome quien será. ¿Los de la manada del señor Brown? ¿Celebrarán algo? Tenía meses de no hablar con ese señor. Tomé mi rifle y me acerqué mas a unos arbustos para poder ver la casa desde larguito, olvidando que quizás andaba un loco por aquí cerca.

Me asomé: había autos afuera, otros que llegaban, eran jóvenes. Como de mi edad quizás, universitarios. Pero en eso se acerca un auto negro, vidrios oscuros y se estaciona frente a la casa, venían dos autos más detrás de ese. Mi corazón late a mil por hora al imaginar a la persona que venía allí. Cuando la puerta del coche se abrió y salió un tipo cabello negro, despeinado y sin camisa, retrocedí.

Kayler.

Traía un cigarro en su boca.

Salió, saludó a varios chicos y chicas.

Dios. No puede ser. Esta aquí. Regresó. Kayler Brown regresó. Retrocedí lentamente porque no sabía qué hacer o qué pensar pero pisé algo que hizo mucho ruido, provocando que los tipos de la casa, incluido Kayler Brown voltearan a ver hacia acá, cuando me iba a girar para volver a mi casa lo más rápido posible una mano cubrió mi boca.

—Shhh —susurró la persona que me retenía— callada, conejita —dijo.

Estaba en shock, tenía mi rifle y me podía transformar en loba pero eso solo haría que Kayler me sintiera, así que hice lo que el tipo desconocido me dijo y me callé, más porque frente a mi a una distancia considerada estaba Kayler y no quería enfrentarlo.

Ostatnie Rozdziały

Może Ci się spodobać 😍

Tron Szponów (Księga pierwsza: seria Przeklęte Królestwo)

Tron Szponów (Księga pierwsza: seria Przeklęte Królestwo)

3.1k Wyświetlenia · W trakcie · Leah Flores
Wszyscy mówią, że miłość jest najsilniejszym uczuciem na świecie. Że dla tych, których kochasz, potrafisz zrobić wszystko.

Nie zgadzam się z nimi.

Nie ma emocji silniejszej niż zdrada. To potężna broń, która może sprawić, że zrobisz wszystko, staniesz się kimkolwiek.

Zwłaszcza gdy ta zdrada przychodzi od ludzi, których stawiasz ponad wszystkim innym.
.
.
.
Zamknięta przez całe życie, Eloise pragnęła tylko jednego — wolności, by biegać w swojej wilczej postaci jak inne wilkołaki. Ale gdy nadeszły jej osiemnaste urodziny, usłyszała, że ma wyjść za mąż. Ta wiadomość obudziła jej wilczycę i Eloise zaczęła się przemieniać. Zaskoczyło ją, kiedy rodzina użyła swojej wiedźmiej magii, by zamknąć jej wilka w środku. Magii, którą w nią wtłoczono, było zbyt dużo — straciła przytomność.

Kiedy Eloise odzyskała świadomość, nie czuła już w sobie swojej wilczycy. Ale to szybko przestało być jej największym problemem, bo zrozumiała, że nie ma już wśród swoich — znalazła się pośród smoków. Istot, które polują na jej gatunek dla zabawy.

Dano jej jeden wybór, by uniknąć egzekucji. Musi nauczyć się wykorzystywać swoją niestabilną magię, by leczyć smoczych zmiennokształtnych z przerażającej zarazy.

Zdradzona przez rodzinę i pozbawiona innych możliwości, Eloise zapisuje się do Drakmor College, gdzie musi przetrwać śmiertelnie niebezpieczne próby i nienawiść studentów wokół niej.

Wilkołaczka pośród swoich śmiertelnych wrogów. Czy przetrwa i bezpiecznie wróci do swoich, czy też ulegnie koszmarom Varethin?
Przekupstwo Zemsty Miliardera

Przekupstwo Zemsty Miliardera

635.3k Wyświetlenia · Zakończone · Tatienne Richard
Liesl McGrath jest obiecującą artystką, ale przez osiem lat skupia się na swoim mężu jako oddana partnerka, dostosowując swoje życie i karierę do jego celu, jakim jest zostanie CEO przed trzydziestką.

Jej życie jest idealne, dopóki jej szklany zamek nie rozpadnie się na kawałki. Mąż przyznaje się do zdrady z jej własną siostrą, a na domiar złego spodziewają się dziecka. Liesl decyduje, że najlepszym sposobem na naprawienie swojego złamanego serca jest zniszczenie jedynej rzeczy, którą jej mąż ceni bardziej niż cokolwiek innego: jego kariery.

Isaias Machado to miliarder, pierwsze pokolenie Amerykanów, który zna wartość ciężkiej pracy i tego, co trzeba zrobić, aby przetrwać. Całe jego życie było ukierunkowane na moment, w którym może odebrać firmę McGrathów skorumpowanym ludziom, którzy kiedyś pozostawili jego rodzinę bez dachu nad głową.

Kiedy Liesl McGrath zbliża się do miliardera, aby przekupić go informacjami, które mogą zniszczyć jej byłego męża, Isaias Machado aż rwie się do tego, by zabrać wszystko, co McGrathowie cenią, w tym Liesl.

Historia miłości, zemsty i uzdrowienia musi się gdzieś zacząć, a ból Liesl jest katalizatorem najdzikszego rollercoastera w jej życiu. Niech przekupstwo się zacznie.
Złamana Dziewczyna Rozgrywającego

Złamana Dziewczyna Rozgrywającego

82.8k Wyświetlenia · W trakcie · Aaron Choba
Każde słowo Damiena sprawia, że czuję, jak się kurczę, czekając na moment, kiedy jego głos stanie się okrutny. Ale nigdy tak się nie dzieje. Jest bezpośredni, tak, ale nie w sposób, którego się obawiałam. Naciska, ale nie za mocno, jakby wiedział, że mogę się złamać. To niepokoi mnie bardziej niż jego ostry uśmiech czy sposób, w jaki wszystkie dziewczyny na kampusie patrzą, gdy przechodzi obok.
Ciągle powtarzam sobie, że jest niebezpieczny, że jego typ mnie zrujnuje, ale moje ciało mnie zdradza. Moje tętno przyspiesza, gdy jego dłoń muska moją. Mój żołądek skręca się, gdy jego uwaga zbyt długo się na mnie skupia. I głęboko w środku, boję się, co się stanie, jeśli przestanę od niego uciekać. Bo po raz pierwszy od lat, część mnie zastanawia się, jakby to było znów zaufać mężczyźnie.


Jego gorący oddech sprawia, że wzdycham. „I chciałabym twojego kutasa.”
„Już?”
„Tak.”
„Ostrożnie, Paulina…” ostrzega Adrian. „Jesteś taka ciasna.” Wsuwając jeden gruby palec we mnie, zamykam oczy, gdy dodaje kolejny. Zaciskam się wokół nich, a on cicho się śmieje. „Mój kutas jest o wiele, wiele większy niż to. Myślisz, że dasz radę?”
Moja odpowiedź to bezdech. „Tak…” Prawda jest taka, że mogę naprawdę umrzeć, jeśli nie poczuję go wewnątrz siebie. Pulsuję z potrzeby. „Pieprz mnie, Adrian.”
Z jego piersi wydobywa się ciemny, niski śmiech.
Jego palce wsuwają się głębiej, znajdując idealne, wrażliwe miejsce. Pracuje tam, jego dotyk jest powolny i fachowy. Niedługo potem moje oddechy stają się krótkie i urywane.
„Ungh…” jęczę. „To jest takie dobre…”
Odrodzona jako Królowa Alfy

Odrodzona jako Królowa Alfy

8k Wyświetlenia · Zakończone · heritageadebiyi
Evelyn myślała, że znalazła miłość—dopóki nie przyłapała swojego męża i najlepszej przyjaciółki w rocznicę ślubu. Wykorzystana ze względu na swoje rzadkie pochodzenie i zrzucona z klifu, umarła zdradzona. Ale los miał inne plany. Budząc się dzień przed swoim ślubem, Evelyn dostaje drugą szansę.

Tym razem nie będzie pionkiem.

Aby uciec przed przeklętym Alfą, zawiera układ z innym—Sebastianem Wolfe. Potężny, tajemniczy i sam przeklęty, Sebastian oferuje jej wolność przez małżeństwo. Ale sekrety są głębokie, a wrogowie się zbierają, zakazana więź zaczyna rozkwitać.

Czy Evelyn zmieni swoje przeznaczenie—czy miłość znów stanie się jej przekleństwem?
Jestem Jego Bezwilczą Luną

Jestem Jego Bezwilczą Luną

125k Wyświetlenia · Zakończone · Heidi Judith
Palce Ethana bez przerwy pocierały mój łechtaczkę, a jego penis skakał wewnątrz mojego ciała. Każdy staw w moim ciele boli i krzyczy o kolejny orgazm. Zbyt szybko czuję, jak napięcie elektryczne się nasila, narastające ciśnienie grozi rozbiciem mnie. Moje biodra unoszą się mimowolnie, zachęcając go do dalszej eksploracji, cicho błagając o uwolnienie, które jestem tak blisko smakowania.

Ethan również wydawał głębokie ryki w moim uchu, 'Cholera... zaraz będę dochodził...!!!' Jego ruchy stały się bardziej intensywne, a nasze ciała wydawały odgłosy uderzania.

"Proszę!! Ethan!!"


Jako najsilniejsza wojowniczka w mojej watahy, zostałam zdradzona przez tych, którym najbardziej ufałam - moją siostrę i najlepszego przyjaciela. Zostałam odurzona, zgwałcona i wygnana z rodziny i watahy. Straciłam swojego wilka, swoją honor i stałam się wyrzutkiem - nosząc dziecko, którego nigdy nie chciałam.

Sześć lat trudnego przetrwania uczyniło ze mnie zawodową wojowniczkę, napędzaną gniewem i żalem. Otrzymuję wezwanie od potężnego dziedzica Alfy, Ethana, proszącego mnie o powrót jako instruktor walki bez wilka dla tej samej watahy, która mnie kiedyś wygnala.

Myślałam, że mogę ignorować ich szepty i spojrzenia, ale kiedy zobaczyłam szmaragdowe oczy Ethana - takie same jak mojego syna - mój świat się zachwiał.
Były mąż chce moje nowe ciało

Były mąż chce moje nowe ciało

7.1k Wyświetlenia · Zakończone · rogbidi836
„Mój ostatni dzień?” powtórzyła Ashley, strach wkradając się do jej głosu. „Co masz na myśli?”

„Spójrz na mnie!” krzyknął Adam. „Myślisz, że zasługuję na taką grubaskę jak ty?” Splunął, a jego twarz wykrzywiła się z obrzydzeniem.

„Ja?” w końcu zdołała wyszeptać, jej głos drżał.

Zdradzona przez męża i siostrę w noc swoich urodzin, ciężarna Ashley Smith zostaje pozostawiona na pewną śmierć.

Napędzana gniewem i pragnieniem zemsty, ta martwa dziewczyna wraca z nową twarzą i tożsamością, ale jej dążenie do odwetu może nie być tak proste, jak myślała, a jej były mąż podoba się ciało tej nowej kobiety i chce jej.

Czy uda jej się zemścić, czy znów wszystko straci?

A co się stanie, gdy na jej drodze pojawi się książe z bajki, po tym jak przysięgła, że nigdy więcej nie da miłości szansy?
Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem

Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem

1.4m Wyświetlenia · Zakończone · Sherry
Maya zamarła, kiedy do sali wszedł mężczyzna, na którego od razu patrzyli wszyscy. Jej były chłopak, ten, który zniknął pięć lat temu, był teraz jednym z najbogatszych biznesmenów w Bostonie. Wtedy nigdy nawet nie napomknął, kim naprawdę jest – po prostu nagle rozpłynął się bez śladu. Patrząc teraz w jego lodowate oczy, mogła tylko założyć, że ukrywał prawdę, żeby ją sprawdzić, uznał, że jest pustą lalą lecącą na kasę, i odszedł z rozczarowaniem.

Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.

– Nadal jesteś na mnie zły?

Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.

Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.

Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.

Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.
Zaginiona królowa wilków

Zaginiona królowa wilków

24.3k Wyświetlenia · Zakończone · Texaspurplerose72
Reign była jedną z najbardziej udanych i popularnych artystek rockowych na świecie, była gwiazdą w pełnym tego słowa znaczeniu. Pracowała dziesięć razy ciężej niż jej męscy koledzy po fachu. Niewiele było kobiet, które osiągnęły taki sam sukces w tak młodym wieku. Była bardzo dumna z tego, co udało jej się osiągnąć w ciągu ostatnich trzech lat. Nie było to łatwe, miała zaledwie piętnaście lat, kiedy jej menedżer, Mac, ją odkrył.

Od momentu rozpoczęcia kariery trzy lata temu, nieustannie koncertowała i nagrywała. Ona i jej zespół byli razem od początku jej kariery, wszyscy byli w podobnym wieku, ale ona była najmłodsza z piątki. Kiedy zdecydowano, że zrobią sobie co najmniej sześciomiesięczną przerwę, rodzice bliźniaków, Jydena i Jazlyn, zaprosili Reign i pozostałych dwóch członków zespołu, aby spędzili wakacje z nimi. Mieszkali w małej, wiejskiej wiosce na wybrzeżu Szkocji. Było to na tyle odosobnione miejsce, że zorganizowanie ochrony nie stanowiło problemu. Ochrona była ich specjalnością; prowadzili jedną z najbardziej udanych firm ochroniarskich na świecie, Hunt Security.

Sześć miesięcy przed swoimi 18. urodzinami, stała się obiektem zainteresowania psychopatycznego prześladowcy i jej menedżer zatrudnił firmę Hunt Security. Nie wiedziała, że brat jej gitarzysty i perkusisty będzie odpowiedzialny za jej prywatne bezpieczeństwo i stanie się kimś więcej niż tylko jej ochroniarzem.
Żal Alfy Po Rozwodzie

Żal Alfy Po Rozwodzie

8.8k Wyświetlenia · Zakończone · Christina
"Ty nigdy nie byłeś naprawdę mój."

Te okrutne słowa od mojego Alfy Rocco zniszczyły wszystko, w co wierzyłam o miłości i lojalności. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że mężczyzna, który mnie naznaczył, od samego początku planował zniszczenie mojej rodziny—albo że znajdę go zdradzającego mnie.

Zdrada nie tylko złamała mi serce—wywołała śmiertelną chorobę, która powoli mnie zabija. Teraz, z ojcem w śpiączce i moim własnym życiem wiszącym na włosku, ścigam się z czasem, by odkryć prawdę o losie Lyry Blackwood. Bolesne zabiegi, które utrzymują mnie przy życiu, są ciągłym przypomnieniem, że mogę nie mieć dużo czasu na rozwiązanie tej śmiertelnej zagadki.

W świecie, gdzie lojalność wobec stada znaczy wszystko, a zdrada rani głębiej niż srebro, czy uda mi się ujawnić prawdę, zanim mój czas się skończy? Czy może starannie zaplanowana zemsta Rocco zabierze nie tylko moje życie, ale wszystko, co jest mi drogie?
Przeklęty Alfa Tajemniczy Hybrydowy Towarzysz

Przeklęty Alfa Tajemniczy Hybrydowy Towarzysz

51.4k Wyświetlenia · Zakończone · Philip Aniezue
Zmarszczył brwi, patrząc na mnie. "Co się stało, Gina?"

"Nic," wyjąkałam, czując, jak oddech więźnie mi w gardle. Moje palce nie przestawały drżeć, a on to zauważył.

"Pierwszy raz?" zapytał.

Odwróciłam wzrok, a rumieniec zawstydzenia oblał mi policzki.

"Nie masz się czego wstydzić, kochanie," uśmiechnął się, kładąc się obok mnie. "Po prostu się zrelaksuj, wszystko będzie dobrze," powiedział do mnie.

"Nie byłaś odpowiednio przygotowana na to, czego się spodziewać w noc poślubną?" zapytał.

"Nie," wymamrotałam.

"Nie znasz swoich obowiązków małżeńskich?"

"Chodzi o urodzenie dziedzica, prawda?" zapytałam go.

"Po części. Ale to coś więcej niż tylko rezultat. Nie chodzi tylko o urodzenie dziedzica, to ma sprawiać przyjemność. I nie musi być robione tylko z obowiązku. To wyraz miłości, wiesz."

"Ale ty mnie nie kochasz," stwierdziłam, a on nie odpowiedział.

Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech, ale moje ciało nadal było napięte, bo czułam ciepło jego ciała obok mojego.


Po odrzuceniu przez swoją dziecięcą miłość i oskarżeniu o otrucie jego ojca, Regina zostaje skazana na śmierć przez swojego ojca. W próbie ucieczki przed jego gniewem, trafia na terytorium bezwzględnego Alfy Dagena, który okazuje się być jej przeznaczonym partnerem.

Dagen natomiast widzi w niej jedynie środek do uzyskania dziedzica i złamania klątwy, planując zabić ją później. Po odkryciu tego, Regina ucieka od niego, a Dagen zdaje sobie sprawę, że może być tą jedyną, naprawdę dla niego przeznaczoną.

Głębokie i mroczne tajemnice z jej przeszłości zaczynają wychodzić na jaw, uświadamiając jej, że jej ścieżki z Dagenem są bardziej splecione, niż myślała, kiedy już była zaangażowana w romantyczny związek z Lucianem.

Jednak oboje nie mogą zabić chemii między nimi jako przeznaczeni partnerzy. Czy Regina będzie walczyć z przyciąganiem i wybaczy Dagenowi przeszłość, czy pozostanie z Lucianem?
Logan

Logan

43.4k Wyświetlenia · Zakończone · N. F. Coeur
Postawił moją stopę na siedzisku wbudowanym w ścianę prysznica i użył ręki, którą trzymał moją nogę, aby wsunąć trzy palce w moje miejsce G. Straciłam głos, gdy zabrakło mi powietrza, a kolana się pode mną ugięły. Nigdy bym nie uwierzyła, że mogę dojść tak mocno, zanim nie doświadczyłam tego z tym mężczyzną. Może skłamałam Corze. Może on naprawdę jest bogiem seksu.


Logan nagle znalazł swoją przeznaczoną partnerkę! Jedyny problem polega na tym, że ona nie wie, że wilkołaki istnieją, ani że on jest technicznie jej szefem. Szkoda, że nigdy nie potrafił oprzeć się zakazanemu. Który sekret powinien jej wyjawić najpierw?
Don mafii błaga mnie, żebym wróciła

Don mafii błaga mnie, żebym wróciła

361.3k Wyświetlenia · Zakończone · Claire
Pięć lat małżeństwa. Elara znalazła w gabinecie swojego męża, Damiana, raport zgodności kardiologicznej. Dopiero wtedy zrozumiała, że Damian Montgomery — najmłodszy w historii don włoskiej mafii — kochał ją i przez te wszystkie lata otaczał troską tylko w jednym celu: żeby przeszczepić jej serce kobiecie, którą naprawdę kochał, Vivian.

Damian chłodno ujął ją za szczękę.
— Stan Vivian się pogorszył. Operację wyznaczono za miesiąc. Nie martw się — znajdę ci najlepsze miejsce na cmentarzu i dopilnuję, żeby twojej rodzinie niczego nie brakowało. Musisz zrozumieć: gdyby nie twoje serce, nigdy nie mogłabyś zostać moją żoną, nigdy nie mogłabyś zostać panią Montgomery. Korzystałaś przez lata z życia w luksusie. Teraz pora się odwdzięczyć.

Nawet syn, którego wychowała własnymi rękami, krzyczał na nią:
— Czemu po prostu nie możesz umrzeć? Jeśli umrzesz, twoje serce trafi do Vivian! Chcę, żeby Vivian była moją mamą!

Elara się rozsypała. Ale nie była całkiem złamana.

Wsunęła pozew rozwodowy do stosu umów, które wymagały podpisu Damiana. Nie czytał uważnie. Podpisał. A ona była wolna.

Elara przyjęła ofertę — stanowisko głównej rzeczoznawczyni biżuterii, siedmiocyfrowa roczna pensja. Dała sobie miesiąc, by pożegnać pięć lat, które straciła. Wycofywała się z życia Damiana i z życia Caleba, po trochu, aż nie zostało po niej nic.

Aż do tamtej nocy, gdy Damian bezradnie patrzył, jak kula rozrywa jej ramię, a ona wpada w lodowate wody Atlantyku.

— Nie! Elara! Nie wolno ci umrzeć!

W tamtej chwili Damian wreszcie zrozumiał — gdzieś na przestrzeni tych pięciu lat zdążył już zakochać się w Elarze. A pewna prawda, w którą zawsze wierzył, odwróciła się, odkąd Elara odeszła.

Mylił się. Katastrofalnie się mylił. Mylił się od samego początku. Ten dumny, szlachetny i bezwzględny don mafii został pożarty przez wyrzuty sumienia i przysiągł spędzić resztę życia na zadośćuczynieniu — odzyskać Elarę, która straciła w niego ostatnie okruchy wiary.

— Elara, błagam cię. Wróć. Wróć do mnie i do Caleba.

— Mamusiu, przepraszam. Proszę, nie opuszczaj mnie.

Gdy Elara — teraz postać międzynarodowego formatu, podziwiana i uwielbiana przez niezliczone rzesze ludzi — staje twarzą w twarz po raz kolejny z mężczyzną, którego kiedyś kochała całym sercem, i z synem, który kiedyś życzył jej śmierci, jakiego wyboru dokona?