Sa Gitna ng Hangin at Niyebe

Ang kabisera ng lungsod ay pumasok na sa malalim na taglamig, buong gabi'y bumuhos ang makapal na niyebe, at sa pagsikat ng araw, ang langit ay muling luminaw. Ang puting niyebe ay nag-ipon at mabigat na bumagsak sa mga sanga ng mga pine tree na kulay abuhin.

Sa umaga sa Bahay ng Rosas, hindi kasing ingay ng gabi. Walang ni isang ingay, dahil ayaw nilang gambalain ang mga mahal na bisita na nagpapahinga. Kahit ang mga batang katulong na maagang gumising ay naglalakad ng dahan-dahan.

Tahimik sa labas, mas tahimik sa loob ng kwarto. Ang usok ng insenso ay malumanay na umaakyat mula sa insensaryo.

Si Zhao Yun ay hindi malalim ang tulog, kaya maaga siyang nagising. Nakaupo siya sa gilid ng kama, titig na titig sa taong katabi niya. Walang malay niyang hinihimas ang buhok ng taong iyon na nakalatag sa unan, parang balahibo ng maliit na hayop sa lambot.

Inangat ni Zhao Yun ang isang hibla ng buhok at inamoy ito. May bahagyang bango pa rin ito.

Ang taong ito ay may magandang mukha, parang inukit sa jade, napaka-elegante at napaka-ganda. Ngayon, suot lamang niya ang isang sutlang panloob na damit, na napunit ni Zhao Yun kagabi. Nakakalat ito sa kanyang katawan.

Ang bawat pulgada ng katawan na ito ay hinalikan ni Zhao Yun kagabi. Hindi pa ganap na pamilyar, pero hindi na rin naman estranghero.

Ang balat sa ilalim ng sutlang damit ay parang jade, maputi at malinis. Sa labas, mukhang payat ang taong ito, pero nang yakapin siya ni Zhao Yun, naramdaman niya ang payat na buto nito. Hindi niya inasahan na ang mga kalamnan sa dibdib at tiyan nito ay masikip at pantay, may taglay na lakas, hindi tulad ng karaniwang mga kabataan.

Naramdaman din ni Zhao Yun na may manipis na kalyo ang mga daliri ng taong ito, marahil marunong gumamit ng espada.

Hindi naman nagduda si Zhao Yun na isa itong mamamatay-tao. Kung ganun nga, kagabi pa niya ito dapat inatake. Marahil dahil sa mga anak ng mga mararangal na pamilya sa kabisera, na may mataas na pamantayan, pati ang mga laruan sa ilalim ng kanilang baywang ay tinuturuan ng maayos, marunong sa parehong sining at militar.

Ngunit, marahil ay tinuruan lamang sa mga kasanayan sa ilalim ng kama, ang mga kasanayan sa ibabaw ng kama ay tila hindi sanay.

Si Zhao Yun ay orihinal na nais na siya ang pagsilbihan, pero sa pag-alala niya, parang siya pa ang naglingkod kagabi.

Kagabi, ang tagapamahala ng mga mangangalakal mula sa Yangzhou ay nagdaos ng salu-salo sa Bahay ng Rosas, at inimbitahan si Zhao Yun na uminom at makinig sa musika. Ang alak ay pinakamataas na uri, at ang musika ay napaka-ganda.

Si Zhao Yun ay biglang nagkaroon ng kasiyahan, uminom ng labis at nalasing. Inutusan ng tagapamahala ang dalawang katulong na alalayan siya pababa para magpahinga sa isang pribadong silid.

Habang nasa ikalawang palapag, narinig ni Zhao Yun ang awit na "Gintong Tambol," at ang boses ng aktor na may pintura ay nagpa-applause sa buong bulwagan.

Gusto rin niyang pakinggan ito, kaya pinaalis niya ang mga katulong, nagdala ng isang bote ng alak, at nakikinig sa musika habang nakasandal sa balustre.

Sa pagtatapos ng awit, lalo siyang nalasing, at sa tulong ng batang katulong mula sa Bahay ng Rosas, nakabalik siya sa pribadong silid at natulog.

Tinanong niya ang pangalan ng batang katulong.

Sumagot ang batang katulong, "Long Huai."

Tinanong ni Zhao Yun kung paano isinusulat ang pangalan, pero dahil sa sobrang kalasingan, hindi niya malinaw na narinig ang sagot.

Nagising siya nang nasa kalagitnaan na ng gabi, pawisan at mainit. Uminom siya ng tsaa, at nang bumalik siya sa kama, napansin niyang natutulog si Long Huai.

Nagising ang damdamin ni Zhao Yun, kaya hinila niya ang damit ni Long Huai at niyakap siya.

Sa dilim, nakatapat ang likod ni Long Huai sa dibdib ni Zhao Yun, hindi nila makita ang mukha ng isa't isa.

Para kay Zhao Yun, ang taong ito sa kanyang bisig ay isang bagay lamang para sa kanyang pagnanasa. Hindi niya ito gusto, kaya wala siyang masyadong pasensya o lambing. Ang kanyang ari ay matigas at mainit, at walang pasubali, ipinasok niya ito sa likod ni Long Huai.

Si Long Huai ay natutulog pa, pero sa sakit ay nagising siya. Sa paggalaw niya, ang ari ni Zhao Yun ay lumabas, nagdulot ng sakit at kiliti. Napa-ungol si Long Huai, at galit na nagsalita, "Ano ba yan? Bitawan mo ako."

Sa tono ni Long Huai, halos akalain ni Zhao Yun na nag-uutos siya.

"Ikaw, batang ginoo, bakit mas matapang ka pa sa akin?"

Hindi nagalit si Zhao Yun. Sanay na siyang makita ang iba na nagpapakumbaba sa harap niya. Ang biglang paglabas ng isang matapang na tao ay tila nakakatuwa sa kanya.

Bagamat hindi siya kilalang malambing, ayaw niyang gawing hindi kaaya-aya ang ganitong bagay. Dagdag pa, nasa magandang kalagayan siya kamakailan, kaya nagbigay siya ng kaunting pasensya kay Long Huai, hindi na itinuloy ang pagpasok.

Ang dulo ng kanyang ari ay dahan-dahang gumagalaw sa pagitan ng mga hita ni Long Huai, mabagal at malalim.

Hindi na kailangang tingnan, ramdam na ramdam ni Long Huai ang laki at lakas ng ari ni Zhao Yun. Pumikit siya, halatang natatakot.

Sa ilalim ng damit, naramdaman ni Zhao Yun ang mabilis na tibok ng puso ni Long Huai. Napangiti siya, ipinasok ang kamay sa loob ng damit ni Long Huai, at tinanong, "Malamig ba?"

Siyempre malamig, kaya't nanginig si Long Huai, at pinigilan ang kamay ni Zhao Yun, "Ikaw..."

Bago pa siya makapagsalita, lumapit ang hininga ni Zhao Yun sa kanyang likod, ang mainit na paghinga ay nagdulot ng kiliti sa kanyang baywang. Pumikit ulit si Long Huai, at isang mahinang ungol ang lumabas sa kanyang mga labi.

Ang pagpapalit-palit ng lamig at init ni Zhao Yun ay tunay na pahirap, nagpapagising at nagpapalito sa kanya.

Dahan-dahang bumaba ang kamay ni Zhao Yun, at mahina niyang sinabi, "Tamang-tama, palamigin mo ako, Long Huai."

Hindi niya alam kung bakit, pero matapos sabihin ito ni Zhao Yun, biglang tumigas ang buong katawan ni Long Huai, at tumingin siya kay Zhao Yun.

Nakita ni Zhao Yun na maganda rin ang mga mata ng batang katulong, itim at maliwanag, nagliliwanag kahit sa dilim.

Naramdaman niya ang init sa kanyang puso, at hinalikan nang marahan ang mga labi ni Long Huai, at tinanong, "Maliit na mata ng soro, bakit mo ako tinititigan?"

Sabi ni Long Huai, "Tawagin mo ulit ako."