Alpha's Verworpen Zwangere Partner

[Jade's pov]

Met zware stappen haastte ik me naar de slaapkamer van Alpha Ragnar. Zoals gewoonlijk was het een gewone dag waarop ik het huis schoonmaakte. Aan de stilte die in het huis hing, was het duidelijk dat hij niet thuis was.

“Ik moet snel schoonmaken voordat hij me hier ziet.” Ik duwde de deur open en ging naar binnen na een voorzichtige blik. Een vreemd gevoel overweldigde me zoals elke dag, mijn voetstappen stopten op de plek van angst.

Dit elke dag doen was mijn straf, bepaald door de alpha zelf. Alpha Ragnar wilde mijn eigenwaarde kleineren en belachelijk maken door me zijn kamer te laten schoonmaken. Ik vergat nooit mijn plaats als slavenmeid, maar de pijn die in mijn hart geëtst was, rebelleerde soms.

Ik schudde mijn hoofd en slikte mijn angsten weg, er was geen reden om bang te zijn aangezien de alpha niet thuis was. “Kom op, Jade. Waarom hoop je elke dag nog steeds? Het zal hetzelfde zijn als altijd. Alleen jij die jezelf weer pijn doet.”

Met mijn voet sleepte ik de bezem mee terwijl ik de emmer water vasthield, ik liep naar binnen met moed die altijd faalde in het bijzijn van de alpha. Ik schrobde ijverig de houten vloer van de kamer van de Alpha, de frisse geur van lavendel schoonmaakmiddel vulde de lucht.

Mijn kleine gestalte bewoog gracieus, met het lange kastanjebruine haar netjes opgestoken in een knot. Terwijl ik een hardnekkige vlek op de vloer bereikte, viel mijn oog op iets dat glinsterde op het bureau van de Alpha. Het zou me niet zoveel moeten beïnvloeden als het deed, wetende dat alles in de kamer aan hem toebehoorde.

Een teleurstelling kroop in mijn hart, wetende dat de fotolijst mij mijn waarde toonde. De vrouw op de foto met de alpha was zijn minnares. Of moet ik zeggen dat ik zijn minnares ben omdat hij niet van mij houdt, terwijl degene die hij absoluut aanbidt iemand anders is.

“Als je me maar op dezelfde manier had gezien, alpha Ragnar. Met diezelfde liefdevolle ogen, ik wou dat je me had aangeraakt zoals je haar elke nacht bemint.” Ik fluisterde, maar de woorden konden mijn mond niet verlaten vanwege pure schaamte. De vrouw klampte zich zo hartstochtelijk aan zijn arm vast terwijl ik alleen met zijn beeld achterbleef.

Als de muren konden lachen, zou ik het hele huis horen spotten met mijn ellende. Ik, Jade Summers, ben de rechtmatige partner van alpha Ragnar. Ik kan alles zijn, van zijn speeltje tot een lappenpop die met wijd opengesperde benen op zijn bed ligt. Maar wat ik verlang en naar hunker is absoluut onmogelijk.

“Ik weet niet wanneer jij tussen ons kwam, Blaire. Misschien was je er altijd al en was ik gewoon de extra binnen jullie twee.” Mijn hart voelde alsof het werd verpletterd onder het gewicht van schaamte. Blaire was niemand totdat alpha Ragnar haar uit een bordeel kocht en geleidelijk stal ze wat me dierbaar was.

Het was niet zo dat alpha Ragnar altijd van mij was geweest, ik herinner me nog toen ik als betaling van schuld aan hem werd verkocht. Mijn vader, de omega van de Gravestone roedel, had een flinke som geld aan de alpha verschuldigd en kon hem niet terugbetalen. Gokken, lenen, ik had geen idee wat de reden was voor het verkrijgen van zo'n enorme som.

De gemakkelijkste oplossing om van zijn zwarte lijst af te komen was om zijn enige dochter, oftewel mij, aan de alpha te verkopen. Toen ik in deze villa kwam, was Blaire niet in zijn leven, maar hij zag me nog steeds als een ding. Geen twijfel mogelijk, hij was de alpha van de Gravestone roedel, de sterkste die autoriteit en middelen had.

Ik leefde in de illusie dat de dag dat hij ontdekte dat ik zijn partner was, Ragnar's houding tegenover mij zou veranderen. Echter, tot mijn grote teleurstelling stortte alles in toen hij Blaire mee naar huis bracht, precies op de dag dat het tot hem doordrong dat ik zijn partner was. Was het zo erg? Kon hij niet op zijn minst om mijn gevoelens geven?

De foto in de lijst nam mijn adem weg. Het toonde het beeld van Alpha Ragnar, een indrukwekkende figuur met een sterke kaaklijn en doordringende blauwe ogen, die groot en trots stond. Naast hem stond Blaire, stralend en betoverend, haar glimlach aanstekelijk, net zoals haar aanwezigheid in mijn leven.

Hun armen waren verstrengeld, hun liefde duidelijk zelfs in de stilte van het vastgelegde moment. Het was iets waar ik naar verlangde, maar helaas werd het aan haar gegeven. Ik plaatste de lijst terug op de tafel en bleef daar stil knielen.

Ik had geen idee wanneer mijn tranen mijn ogen verlieten en over mijn wangen rolden. Ondanks meerdere pogingen kon ik mezelf nog steeds niet immuun maken voor al deze dingen. Het was al lang geleden, maar elke keer dat ik deze kamer binnenkwam, brak het me.

Blaire en Alpha Ragnar waren ergens naartoe gegaan terwijl ik, zoals gewoonlijk, alleen thuis was achtergelaten. Mijn leven was nooit goed geweest vanaf het begin, maar ik had ook nooit als een dienstmeid geleefd totdat ik hier als slavenmaatje kwam. Wat een ironie. Ik was de rechtmatige partner die slechter leefde dan een minnares.

“Ik kan maar beter vertrekken voordat ze terug zijn.” Ik stond op nadat ik al mijn gedachten had weggeschoven. Wat kon ik anders doen? Ik had mijn lot al geaccepteerd en wist dat er voor mij geen ontsnapping mogelijk was. Alpha Ragnar zou me niet laten gaan totdat ik al mijn schulden had afbetaald.

Het was niet zo dat ik nooit had geprobeerd te ontsnappen, ik had daadwerkelijk een poging gedaan, maar het was mislukt. Daarna werd er drie dagen geen eten geserveerd in mijn afgesloten kamer totdat de woede van Alpha Ragnar was bedaard. Hoe kon ik diezelfde fout herhalen, wetende wat de gevolgen waren?

Wat als hij me deze keer zou doden? Zeker weten dat hij dat zou doen. Vooral omdat hij wist dat ik zijn partner was, hoewel dit nieuws nooit de vier muren van het huis had verlaten. Ik had toch niets te verliezen als ik het nog eens probeerde, maar dan weer. Was mijn leven, bloed en adem waardeloos?

Desalniettemin draaide ik me om naar het beddengoed dat gekreukt was. Ik kon moeiteloos begrijpen waarom de kamer zo stonk. Met pijn in mijn hart verwijderde ik het laken toen een damesonderbroek op mijn voet viel. Mijn hart brak in miljoenen stukjes en elke cel van mijn lichaam stortte in verdriet.

Het leek erop dat Blaire hem nog steeds op dezelfde manier verleidde, want telkens als ik de kamer schoonmaakte, lag er ergens een kanten doorschijnende onderbroek. Ik schudde mijn hoofd en gooide de onderbroek in mijn emmer met ongewassen kleren.

Na het schoonmaken wierp ik een laatste blik op de opgeruimde kamer om zeker te zijn van het werk dat ik had gedaan. Ik draaide de deurknop om en stond op het punt om naar buiten te gaan toen mijn enkel lelijk verstuikte. Voordat ik iets kon begrijpen, zag ik Alpha Ragnar voor me staan.

Onbewust, om te voorkomen dat ik viel, trok ik aan zijn shirt, maar door mijn val scheurden de knopen los. “Owhh!” Een sissend geluid kwam uit mijn mond toen de emmer water omviel. Wat een slechte dag had ik! Het kon niet nog gênanter worden dan het al was.

Ik hief mijn hoofd op om mijn excuses aan te bieden, maar mijn ogen ontmoetten een boze man, wiens hele bovenlichaam voor me ontbloot was. Oh shit! Hoe konden mijn handen een dag als deze verpesten? Alpha Ragnar keek me aan met een zielverslindende blik, terwijl ik onhandig opstond om weg te rennen.

Ik negeerde de emmer en de bezem volledig en probeerde mijn gezicht te redden. Maar tot mijn verbazing greep Alpha Ragnar mijn schort van mijn dienstmeidenuniform van achteren. Mijn rug werd tegen zijn naakte bovenlichaam gedrukt met zijn elleboog om mijn nek. “Waar ren je nu naartoe nadat je deze ouderwetse truc op mij hebt uitgehaald?”