Okiełznanie Jego Zakazanej Muzy

Amber

— Stój spokojnie, Amber.

— Przecież stoję spokojnie.

— Oddychasz zbyt agresywnie.

Te szpilki miały być moją śmiercią — mama próbowała mnie nimi zabić, usiłując jednocześnie poprawić moją suknię.

Dlaczego nie mogły to być brutalne sesje sparingowe, na które wymykałam się od dwunastego roku życia?

W lustrze złapałam spojrzenie mojej siostry, Jolene, i bezgłośnie uformowałam słowa „oddychasz zbyt agresywnie”, robiąc najbardziej oburzoną minę, na jaką było mnie stać. Zacisnęła usta, walcząc z uśmiechem, i odwróciła wzrok, zanim mama zdążyła to zauważyć.

Moja matka wcisnęła mnie w suknię z kości słoniowej, z jedwabiu, ze złotym haftem wzdłuż dołu i dekoltem, który mój ojciec osobiście zaakceptował jako skromny i odpowiedni na pierwsze spotkanie.

Wyglądałam dokładnie tak, jak powinnam wyglądać tej nocy.

Odziedziczyłam po mojej matce, Lenie, ciemne włosy i ten konkretny odcień bursztynu w oczach, ale na tym kończyły się nasze podobieństwa. Ona nosiła swoją rolę żony alfy naturalnie i sprawiała, że wyglądało to na coś bezwysiłkowego.

Ja nigdy ani razu nie marzyłam o tym, żeby zostać Luną albo czyjąś żoną.

— Tata mi obiecał. — Odwróciłam się od lustra, bo nie mogłam już znieść widoku siebie w tej sukni. — Dwa lata temu obiecał mi, że jeśli będę wystarczająco ciężko trenować, jeśli się wykażę, pozwoli mi szkolić się na wojowniczkę. Prześcignęłam każdego Omegę w tej watasze. Pokonałam w sparingach trzech sklasyfikowanych wojowników z naszej watahy. Garrett nie lubi już nawet podawać mi ręki, bo zeszłej wiosny złamałam mu dwa palce…

— Amber. — Jej głos był łagodny, ale stanowczy. — Alfa watahy Crestmoor przyjeżdża dziś wieczorem ze swoim synem. Sojusz poprzez małżeństwo ochroniłby tysiące członków naszej watahy. Twój ojciec prosi cię, żebyś uniosła część tego ciężaru. Czy to naprawdę takie straszne?

— To czemu nie może mi pozwolić zrobić tego, walcząc u jego boku?

Pewnie dalej bym się nakręcała, gdyby nie nagłe krzyki, które rozdarły okolicę.

— Amber, czekaj!

Ale ja już pędziłam do drzwi, rozrywając haftowany dół sukni, i wpadłam prosto w chaos.

— Zostać w środku!!

Szczenięta biegały przerażone, a ja zobaczyłam nieznaną grupę, która przebiła się przez nasz zewnętrzny mur i kierowała się prosto na mój dom, podczas gdy tata i inni byli po drugiej stronie granicy, czekając, by powitać naszych gości.

Zaatakowały nas wyrzutki!

Chwyciłam pierwszą rzecz, jaką znalazłam — ozdobną włócznię ze ściennego uchwytu obok wejścia do wielkiej sali — i ruszyłam naprzód.

Kolejne trzydzieści minut zamieniło się w rozmazaną plamę, gdy próbowałam walczyć, a ta idiotyczna suknia co chwilę groziła, że zaplącze mi się o kolana, i gdzieś w tym chaosie obryzgała mi kość policzkową krew kolejnego wyrzutka.

Udało mi się powstrzymać ich w samej sali, nie pozwalając im przedostać się do środka i skrzywdzić mojej rodziny ani innych członków watahy.

Suknia z kości słoniowej była pokryta krwią i moim potem, a dół poszarpany, kiedy oderwałam fragment, żeby móc się swobodniej poruszać.

Uśmiechnęłam się triumfalnie, myśląc, że teraz jest ten moment, w którym mój ojciec wreszcie mnie zrozumie.

Myliłam się katastrofalnie.

Odwróciłam się twarzą do ojca, który wszedł z ponurą miną w towarzystwie dwóch sklasyfikowanych wojowników.

Jego wzrok przesunął się po korytarzu, obejmując całe spustoszenie, aż w końcu zatrzymał się na mnie.

— Powiedziano ci — powiedział — żebyś przygotowała się na przybycie alfy.

— Uratowałam mamę i Jolene… W zachodnim korytarzu były szczenięta — tłumaczyłam się.

— Znowu nie wykonałaś bezpośredniego rozkazu!

— Wybrałam szczenięta zamiast rozkazu i dokonałabym tego samego wyboru jeszcze raz.

— Dość.

Wojownicy stojący obok niego drgnęli.

Ojciec patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, pozwalając, by jego pełne rozczarowania spojrzenie przesunęło się po włóczni w mojej dłoni i po zmiętej, przesiąkniętej krwią sukni z kości słoniowej.

— Myślisz — ciągnął, jakby w ogóle mnie nie usłyszał — że skoro żyjesz w tej watasze, pod moim dachem i moją ochroną, jesteś gotowa na prawdziwą wojnę. — W jego oczach płonęła wściekłość. — Myślisz, że rozumiesz, co to znaczy być wojownikiem.

— Ja…

— Dziś w nocy walczyłaś w holu z wystraszonymi wyrzutkami, którzy w panice próbowali uciec przed naszym patrolem granicznym.

Wygodnie przemilczał fakt, że spośród tamtych wyrzutków tylko ja wciąż stałam na nogach.

— Chcesz życia wojownika? Proszę bardzo.

Nadzieja we mnie podskoczyła, zanim wypowiedział ultimatum.

— Wysyłam cię do Akademii Silvercrest, żeby cię tam wyszkolili na wojownika.

Za mną mama gwałtownie wciągnęła powietrze, a Jolene pociągnęła mnie za łokieć. Nie byłam pewna, kiedy się pojawiły, ale widziałam, że przygląda nam się znacznie więcej par oczu.

Wszyscy wiedzieli, że akademia to miejsce, do którego wysyła się przyszłych przywódców watah i wojowników, żeby ich złamać i zbudować na nowo… albo żeby zginęli. To nie była szkoła, tylko kuźnia.

— Będziesz uczęszczać do tej akademii jako zwykły człowiek, nie jako córka alfy — ciągnął ojciec tym samym ostrym tonem.

— Przetrwasz rok w akademii. A jeśli zdołasz to zrobić, wtedy możesz mi powiedzieć, że myliłem się, trzymając cię w sukienkach.

— Mark, proszę. — W głosie mamy brzmiała panika. — Przebiorę ją w nową suknię. Ona tylko ochroniła szczenięta, nie możesz jej po prostu odesłać.

— Mam dość. — Ojciec jej przerwał.

— Tolerowałem jej bzdury przez lata, ale najwyższy czas, żeby zmierzyła się z prawdziwymi zagrożeniami poza ochroną tej watahy. Niech się nauczy. Niech akademia pokaże jej, ile kosztuje prawdziwa wojna. Jeśli zdoła przetrwać, mając do dyspozycji wyłącznie to, kim jest, może zostać wojowniczką w tej watasze.

Nie kiedy, tylko czy.

W naszej watasze prawie nie było wojowniczek, ale słyszałam, że w innych watahach w całym królestwie Zephyron, rządzonym przez pięciu alf, kilku kobietom się to udało. Choć było ich mniej niż dziesięć.

W korytarzu panowała taka cisza, że słyszałam własne bicie serca.

— Albo może przeprosić i obiecać, że nigdy więcej nie dotknie broni, a my zapomnimy, że to się wydarzyło.

Mama spojrzała na mnie rozpaczliwie, błagając, żebym ugięła się pod jego wolą.

Ale wolałabym umrzeć, niż znowu dać się wystawić jako trofeum-żona.

Popatrzyłam na ojca — na tego mężczyznę, któremu przez osiemnaście lat próbowałam coś udowodnić; na tego mężczyznę, który widział mnie stojącą w kałuży wrogiej krwi, a i tak patrzył na mnie jak na problem do opanowania — i wyprostowałam plecy.

— Pojadę do akademii — powiedziałam ponownie. — Jako nikt. Przetrwam rok w akademii. — Nie jąkałam się ani nie plątałam, jak sądził, że będzie. — A kiedy wrócę, nie będziesz podejmował żadnych decyzji w moim życiu.

Nie czy, tylko kiedy.

Mama rozpłakała się na dobre, przytulając Jolene, która nie rozumiała, co się dzieje.

Spojrzenie ojca nie drgnęło. Szukał na mojej twarzy wahania, a ja szukałam na jego choćby przebłysku czułości. Żadne z nas nie znalazło tego, czego szukało.

— Spakować jej rzeczy.

Odwrócił się i odszedł, nie rzucając mi nawet ostatniego spojrzenia.