Omega: Związana z Czterema

"Proszę pani Brown!" usłyszałam krzyk, który wyrwał mnie ze snu. Spojrzałam w górę i zobaczyłam, jak moja nauczycielka matematyki, pani Jacobs, patrzy na mnie z dezaprobatą.

"Możesz być najlepsza w klasie, ale nie pozwolę ci spać na mojej lekcji," powiedziała stanowczo.

"Przepraszam, to się nie powtórzy," odpowiedziałam, a ona przewróciła oczami i wróciła do tablicy, aby kontynuować lekcję. Ostatnio mało sypiam, bo mam mnóstwo zadań do wykonania, zarówno swoich, jak i cudzych. Nie mam czasu na sen.

Lekcja minęła jak we mgle. Zanim się zorientowałam, była już pora obiadowa. Miałam kilka kromek chleba, które wzięłam z domu w parku, kiedy nasza Luna poprosiła mnie o wyrzucenie ich. Zamierzałam je zjeść zamiast kupować obiad w stołówce. Zarabiam trochę pieniędzy, robiąc zadania domowe dla innych i pomagając im na testach, więc mogę przeznaczyć je na jedzenie. Ale ponieważ nasz wyjazd się zbliża, planuję oszczędzać każdy grosz.

Wyszłam na zatłoczony korytarz. Wszyscy rozmawiali o zbliżających się obchodach pełnoletności syna Alfy, Elijaha, i nikt mnie nie zauważył, co było ulgą.

Naciągnęłam kaptur na głowę, próbując wtopić się w tłum uczniów, gdy szłam do swojej szafki. Nagle przed sobą zobaczyłam Elijaha, ubranego w skórzaną kurtkę, dżinsy i buty. Jego postawa blokowała mi drogę z poczuciem wyższości, a jego ciemna obecność rzucała cień na moją drobną postać. Poczułam ucisk w żołądku, który zmusił mnie do przełknięcia śliny i zrobienia kroku w tył.

"Dokąd się wybierasz, marchewko?" powiedział, zbliżając się, a jego szare oczy przeszywały mnie lodowatym spojrzeniem, które wywoływało u mnie dreszcze. Jego uśmiech był pełen złośliwości.

Elijah był prawdziwym Alfą; nie tylko kapitanem drużyny futbolowej i najpopularniejszym chłopakiem w szkole, ale miał też dominującą obecność, z silną, muskularną budową i pewnym siebie zachowaniem. Jego ciemne włosy zazwyczaj były krótko przycięte. Nosił znak przywództwa z dumą, emanując siłą i władzą w każdym ruchu. Był chłopakiem, w którym każda dziewczyna się podkochiwała, współczesnym Adonisem. Ale co najważniejsze, był moim prześladowcą; on, jak i wszyscy inni w mieście i w stadzie, nie znosili mnie.

Jeden z jego popleczników, Isaiah, który był również jego najlepszym przyjacielem, szedł za nim, a jego uśmiech odzwierciedlał ten samego Elijaha. Isaiah zazwyczaj był miły dla wszystkich oprócz mnie; ludzie w stadzie nazywali go nawet najmilszym facetem w okolicy, co doskonale pasowało do jego pozycji jako Betę Elijaha.

On również był częścią szkolnej drużyny futbolowej. Jego szczupła, wyrzeźbiona sylwetka i atletyczna budowa mówiły o zwinności i wytrzymałości.

"No, no, no, zobaczcie, kto zaszczycił nas swoją obecnością," szydził Isaiah, jego głos ociekał pogardą. "Masz nasze zadanie, marchewko?" zapytał.

"T-Tak," wyjąkałam, sięgając do torby na ramię.

"Nie podoba mi się, co zrobiłaś z włosami," powiedział Elijah, dotykając krótkiego kosmyka moich rudawej czupryny. Zawsze miałam rude włosy, ale wszyscy od dzieciństwa nazywali mnie marchewką, więc poprosiłam Marię, żeby przefarbowała mi włosy. Ale to nie powstrzymało ich przed nazywaniem mnie tak do tej pory. Kilka dni temu ktoś przykleił gumę do żucia do moich włosów, gdy spałam na lekcji, więc Maria nie miała wyboru, musiała je obciąć.

Gorączkowo szukałam, ale jego zadania nie było w mojej torbie, i wtedy mnie olśniło; przypomniałam sobie, że w pośpiechu zostawiłam je na stole w kuchni, bo byłam spóźniona. Moje serce zaczęło bić mocniej, gdy przygotowywałam się na nieuniknioną lawinę obelg.

"Marnujesz nasz czas," powiedział Elijah z niecierpliwością.

"Przepraszam," zaczęłam się tłumaczyć.

"Ty bezużyteczna idiotko!" krzyknął, a ja skuliłam się z jego złości. Nie tylko dlatego, że mnie prześladował, ale dlatego, że wkrótce miał zostać Alfą.

"Chcę mieć moje zadanie jutro rano; załatw to!" warknął z gniewem, zanim odszedł.

"Lepiej nie zapomnij," powiedział Isaiah i boleśnie pociągnął mnie za krótkie włosy. Słyszałam, jak wszyscy szeptali i chichotali; nawet nauczyciele przymykali oko na moje prześladowania, więc nauczyłam się to znosić. Nauczyłam się na własnej skórze, żeby nie walczyć ani nie mówić nauczycielom.

Naciągnęłam kaptur i kontynuowałam drogę do celu. Jeszcze tylko chwilę, a Maria i ja opuścimy to miejsce. Jestem w ostatniej klasie, a wszystko było zaplanowane: skończę osiemnaście lat, dostanę swojego wilka, zdam maturę, a potem Maria i ja opuścimy to przeklęte miasto. Liczyłam na stypendium na uniwersytecie w mieście, a tam mogłybyśmy szukać schronienia wśród tamtejszych watah.

Moja adopcyjna matka, Mariah, i ja nie jesteśmy lubiane w stadzie. Ja, ponieważ jestem wilkiem bez pochodzenia, którego Maria znalazła na granicy stada podczas burzliwej nocy.

Udałam się na moje zwykłe miejsce pod trybunami. Tam mogłam usiąść i zrelaksować się, nikt mnie nie znajdował ani nie dręczył; to była moja bezpieczna przestrzeń. Dotarłam na miejsce i usiadłam na starej poduszce, którą trzymam w rogu. Lubiłam to miejsce, bo mogłam widzieć na zewnątrz, ale nikt nie mógł zobaczyć mnie w środku, jedyne światło wpadało przez małe szczeliny w deskach, ale wilki widzą w ciemności, więc to mi nie przeszkadzało.

Wyjęłam małe pudełko z lunchem, w którym miałam kanapkę z masłem orzechowym i butelkę wody. Wyciągnęłam powieść, którą czytam; będziemy z niej przepytywani na angielskim w przyszłym tygodniu.

Wtedy usłyszałam chichot. Myślałam, że się przesłyszałam, ale skupiłam się i dzięki mojemu wyostrzonemu słuchowi usłyszałam to ponownie. Wstałam i poszłam za dźwiękiem na drugi koniec trybun, gdzie zobaczyłam dwie osoby całujące się. Rozpoznałam chłopaka jako jednego z bliźniaków Vandabelt i dziewczynę, Olivię, jedną z popularnych dziewczyn. Moje oczy rozszerzyły się ze zdumienia, a na policzki wpełzł mi rumieniec. Podglądałam przez kilka sekund z ciekawości, ale potem poczułam wstyd z powodu swojego zachowania. Przeczytałam już kilka nocnych erotycznych powieści pod kołdrą. Ale nie mogłam przestać się zastanawiać, jak to jest całować kogoś. Nigdy nie umawiałam się na randki; w końcu kto mógłby mnie polubić? Ale widok ich całujących się sprawił, że poczułam się dziwnie.

"Wiesz, że niegrzecznie jest podglądać ludzi, marchewko," usłyszałam głos, którego się obawiałam, co sprawiło, że upadłam na ziemię.

"Nie chciałam, przysięgam," powiedziałam, patrząc na jednego z bliźniaków Vandabelt, Alexa. Alex i jego brat bliźniak, Austin, byli bliźniakami lustrzanymi; wielu ludzi nie potrafiło ich rozróżnić, ale ja mogłam. Choć wyglądali jak ta sama osoba, byli zupełnie różni; Austin miał bardziej wyluzowane podejście. I zmusili mnie do nauczenia się, który jest który, bo kiedy byliśmy młodsi, zawsze mnie bili, jeśli się pomyliłam.

Obaj byli przystojni; mieli surowy i stoicki wygląd, ostre rysy i zdecydowany wyraz twarzy. Ich wysokie sylwetki i szerokie ramiona świadczyły o fizycznej sile. Mocna linia szczęki i orzechowe oczy, które przenikały w głąb duszy. Jasnobrązowe włosy, rozczochrane i nieuporządkowane, dodawały im beztroskiego wyglądu, choć ich ostre spojrzenie zdradzało bystry intelekt i gotowość do działania. Są częścią straży patrolującej granice stada.

"Nie wiedziałem, że masz takie złe maniery, marchewko," Austin, który całował się z Olivią, odwrócił się i powiedział. Nie byłam zaskoczona, widząc ich tutaj z dziewczyną, ponieważ byli znani z tego, że dzielili się dziewczynami, z którymi się spotykali. Bliźniacy Vandabelt, moi bliźniaczy prześladowcy.

"Ty szczurze!" Olivia krzyknęła i prawie rzuciła się na mnie, ale została powstrzymana przez Austina.

"Zmykaj!" warknął.

"Ale..." wymamrotała zawstydzona.

"Nie słyszałaś?" Alex spojrzał na nią zimno.

"Mogę przyjść dzisiaj wieczorem?" zapytała zalotnie, ale została tylko zignorowana. Spojrzała na mnie, jakby to była moja wina, zanim odeszła, a ja wiedziałam, że jestem w dużych kłopotach.

"Co zrobiłaś z włosami?" Austin zrobił krok bliżej i zapytał, ciągnąc mnie z ziemi.

"Lubiłem je ciągnąć," powiedział Alex, również robiąc krok bliżej, zamykając mnie między nimi.

"Podnieca cię podglądanie ludzi?" zapytał Austin, uśmiechając się złośliwie.

"Nie, byłam tylko ciekawa; nie wiedziałam, że to wy. Bardzo przepraszam," błagałam, gdy łzy napłynęły mi do oczu.

"Teraz, kiedy obcięłaś włosy, wyglądasz jak mały zboczony staruszek," powiedział Austin, popychając mnie na ziemię, podczas gdy jego brat, Alex, śmiał się, zanim odeszli. Upadłam na łokieć i krzyknęłam z bólu, patrząc, jak odchodzą; nie mam jeszcze swojego wilka, więc moje rany goją się powoli, choć szybciej niż u człowieka.

Wygląda na to, że dopóki jestem w szkole, nigdzie nie jestem bezpieczna, nawet gdy staram się ukryć przed moimi prześladowcami. Byłam już przyzwyczajona do takiego traktowania; dawało mi to siłę do ciężkiej pracy, aby w końcu opuścić to miejsce. Z powodu kontuzji dostałam przepustkę i poszłam do domu. Przechodziłam przez miasto i zobaczyłam duże SUV-y należące do Zakonu Umbral wjeżdżające do miasta. W ramach przygotowań do pełni księżyca. Samo myślenie o tym sprawiało, że włosy stawały mi dęba.