Związana z jej dręczącymi przyrodnimi braćmi

Dom to Piekło

Serce mi zamarło, gdy moja mama i mój ojczym, Alfa Król Doliny Księżycowej, oznajmili, że wybierają się na kolejne wakacje, mimo że wrócili z poprzednich niecały tydzień temu.

„Nie martw się, Ashley, przyniosę ci mnóstwo prezentów, możesz mi po prostu napisać, jeśli będzie coś nowego, czego potrzebujesz” - powiedziała, wsiadając do samochodu z Alfą Hendrixem.

Chciałam jej powiedzieć, że niczego nie potrzebuję, że mnóstwo prezentów, które przywiozła z ostatnich wakacji, nadal leży nietknięte.

Że jedyne, czego od niej potrzebuję, to żeby została w domu i chroniła mnie przed moimi przybranymi braćmi i prześladowcami.

Byli najlepszymi braćmi, gdy rodzice byli w domu, a najgorszymi prześladowcami, gdy ich nie było. To drugie było najbardziej stałe, ponieważ nasi rodzice prawie nigdy nie byli w domu. Zawsze byli na jakichś wakacjach, uczestnicząc w publicznych wydarzeniach w innym mieście lub zbiórkach charytatywnych w innych krajach.

Moi przybrani bracia, Axel, Brody i Carson, nigdy nie przegapili okazji, by uczynić moje życie piekłem. Zawsze przypominali mi, że jestem tylko służącą, a fakt, że między moją mamą, byłą główną służącą, a ich ojcem wydarzył się wirujący romans, niczego nie zmienia.

Serce zamarło mi jeszcze bardziej, gdy patrzyłam, jak kierowca wyjeżdża z podwórka, a z mojego oka uciekła samotna łza. Wiedziałam, jakiego rodzaju tortury i ból mnie czekają, i nie byłam na to przygotowana.

Nie mogłam być na to przygotowana.

Zaczęłam szybko iść w stronę głównego domu. Plan był taki, żeby uciec do swojego pokoju i zamknąć się tam, zanim chłopcy mnie zauważą. Zasada „poza zasięgiem wzroku, poza umysłem” nie działała na nich, ale było to lepsze niż wystawianie się na ich widok i narażanie się na ich znęcanie.

„A dokąd to się wybierasz?”

Lodowaty głos zatrzymał mnie w miejscu, gdy miałam już zacząć wspinać się po schodach, a serce mi pękło.

To był Brody. Wiedziałam to, zanim jeszcze się odwróciłam, a kiedy to zrobiłam, gniew i jad w jego oczach niemal sprawiły, że straciłam równowagę. Były tak różne od ciepłych oczu, które patrzyły na mnie w obecności naszych rodziców tego poranka.

„Ja tylko... Ja tylko...”

„Zamknij się, kretynko” - huknął, a moje ciało zadrżało.

„Wygląda na to, że zapomniałaś o swoich obowiązkach w tym domu, więc dlaczego by nie odświeżyć twojej pamięci?” - kontynuował, a jakby w synchronizacji, Axel, który leniwie leżał na kanapie, pstryknął palcami i wszystkie służące zaczęły wchodzić do salonu.

Wiedziałam, co im rozkażą, zanim to zrobili. I mimo że wiedziałam, moje serce pękło, gdy służące pakowały się do kwater chłopców.

Tam będą, dopóki nasi rodzice nie wrócą, a ja zostanę sama do wykonania pracy za ponad dziesięciu służących.

Ale przynajmniej na razie mogłam mieć kilka minut dla siebie. Dom był lśniąco czysty, wszystko było w porządku i nie było czasu na obiad jeszcze przez dwie godziny. Więc mogłam teraz odpocząć, przynajmniej tak myślałam.

„Teraz, bierz się do pracy” - warknął Brody, „posprzątaj wszędzie i wszystko, aż będzie lśniło czystością.”

„Ale... ale...” - jąkałam się, jeden z licznych efektów strachu, który we mnie zaszczepili, „Wszędzie jest czysto.”

„Myślisz?” - Brody uśmiechnął się do mnie, złośliwy uśmiech pełen złowrogich obietnic.

Chłopcy zdawali się komunikować za pomocą linków umysłowych, ponieważ zanim się obejrzałam, wszyscy byli na nogach i przewracali wszystko do góry nogami. Zaśmiecili salon, rozrzucili wszystko, wylali zupę i olej na podłogę w kuchni, na czyste talerze i na szafki.

Płacz wstrząsnął całym moim ciałem na widok ich nieludzkiego zachowania.

„Teraz” - odezwał się Carson, gdy skończyli robić z domu śmietnik, „dom nie jest już taki czysty, prawda?”

On i jego bracia zaśmiali się, mroczny dźwięk, który wywołał gęsią skórkę na całym moim ciele. Trzej bracia stali tam, patrząc na mnie z taką nienawiścią i pogardą, że gdyby ktoś mógł umrzeć od intensywnej nienawiści, umarłabym dawno temu.

„Teraz bierz się do pracy” - krzyknął Axel, zanim mnie popchnął na podłogę, „i zabierz swoją obrzydliwą twarz z mojego pola widzenia.”

Praktycznie przeszedł po mnie, żeby odejść, a jego bracia naśladowali jego ruchy.

Moje serce było w strzępach, gdy zbierałam się i zaczęłam pracować. Musiałam, jeśli nie chciałam spędzić następnych kilku dni w totalnym piekle.