Za późno na przeprosiny, Panie Miliarderze (Odzyskując moją Żonę)

WTORKOWE poranne słońce delikatnie przeciskało się przez wysokie, aksamitne zasłony, rozlewając po sypialni małżeńskiej blade, złotawe światło. Sam pokój był mieszanką elegancji i przytulności: ściany wyłożone ciemnym mahoniem, żyrandol zwisający z wysokiego sufitu jak ukoronowana korona z klejnotów i ogromne łóżko przykryte miękkimi, kościstymi prześcieradłami oraz ciężką kołdrą z haftem w złote wzory. W powietrzu wciąż unosiła się ledwie wyczuwalna woń lawendy — zasługa nocnych świec Amelii, których blask już dawno zgasł.

Na łóżku Adrian spał twardo, oddychając spokojnie i równo, z ramieniem wyciągniętym na pustą przestrzeń, gdzie zwykle leżała jego żona. Jego przystojna twarz w śnie łagodniała, zupełnie nieświadoma tego, co szykował mu poranek.

I wtedy to przyszło.

Krzyk — piskliwy, nagły, przeszywający — poniósł się z dołu i odbił echem po domu. Adrian otworzył oczy jak na zawołanie, a serce uderzyło mu w piersi jak młot. Z ostrym wdechem usiadł i odruchowo odwrócił się na bok. Łóżko było puste.

— Kochanie? Kochanie? — jego głos przeciął ciszę, pilny i spanikowany.

Bez chwili namysłu odrzucił ciężką kołdrę, zrzucił nogi na podłogę i zerwał się na równe nogi. Bosymi stopami klapnął o wypolerowane deski i wypadł z pokoju, a w głowie wirowały mu najczarniejsze scenariusze.

Ale gdy tylko dopadł salonu, stanął jak wryty.

Konfetti wystrzeliło w powietrze radosnym pop-pop-pop, a zaraz po nim rozbrzmiały śpiewne głosy dwóch osób, które kochał najbardziej.

— 🎶 Sto lat, sto lat… 🎶

Stała tam Amelia, jego żona, promienna nawet w blado-niebieskiej, jedwabnej piżamie, z włosami puszczonymi luźno na ramiona. Obok niej była ich córka, mała Hazel, w różowej piżamce w jednorożce, trzymająca w drobnych rączkach tubę z konfetti, która właśnie wypaliła. Obie miały twarze rozświetlone radością, a ich głosy wypełniały przestronny salon.

Przez chwilę Adrian był kompletnie zbity z tropu. Klatka piersiowa unosiła mu się i opadała, kiedy patrzył na nie, a jego dezorientacja topniała, ustępując najcieplejszemu uśmiechowi, jaki kiedykolwiek miał na twarzy. Rozchylił usta, ale nie padło ani jedno słowo — tylko oszołomione zrozumienie, że poranny strach zamienił się w przytłaczającą falę miłości.

— Tatusiu! Wszystkiego najlepszego!! — zapiszczała Hazel, podskakując z ekscytacji.

Ten dźwięk przywołał go do siebie, i Adrian roześmiał się — głęboko, serdecznie, tak że Amelia wyszczerzyła się jeszcze szerzej.

— Dobry Boże… — mruknął, kładąc dłoń na piersi i łapiąc oddech. — Myślałem, że kogoś tu na dole mordują.

Amelia uśmiechnęła się krzywo, z psotnym błyskiem w oku.

— No cóż, technicznie rzecz biorąc… zamordowałyśmy ci sen.

Wszyscy wybuchli śmiechem, a Hazel chichotała tak mocno, że o mało nie potknęła się o swoje kapcie z króliczkami.

— Chodź, tatusiu! — zaśpiewała Hazel, podbiegając do niego z małą torebką. Wyciągnęła ją dumnie. — Mam dla ciebie prezenty!

Adrian schylił się do jej wysokości, a jego spojrzenie zmiękło, gdy przyjął torebkę z jej maleńkich dłoni. W środku były dwa starannie zapakowane pakunki. Na pierwszym widniały słowa nabazgrane dziecięcą ręką: Kocham cię, tatusiu. Na drugim był jaskrawy naklejony znaczek: Najlepszy tata na świecie.

Adrianowi ścisnęło gardło, kiedy wyciągnął pierwszy prezent. W środku była własnoręcznie narysowana kartka z patyczakami — on, Amelia i Hazel, trzymający się za ręce pod wielkim żółtym słońcem. Córka narysowała mu nawet krzywo krawat, dokładnie tak, jak czasem go nosił, kiedy w pośpiechu leciał do pracy.

— O rany, kochanie… — głos Adriana zgęstniał od wzruszenia, jakby musiał przeciskać słowa przez gulę w gardle. — To jest najpiękniejszy, najbardziej idealny prezent, jaki kiedykolwiek widziałem.

Hazel zachichotała dumnie.

— Podoba ci się?

— Uwielbiam, skarbie — powiedział z mocną, szczerą pewnością i przyciągnął ją do wielkiego uścisku, takiego misiego. — Jesteś najlepszą artystką na całym świecie. Picasso się przy tobie chowa.

Oczy Hazel zabłysły.

— A kto to jest Pikaczu?

Amelia wybuchnęła śmiechem, aż prawie się zgięła w pół. Adrian zachichotał i pocałował Hazel w czoło.

– Nie Pikachu, kochanie. Daj spokój, ty jesteś lepsza od wszystkich. A to – podniósł drugi prezent – też musi być czad.

Rozpakował go i zobaczył kubek z wielkim napisem: Najlepszy Tata na Świecie. Adrian uśmiechnął się od ucha do ucha.

– No i to – powiedział, unosząc go jak puchar – jest już oficjalny dowód. Jak komuś kiedyś przyjdzie do głowy wątpić, to po prostu łyknę kawy z tego kubka i mu pokażę.

Hazel znów zachichotała, klaszcząc w dłonie.

– Tak, tatuś jest najlepszy!

Amelia podeszła bliżej, z rękami schowanymi za plecami.

– No dobrze – powiedziała zaczepnym tonem – skoro Hazel skończyła kraść całe przedstawienie, to chyba moja kolej.

Adrian uniósł brew, udając podejrzliwość.

– Ooo? A co ty tam chowasz, pani Amelio Cole?

Z teatralnym rozmachem Amelia wyciągnęła zgrabne pudełko przewiązane wstążką. Sam błyszczący kartonik krzyczał elegancją. Podała mu je z szelmowskim uśmieszkiem.

Adrian ostrożnie je otworzył i oczy mu się rozszerzyły. W środku był luksusowy zegarek na rękę, połyskujący w świetle — dokładnie ten model, który kiedyś podziwiał, ale nigdy nie kupił sobie sam.

Szczęka mu opadła.

– Kochanie… to, to jest za dużo.

Uśmiechnęła się miękko i podeszła bliżej.

– Dla mężczyzny, którego kocham, nic nie jest za dużo. Wszystkiego najlepszego, skarbie.

Odłożył pudełko na bok i wciągnął ją w ramiona, przytulając mocno.

– Dziękuję, maleńka. Nie zasługuję na ciebie.

– Zasługujesz – szepnęła, całując go w policzek.

Ich spojrzenia się spotkały i powoli, naturalnie, ich usta zetknęły się w czułym pocałunku. Hazel jednak natychmiast zasłoniła oczy małymi rączkami.

– Fuuuj! Nie przy mnieee! – zapiszczała dramatycznie.

Adrian odsunął się tylko na tyle, żeby zachichotać tuż przy ustach Amelii.

– Zawstydzamy ją.

Amelia też się roześmiała.

– Dobrze. Taka nasza robota.

Hazel podejrzała przez palce, naburmuszona, a potem cała trójka wybuchła śmiechem, a dom zadźwięczał miłością i radością.

I w tej chwili Adrian zrozumiał, że nie był bogaty dzięki rzeczom czy sukcesom. Był bogaty dzięki nim. Swojej żonie. Swojej córce. Swojej rodzinie.

Amelia sięgnęła po starannie wyprasowaną, ciemnoczerwoną marynarkę leżącą na łóżku; przesunęła palcami po gładkiej tkaninie, zanim ją podniosła. Adrian stał wyprostowany przed lustrem, poprawiając krawat z tym swoim zwyczajowym skupieniem, które zawsze sprawiało, że wyglądał, jakby myślami już siedział w pracy.

– Stój spokojnie – powiedziała cicho, wsuwając marynarkę na jego ramiona. Zerknął na jej odbicie w lustrze, a kąciki ust uniosły mu się w ledwie zauważalnym uśmiechu, kiedy wygładzała klapę.

Przez chwilę panowała cisza — tylko szelest Amelii, która krzątała się przy jego kołnierzyku, i dalekie, poranne buczenie miasta.

Potem, prawie od niechcenia, dodała:

– Wiesz… nasza córka w tym roku nie chce tylko urodzin.

Adrian parsknął cicho, kręcąc głową.

– Nie chce tylko urodzin? To znaczy co?

– Powiedziała, że chce rodzinnej kolacji – odparła Amelia, odsuwając się, żeby ocenić efekt. – I kiedy mówiła „rodzinnej”, to miała na myśli takiej, na której ty jesteś. Bez wymówek.

Adrian odwrócił się od lustra, unosząc lekko brwi.

– Kolacja, co? A co tym razem jest w menu?

Amelia uśmiechnęła się lekko.

– Twoje ulubione. Pieczona jagnięcina, purée ziemniaczane i truskawkowy sernik.

Wypuścił powietrze, skinął wolno głową, a potem pocałował ją kilka razy w czoło.

– Dobra. Spróbuję… ogarnąć biurko wcześniej, żeby zdążyć do domu.

Sięgnął po teczkę i zarzucił ją na ramię z wprawą, jakby robił to odruchowo. Bez kolejnego słowa Adrian ruszył w stronę drzwi. Amelia stała przy łóżku i patrzyła, jak wychodzi z pokoju, a jej serce po cichu miało nadzieję, że tym razem dotrzyma obietnicy.

– Kolacja, obiecujesz? – Amelia zatrzymała go.

Odwrócił się do niej; uśmiech miał wypisany na twarzy.

– Obiecuję – szepnął. Oboje się uśmiechnęli i z tym odszedł.