KŁAMSTWA MIĘDZY NAMI

BRIELLE

Jedyną rzeczą, której nienawidziłam bardziej niż rozmokłych frytek i bycia przepychaną w zatłoczonym metrze… był telefon „z zaskoczenia” od Thomasa Lancastera — znanego również jako mój ojciec — z żądaniem, żebym wróciła do domu.

To nigdy nie kończy się dobrze.

Wpatrywałam się w ekran, gdy jego nazwisko znów zamigotało, a ja zacisnęłam szczękę. Dziesięć sekund ciszy, po czym połączenie się urwało.

To był trzeci telefon w niecałe pięć minut. Co oznaczało, że to nie jest sytuacja typu „wpadnij na chwilę”. To było coś zmieniającego życie.

A z Thomasem „zmieniające życie” zwykle oznaczało, że zaraz coś stracę — wolność, wybór albo te ochłapy spokoju, które w ostatnim czasie zdołałam sobie uzbierać.

Taksówka szarpnęła, gdy wpadliśmy w dziurę w jezdni, ściągając mnie z powrotem do rzeczywistości. Deszcz stukał o szyby miękko i miarowo, w rytmie pasującym do tępego pulsowania za moimi oczami.

Kierowca zerknął na mnie w lusterku wstecznym. — Wszystko w porządku z tyłu?

Kiwnęłam głową, zmuszając się do drobnego uśmiechu. — Tak…

Nie powiedziałam, że wolałabym jechać dokądkolwiek, byle nie do domu. To było oczywiste.

Schowałam telefon i wpatrzyłam się w światła miasta rozpływające się na mokrym asfalcie. Im bliżej byliśmy posiadłości Lancasterów, tym cięższa robiła mi się klatka piersiowa — jakby samo powietrze gęstniało, im bardziej zbliżałam się do tej przeklętej rezydencji.

Od lat tam nie mieszkałam. Nie od czasów studiów. Teraz mieszkałam w mieszkaniu, które dzieliłam z najlepszą przyjaciółką. Wracałam tylko wtedy, kiedy naprawdę musiałam. Święta, wizyty wymuszone poczuciem winy, okazjonalne „sprawdzenie, co u ciebie”. Nic więcej.

Może przesadzałam. Może to po prostu kolejna z klasycznych zachcianek Thomasa w stylu „rodzinne zbliżenie”.

Jasne. A może świnie latają pierwszą klasą.

Westchnęłam i już miałam znów sięgnąć po telefon, kiedy radio w taksówce zatrzeszczało, ożywając.

— A z innych wiadomości: najbardziej nieuchwytny miliarder-dziedzic Nowego Jorku oficjalnie wrócił do miasta. Damian Moretti, jedyny syn międzynarodowego magnata technologicznego Alessandro Morettiego, przyleciał zeszłej nocy prywatnym odrzutowcem po spędzeniu ostatnich dwóch lat we Włoszech…

Lekko odwróciłam głowę w stronę głośnika.

— …Źródła bliskie rodzinie twierdzą, że powrót Damiana może zapowiadać poważne ruchy w imperium Morettich. Notorycznie stroniący od rozgłosu dziedzic trzymał się w cieniu, odkąd zniknął z centrum uwagi na początku 2023 roku. Ale wraz z jego powrotem spekulacje już narastają—

Przestałam słuchać.

Damian Moretti.

To nazwisko kiedyś nie schodziło wszystkim z ust. Na plotkarskich blogach, w szeptach sal zarządu, w fantazjach każdej dziewczyny, która marzyła o małżeństwie z bogactwem i niebezpieczeństwem.

Ale nie w moich.

Nigdy się nie spotkaliśmy. Nasze kręgi się nie przecinały. A jednak, kiedy usłyszałam jego nazwisko, po skórze przebiegło mi dziwne mrowienie, czegoś, czego nie umiałam do końca nazwać.

Otrząsnęłam się.

To nie miało ze mną nic wspólnego.

Dwadzieścia minut w posiadłości Lancasterów i już żałowałam, że nie odwołałam. Mogłam zwalić winę na deadline. Powiedzieć, że tonę w poprawkach. Może nawet udawać migrenę i wyłączyć telefon.

Zamiast tego byłam tutaj. Przy tym absurdalnie długim stole. Jadłam przesadnie drogą, przesadnie rozgotowaną pastę i próbowałam udawać, że mi smakuje.

— Wyglądasz na szczuplejszą, Brielle — powiedziała moja matka, jej ton był miękki, ale starannie wyważony, jak wszystko w jej wykonaniu. Siedziała naprzeciwko mnie, nieskazitelna w perłowym naszyjniku i dopasowanej granatowej sukience, z postawą prostą jak linijka. Włosy miała upięte w ten klasyczny kok, który zawsze nosiła, kiedy chciała wyglądać na „panującą nad sytuacją”.

— Jesz w ogóle? — dodała.

Przeżuwałam powoli, powstrzymując się przed uśmieszkiem. — Wystarczająco — mruknęłam. — To znaczy… kiedy pamiętam.

Jej brwi lekko się ściągnęły. — Naprawdę nie powinnaś pozwalać, żeby cię to tak pochłaniało. Pisanie jest ważne, owszem, ale nie kosztem zdrowia. Kluczem jest rutyna, kochanie. Nawet kiedy… uprawiasz sztukę.

Sposób, w jaki powiedziała „sztukę”, brzmiał tak, jakby to było hobby, z którego z czasem wyrosnę.

Wytarłam usta lnianą serwetką, przełykając ostatni kęs rozmokłego makaronu. — No cóż, to chyba praca — powiedziałam płasko.

Moja matka sięgnęła po wino, zatrzymując się na tyle długo, by rzucić porozumiewawcze spojrzenie mojemu ojcu — który wciąż nie odezwał się ani słowem. Siedział na czele stołu z kamienną twarzą, telefon miał odwrócony ekranem do dołu obok kieliszka, a złożona gazeta była sztywno odsunięta na bok.

— Mimo wszystko — ciągnęła — naprawdę nie powinnaś się zajeżdżać ponad swoje siły. Kiedyś uwielbiałaś gotować. Prawie niczego osobistego już nie wrzucasz. Dobrze śpisz? Bierzesz witaminy?

— Nie mam siedemdziesięciu pięciu lat, mamo.

Uśmiechnęła się sztywno. — Nie, ale wypalenie jest prawdziwe. I martwię się o ciebie.

Kłamczyni.

Jej wersja „martwienia się” to okazjonalny SMS i pasywno-agresywne komentarze o tym, jaka jestem blada na Instagramie.

Już miałam zmienić temat — zapytać o jej ogród albo o ten absurdalny charytatywny pokaz mody, który pewnie znowu organizowała — kiedy mój ojciec wreszcie się odezwał.

— A jak twój chłopak?

Pytanie spadło jak młot.

Mrugnęłam. — Co?

Nawet nie podniósł wzroku. Kroił stek tak, jakbyśmy właśnie rozmawiali o pogodzie. — Ten mężczyzna, z którym się spotykałaś. Jak on miał na imię? Liam?

Żołądek mi się ścisnął.

— Zerwaliśmy. Dwa miesiące temu.

To przykuło jego uwagę.

W końcu spojrzał w górę. Jego oczy były chłodne. Ostrożne. Oceniające. Jakby coś sobie w głowie przeliczał.

Matka wydała z siebie cichy dźwięk. — Och, kochanie, nie wspomniałaś…

Wzruszyłam ramionami. — To nie było nic poważnego.

Thomas Lancaster mruknął. Ten niski, niezadowolony dźwięk, który wydawał, kiedy już coś wiedział i czekał, aż będzie mógł użyć tego przeciwko tobie.

— Rozumiem — powiedział, odchylając się lekko. — Więc nie jesteś… emocjonalnie związana. To upraszcza sprawę.

Zmarszczyłam brwi. — Upraszcza jaką sprawę?

Podniósł kieliszek, zakręcił raz czerwonym płynem, po czym spojrzał mi w oczy.

— Wychodzisz za mąż.

Mrugnęłam.

Parsknęłam śmiechem.

I znów mrugnęłam.

— Przepraszam… co?

— Słyszałaś — odparł mój ojciec, jakby właśnie poinformował mnie o posiedzeniu zarządu albo korekcie podatkowej. — Ustalenia zostały już poczynione. Jutro na kolacji zostaniesz oficjalnie przedstawiona.

Patrzyłam na niego, jakby wyrosły mu rogi. — Mówisz poważnie?

Martwa cisza.

Matka wpatrywała się w swój kieliszek tak, jakby mogła w nim zniknąć. To było wystarczającym potwierdzeniem.

— O mój Boże. Mówisz poważnie.

Odsunęłam krzesło z takim zgrzytem, że echo poniosło się po całym pomieszczeniu. — Nie. Absolutnie nie. Nie możesz po prostu— tak po prostu zdecydować o czymś takim! Nie jestem jakimś pionkiem, którego można przestawiać po tej twojej głupiej, żądnej władzy szachownicy—

— Dramatyzujesz — uciął, głos miał płaski. — Usiądź.

— Nie — warknęłam. — Nie możesz mi tego tak wrzucić i oczekiwać, że będę się uśmiechać, jakbym była zachwycona, że wystawiasz mnie na aukcję—

— Usiądziesz, Brielle.

Nie podniósł głosu.

Nie musiał.

Ten lodowaty, cichy ton był gorszy niż krzyk. Przeciął mnie na wylot i znieruchomiałam, zanim zdołałam się powstrzymać.

Bo bez względu na to, ile miałam lat, jak daleko uciekałam i ile granic próbowałam wyznaczyć…

Thomasowi Lancasterowi się nie odpowiada.

Nie bez konsekwencji.

— Nie zrobię tego — powiedziałam znowu, tym razem ciszej, ale nadal stałam. — Nie możesz mnie zmusić do małżeństwa. Co to ma być, XIX wiek?

— Nie jesteś dzieckiem — odparł. — Jesteś kobietą. Kobietą z pozycją, z rodziny. Czas, żebyś zaczęła się tak zachowywać.

Ścisnęło mnie w klatce piersiowej. — Chcesz powiedzieć, że czas, żebym znowu zaczęła cię słuchać.

— Nie młodniejesz — powiedział chłodno.

— Mam dwadzieścia cztery lata — warknęłam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Jego spojrzenie przeskoczyło na moje — spokojne, twarde, nie mrugające.

I w jednej chwili coś we mnie pękło.

Ciężar tego spojrzenia. Niewypowiedziana groźba pod nim. Przypomnienie, że moja wolność w jego świecie zawsze była złudzeniem.

Powoli osunęłam się z powrotem na krzesło, dłonie zacisnęłam na kolanach.

— Kto? — zapytałam, głos miałam pusty.

Thomas upił łyk wina, zanim odpowiedział. — Damian Moretti.

Krew mi zastygła.

To nazwisko uderzyło mnie jak policzek.

Damian Moretti.