Zerwany Łańcuch

Prolog

Maj 1999

Trzask dużych witrażowych drzwi wyrwał starszą, siwowłosą panią z zamyślenia. Oparła się o nieskazitelnie czyste blaty kuchenne i patrzyła, jak jej nastoletnia wnuczka przeskakuje przez przedpokój. Dziewczyna rzuciła plecak i zakręciła się na podłodze, nie zwracając na nic uwagi. Rachel Anderson westchnęła głęboko i delikatnie szturchnęła małe drewniane pudełko na biżuterię, stojące na blacie.

„Nie ma na to rady,” powiedziała do małego żółtego kota, który zwinięty w kłębek leżał u jej stóp. „Wiedziałam, że ten dzień kiedyś nadejdzie, a wszystkie znaki mówią mi, że to właśnie teraz.” Kot uniósł głowę i odpowiedział jej cichym miauczeniem. „Będzie mi jej bardzo brakować,” szepnęła Rachel. „Shayne, mogłabyś tu na chwilę podejść, kochanie?” zawołała starsza kobieta.

Dziewczęcy chichot odpowiedział jej, gdy Shayne Anderson Burdette pojawiła się w kuchni w stylu wiejskiego domu, jakby po prostu wypłynęła z salonu. Była wysoka i smukła, z ciałem i gracją potężnej tancerki. Osiemnastolatka nieświadomie owijała swoje długie rude loki wokół palca. Jej jasne, szmaragdowe oczy tańczyły nad pięknie zaokrąglonymi irlandzkimi kośćmi policzkowymi. Rachel nie mogła się nie uśmiechnąć, jej wnuczka nie była już dzieckiem; była piękną młodą kobietą.

„Potrzebujesz czegoś, babciu?” Uśmiech Rachel jeszcze się poszerzył. Shayne była taką słodką, życzliwą dziewczyną. Czasami bywała trochę roztrzepana, ale nigdy nie spotkało się bardziej uczciwej duszy. „Mam dla ciebie prezent.”

Starsza pani wręczyła Shayne ręcznie wykonane pudełko z orzecha włoskiego, które przypominało staromodną skrzynkę na cygara. Shayne niemal podskakiwała z ekscytacji, oglądając skarb. Ostrożnie przesunęła dłońmi po misternie rzeźbionych inicjałach, zanim je otworzyła. Jej palce z miłością śledziły duży monogram A, zanim obrysowały piękną obwódkę z bluszczu, która otaczała brzeg pudełka.

Shayne ostrożnie otworzyła pudełko, starając się nie uszkodzić delikatnego ukrytego zawiasu. Jej ręce drżały, gdy delikatnie podniosła medalion z fioletowej wyściółki pudełka i położyła pojemnik na blacie. Medalion był dużą łzą z gruszkowatego fioletowego kamienia osadzonego w centrum. Na jego szczycie znajdował się mały okrągły pomarańczowy kamień, który przypominał jej zachodzące słońce za kroplą deszczu. Poniżej winogronowego kamienia, dwa okrągłe maliny były symetrycznie osadzone po obu stronach nieco większego jasnoróżowego owalu. Kamienie były związane delikatnym srebrnym filigranem i zakończone dużym uchwytem.

Światło wydawało się promieniować z kolorowych kamieni, dając delikatny blask. Przypominało jej to, jak wygląda światło słoneczne, gdy jest filtrowane przez witrażowe okna. Rachel ogarnęło głębokie poczucie satysfakcji. „Wiedziałam, że ci się spodoba,” szepnęła. Łzy napłynęły Shayne do oczu. „Jest tak piękny, dziękuję,” powiedziała z zapartym tchem.

Rachel wyciągnęła rękę i przytuliła Shayne do siebie w ogromnym uścisku, gdy dziewczyna zaczęła zakładać medalion na szyję. „Kocham cię, Shayne,” powiedziała jej babcia. „Pamiętaj, kim jesteś, i chroń łańcuszek!”

Te słowa dźwięczały w uszach Shayne, gdy świat zaczął się kręcić. Ziemia zdawała się przechylać na bok, gdy czuła, jak zanika w ciemności. Jej kolana ugięły się pod nią i upadała...