Znienawidzona Partnerka Alfy

ALPHA I JEJ NIENAWIDZONA PARTNERKA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Punkt widzenia Camilli

Moje serce bije jak oszalałe, a z jakiegoś powodu gryzę się w język. Zawsze jestem niespokojna, ale dzisiaj jest inaczej i on to wie. Widział, jak gryzę się w język. Wie, jak ważne to jest dla nas obojga.

Krzyżując ręce za plecami, robię naburmuszoną minę. Jeśli jest coś, czemu nie może się oprzeć, to moje szczenięce oczy.

Jego odpowiedź była opóźniona, niezwykle przemyślana, ale wiem, co powie, zanim to powie. Wzdycha i wiem, jaka będzie odpowiedź, bez wątpienia tak.

„Dobrze, Milla. Możesz mieć, co tylko chcesz.” Mówi, drapiąc się po głowie.

Nie zastanawiam się, zanim rzucam się na niego z ramionami, a on obejmuje mnie, śmiejąc się.

„Dziękuję, dziękuję!” Powtarzam, skacząc w jego objęciach.

„Alpha, potrzebujemy cię.” Ktoś mówi za mną, bez tchu.

Ryan puszcza mnie, a ja skanuję mężczyznę klęczącego przed nami, wygląda, jakby przebiegł maraton, co może oznaczać tylko jedno – kłopoty.

„Co się stało?” Mój brat Ryan, Alfa stada Ciemnego Księżyca, pyta, ciągnąc mnie za sobą. Nazywamy Ryana Mistycznym, bo jest po prostu zbyt dobry, żeby być prawdziwym. Ryan jest najlepszym Alfą, jakiego to stado miało od czasów mojego wujka Enrique, jego ojca.

„Zaraz zaatakują.” Odpowiada mężczyzna, wciąż z pochyloną głową.

„Camila, idź do swojego pokoju i zamknij drzwi.” Ryan nakazuje, nie patrząc na mnie, jego ton jest stanowczy i wyraźny z niepokojem.

Wiem, co się dzieje, gdy Ryan jest wściekły, a to jeden z tych momentów. Ryan zawsze trzymał mnie z dala od oglądania tej strony jego, czy kogokolwiek innego.

Nie oglądam niczego, co zawiera przemoc, bo reaguję... no cóż, powiedzmy, że moja reakcja nie jest przyjemna. Biegnę do swojego pokoju i zamykam za sobą drzwi. Zaczynam liczyć wstecz, żeby odwrócić uwagę od hałasu na zewnątrz, ale mój wysiłek jest daremny. Słyszę wysoki krzyk, a ciekawość miesza się ze strachem.

Próbuję przekonać siebie, żeby nie wyglądać przez okno, ale znajduję się na podglądaniu przez nie. Pierwsze, co widzę, to mężczyzna w średnim wieku trzymający miecz, który zaraz przetnie mojego drugiego brata, Michaela, na pół.

„Nie!”

Krzyczę, zanim zjeżdżam po ścianie na podłogę i kołyszę kolanami do piersi.

Boże, nie, proszę nie. Bóg nie pozwala umierać dobrym ludziom bez powodu, więc Michael jest w porządku, prawda? Ale jeśli umarł, próbując chronić to stado, to umarłby dla dobrej sprawy, prawda? „Nie, Camilla, nie myśl tak.” Mówię sobie. Nie mogę powstrzymać łez, które teraz zamazują mi widzenie, nie że próbuję cokolwiek zobaczyć.

Drzwi do mojego pokoju otwierają się szeroko, mam zamiar krzyczeć jeszcze raz, kiedy widzę, kto to jest, i się rozluźniam. „Chodź tu, kochanie, dlaczego patrzyłaś przez okno?” Mój tata pyta, otwierając ramiona dla mnie.

Nie waham się, biegnąc do niego. Gładzi mnie po plecach i całuje w czubek głowy. „Boję się... Michael... on... ten... mężczyzna...” Mój głos wychodzi ochrypły.

„Nie martw się o niego. Jest w porządku, a ty jesteś bezpieczna, zawsze jesteś tutaj bezpieczna, księżniczko.” Zapewnia mnie, a ja kiwam głową w odpowiedzi. Wiem, że jestem bezpieczna z nim, dopóki moi bracia są ze mną i on też, nic mi się nie stanie.

„Wiesz, że musisz być silna, księżniczko, nie możesz pozwolić, żeby każda drobnostka cię dotknęła.” Wzdycha.

Wyrywam się z jego objęć i mrugam do niego, ocierając łzy. Mój tata był ogromną częścią mojego życia odkąd skończyłam dwa lata.

Moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy miałam dwa lata. Mój wujek Enrique, który jest młodszym bratem mojego ojca, od tamtej pory ma nad mną opiekę. Nazywam go tatą, a jego żonę mamą.

On i jego żona Reina wychowywali mnie jak własną córkę. Byłam najmłodsza z ich dzieci, mieli tylko pięcioro dzieci: Selenę, która wyszła za lekarza z innej watahy, więc już jej nie widujemy.

Delilah, która również wyszła za wojownika z tej samej watahy co Selena. Potem Ryan, nasz obecny Alfa, a następnie bliźniaki Michelle i Michael. Michelle jest żoną członka watahy Midnight Saints.

Całuje mnie w głowę. „Chciałbym móc cię chronić na zawsze.”

„Ryan powiedział, że mogę iść do szkoły.” Pociągam nosem, uśmiechając się do niego nieśmiało.

Chodziłam do szkoły, ale dzieci mnie dokuczały, bo nie byłam taka jak one, więc mama zabrała mnie ze szkoły i od tamtej pory byłam uczona w domu. To miał być mój ostatni rok w szkole średniej. Chciałabym doświadczyć prawdziwej szkoły średniej.

Szczerze mówiąc, mam dość oglądania tego w telewizji i czytania o tym w moich licznych powieściach. Chcę doświadczyć tego osobiście. Ryan powiedział, że nie mógł mnie zapisać do żadnej szkoły, bo to środek semestru, ale przekonałam go i załatwi, żebym mogła iść do szkoły w poniedziałek w przyszłym tygodniu.

Będę musiała pracować bardzo ciężko, ale jestem dość szybka w nauce i otrzymuję ogromne uznanie akademickie.

Zawsze miałam dostęp do egzaminów końcowych i śródsemestralnych z pewnej szkoły. Nauczyciele z tej szkoły zawsze przynosili mi testy i czekali, aż je skończę, a potem porównywali moje wyniki z innymi uczniami. Według nich jestem uczennicą na pięć gwiazdek, dostaję same piątki. Mój tata wydał fortunę na moje wykształcenie i to widać po moich osiągnięciach akademickich.

„A więc dlatego zamówiłaś oprawki do okularów?” Śmieje się.

Krzywię się. „Potrzebuję ich.”

„Księżniczko, badaliśmy twoje oczy, twoje widzenie jest świetne. Dlaczego więc upierasz się przy noszeniu tych okularów?”

„No cóż, ludzie dziwnie patrzą na moje oczy i tego nie lubię.” Mówię szczerze.

Noszę brązowe soczewki kontaktowe i modowe oprawki, żeby ukryć moje oczy. Przyciąga to mniej uwagi i sprawia, że jestem mniej zauważalna po wszystkim, co się wydarzyło w przeszłości. Ludzie nazywali mnie dziwakiem, bo miałam inne oczy i nie miałam wilka, nadal go nie mam. Dziedziczę to po stronie mamy, która była człowiekiem.

„Posłuchaj, jesteś najczystszą istotą w tej paczce. Jesteś piękna i mądra, nie pozwól nikomu mówić ci inaczej.” Tata mówi, czochrając mi włosy.

Spotkałam wystarczająco dużo ludzi, by wiedzieć, że nie jestem „piękna” według standardów społeczeństwa.

Więc co mam powiedzieć? „Dzięki, Tato, ale chciałam zapytać… czy mogę iść z wszystkimi na imprezę u Bety?” Proszę.

Podobnie jak Ryan, jego odpowiedź jest przemyślana. „Porozmawiam z Ryanem i on to załatwi.”

„Nie zgodzi się.” Mówię, marszcząc brwi. Ryan nie pozwala mi chodzić na większość imprez organizowanych w paczce, a co dopiero poza nią? Wątpię, żeby pozwolił mi iść poza paczkę.

„Dopilnuję, żeby się zgodził, księżniczko.” Mówi szczerze.

Skaczę w górę i w dół, klaszcząc w ręce.

„Ale powinnaś cały czas być z Luną lub Betą.” Ostrzega.

„Obiecuję.” Chichoczę, krzyżując palce za plecami.

Jego głowa lekko się przechyla. "Hmm, więc dlaczego krzyżujesz palce?"

Śmieję się i macham rękami przed jego twarzą. "Muszę iść się pakować. Twoja mama mnie zabije, jeśli znowu przegapię lot." Mówi, całując mnie w czoło.

"Będę za wami obojgiem bardzo tęsknić." Narzekam.

Unosząc brew, powstrzymuje uśmiech, "Może powinienem cię zabrać ze sobą?"

Moja odpowiedź jest szybka, "Nie, nie. Rosja jest piękna o tej porze roku i nie martw się, będę tutaj, gdy wrócisz." Mówię, wciągając głęboko powietrze po wypowiedzeniu tych słów.

"Mam nadzieję, księżniczko." Jego głos jest niski z nutą niepokoju, co z kolei martwi mnie. "No cóż... pozwól, że pomogę ci się spakować." Uśmiecham się promiennie.

"Nie, w porządku księżniczko. Idź spotkać się z przyjaciółmi albo rób to, co robią nastolatki."

Szukając humoru w jego oczach, marszczę brwi. "Nie mam 'przyjaciół' i nie robię tego, co robią normalne nastolatki." Wzruszam ramionami. I naprawdę, nie robię. Mam grupę, z którą często się spotykam, ale nie jesteśmy przyjaciółmi. Czuję, że wszyscy muszą być mili, bo jestem młodszą siostrą Alfy i to jest żałosne. Wiem, że MNIE NIENAWIDZĄ.

Tata wzdycha, "Och, Camillo." Wyciąga rękę, biorę ją. Wydaje z siebie mały pomruk frustracji, zanim pocałuje jej grzbiet. "Moje słodkie dziecko." Uśmiecha się.

Czuję, jak ciepło wypełnia moje serce, "Kocham cię." Odpowiadam, uśmiechając się od ucha do ucha, mając nadzieję, że on też się uśmiechnie, i robi to, tylko że uśmiech nie sięga jego oczu. "Ja też cię kocham, moja księżniczko. Mam jeszcze jedną..."

Dźwięk wibracji telefonu przerywa, sięga do kieszeni, wyciąga go i przesuwa palcem po opcji odbioru. Patrzę, jak przykłada go do ucha, drugą ręką wciąż trzymając moją. "Hej! Tak, pamiętam, właśnie sprawdzałem, co u Camilli." Informuje rozmówcę, ponownie całując moją rękę.

To jego sposób na pożegnanie się ze mną, puszcza moją rękę i kieruje się do drzwi, "Wiem, już jestem w drodze." Słyszę, jak mówi, zanim jego głos całkowicie zniknie w korytarzu.

Moi rodzice dużo podróżują i zawsze martwię się, że mogą skończyć jak moi biologiczni rodzice, ale zapewnili mnie, że taka tragedia nie może mnie spotkać dwa razy. Pierwszy raz był nieszczęśliwy, a mama Reina mówi, że Bóg to wynagrodził, przynosząc mnie do nich, ponieważ mieli poronienie w roku, w którym się urodziłam.

Czasami tęsknię za moimi biologicznymi rodzicami, zwłaszcza za mamą. Mam żywe sny o niej, prawdopodobnie wywołane każdą historią, jaką o nich słyszałam. Chciałabym znać ich oboje, ale przynajmniej oni znali mnie i byli dla mnie najlepszymi rodzicami, tak mówi tata.

Oglądałam wiele domowych nagrań moich rodziców, mieli kamery w domu, a nagrania są wyraźne jak dzień, nawet po tylu latach. To tak, jakby wiedzieli, że umrą, zanim dorosnę, zawsze filmowali, oboje wyglądali, jakby wyszli prosto z bajki.

Moja mama była całkowicie olśniewająca, chciałabym wyglądać jak ona. Miała najpiękniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziałam, tata twierdzi, że mam oczy po niej, chociaż moje są jaśniejszego odcienia fioletu niż jej.

Miała piękne włosy, które sięgały tuż nad obojczykiem, jej uśmiech mógł rozświetlić każde pomieszczenie, była nierealna. Mój tata był przystojny i bardzo wysoki. Czasami chciałabym odziedziczyć przynajmniej jego wzrost.

Miał ciemnobrązowe włosy, szare oczy. Mogłam powiedzieć po sposobie, w jaki patrzył na moją mamę, że ją uwielbiał jak najcenniejszy klejnot, jaki król posiada, i dla niego taka była.

Złapałem książkę z półki i ruszyłem na poszukiwanie Arielle, partnerki Ryana. Zerknąłem szybko na zegarek na nadgarstku w poszukiwaniu Ari.

16:24, pewnie jest ze swoimi koleżankami w jadalni na zachodzie. Dwie z jej przyjaciółek należą do innej watahy, ale Ryan, będąc dobrym mężem, wymienił część swoich ludzi, żeby Arielle mogła mieć swoje ukochane przyjaciółki przy sobie. Zawsze myślałem, że zrobił to dlatego, że nie lubi, kiedy jej nie ma, więc w ten sposób może mieć na nią oko.

Idąc do jadalni, potwierdzam swoje przypuszczenia, Bingo! Jest w jadalni z Ashanti, Vanessą i Taminą. Ashanti i Arielle w swoich matching T-shirtach i różowych włosach, dziwny kolor, ale one go udźwigną. Vanessa coś im mówi, a one udają, że słyszą to po raz pierwszy. Podchodząc bliżej, uśmiecham się, zbliżając się do nich. „Hej.” Podnoszę rękę, machając do nich.

Zwracając uwagę na mnie, pokazują swoje najlepsze uśmiechy, szczere uśmiechy. „Hej, skarbie.” mówią jednocześnie. Uśmiecham się uprzejmie, „Zgadnijcie co? Tata powiedział, że przekona Ryana, żeby zabrał mnie z wami na imprezę Beta.”

„No jasne, że idziesz. Zaplanowałam tę imprezę, musisz tam być.” Ashanti chichocze, kręcąc włosy na palcu. Beta to jej mąż.

Arielle przenosi wzrok z Ashanti na mnie, „Mam nadzieję, że nie przestraszyłeś się tego wołania o pomoc, które wydała wataha Frenxo.”

Chciałbym powiedzieć, że nie, ale tak było. Wzruszam ramionami, obrazy tego, co widziałem wcześniej, zalewają mój umysł. Biorę głęboki oddech i patrzę na Arielle. „Czy Michael jest w porządku?”

Chichocze, jej głowa opada do tyłu, a kiedy jej oczy spotykają moje, kiwa głową. „Tak, jest dobrze. Dostarcza martwe ciała do watahy Frenxo.” Uśmiecha się promiennie.

Uwielbia swojego szwagra, a fakt, że jest świetnym wojownikiem dla tej watahy, to dla niej bonus, martwi się mniej, bo on dobrze i z gracją radzi sobie z brudną robotą, ciemną gracją.

„Naładuj swoją barierę dźwiękową.” Nessa uśmiecha się, machając słuchawkami w powietrzu. Obchodząc stół, uśmiecham się i bezgłośnie mówię „Dziękuję” do niej, zanim usiądę obok Miny. Vanessa przesuwa słuchawki, a ja zakładam je, włączając jeden z playlist na jej telefonie.

-I tak właśnie, kontynuują swoją rozmowę, codzienną dawkę tego, co zrobiły lub co wydarzyło się w programie telewizyjnym, który wszystkie oglądają, a na który Arielle ledwo ma czas, a ja? Kładę powieść na stole i przewracam na stronę 243 ciemnego romansu.

Książka, którą zacząłem czytać wczoraj, i muszę powiedzieć, że emocjonalnie mnie wyczerpuje, co może być powodem, dla którego nie mogłem jej odłożyć aż do drugiej nad ranem, poza faktem, że to arcydzieło w najlepszym wydaniu. Dowiedziałem się dawno temu, że żyję dzięki rzeczom, które mnie wyczerpują, ból, niepokój, przypominają mi, że wciąż oddycham, bo martwi ludzie nie czują, prawda?

A może czują? Śledzę linię dialogu palcem, ale mój umysł błądzi. Dziwny dreszcz pełza po moim kręgosłupie, zimniejszy niż klimatyzacja w jadalni.

Mój wzrok podnosi się ze strony, lądując na zaproszeniu leżącym niewinnie na stole między Arielle a Ashanti. Impreza Beta. Z jakiegoś powodu moje serce bije frenetycznym rytmem przeciwko moim żebrom, ostrzegawczy bęben, którego nie potrafię rozszyfrować.