De Suikerkoningin van de Mafia

Hannah

Ik wurmde mezelf in de geleende jurk van mijn beste vriendin Emma Taylor, terwijl ik stilletjes haar modekeuzes vervloekte en worstelde met de dunne bandjes. De spiegel reflecteerde een vreemdeling die veel meer zelfvertrouwen leek te hebben dan ik.

"Stop met friemelen! Je ziet er geweldig uit," verklaarde Emma, terwijl ze nog een laag mascara aanbracht op haar al perfecte wimpers.

"Ik lijk alsof ik auditie doe voor een reality-datingshow," mompelde ik, terwijl ik aan de diepe halslijn trok die vastbesloten leek om dingen te laten zien die ik liever privé hield. "Deze jurk heeft meer spleten dan stof."

Emma rolde met haar ogen. "Dat is het punt, Han. Je hebt maandenlang in boeken gezeten. Eén avond er geweldig uitzien zal je niet doden."

Mijn bankrekening saldo flitste door mijn gedachten, een zielig dubbelcijferig nummer dat me de hele week al achtervolgde. Ik zou vanavond helemaal niet uit moeten gaan, maar Sofia's verjaardagsviering kon ik niet missen. Mijn beste vriendinnen waren het enige luxe dat ik me tegenwoordig kon veroorloven.

"Komt Michael vanavond?" vroeg ik, terwijl ik probeerde nonchalant te klinken en de jurk voor de twintigste keer aanpaste.

Emma's spiegelbeeld grijnsde naar me. "Hij zei dat hij druk was met werk. Waarom? Van plan om je nieuwe look te showen?"

"Nee! Gewoon vragen." Ik voelde mijn wangen warm worden. "En dit is niet mijn look. Dit is jouw jurk die ik tegen mijn betere oordeel leen."

"Je zult me later bedanken," knipoogde Emma, terwijl ze me haar lipstick toewierp. "Maak het nu af. De Uber is drie minuten weg."

Ik bracht het aan met trillende handen. De diepe rode tint leek mijn transformatie van een overwerkte student naar... wat dit ook was, te voltooien.

"Drie minuten? Ik heb minstens tien nodig om me mentaal voor te bereiden om zo in het openbaar te lopen." Ik checkte mijn spiegelbeeld nog een laatste keer. De jurk omhelsde elke curve alsof hij ervoor betaald werd.

Emma pakte haar tas. "Je ziet er geweldig uit. Stop met overdenken."

De Uber-rit was gelukkig kort. Sofia had gekozen voor The Velvet Room, een chique pub die mijn bankrekening deed huiveren alleen al bij het zien van de luxe buitenkant. Bakstenen muren, Edison-lampen en barmannen die waarschijnlijk meer formele opleiding hadden dan ik.

"Hannah!" gilde Sofia toen we binnenkwamen, en rende naar ons toe in een waas van pailletten en parfum. "Je hebt het gehaald! En wauw, kijk naar jou!"

Ik accepteerde haar enthousiaste knuffel. "Gefeliciteerd! Sorry dat ik zo laat ben. Kleding... complicaties."

"De moeite waard," fluisterde ze met een knipoog voordat ze Emma in de knuffel trok. "Kom op, we hebben een tafel achterin. De drankjes stromen!"

We baanden ons een weg door de drukke pub om Valentina, Nora, Thomas en Andrew al gesetteld te vinden in een grote booth. De tafel was bezaaid met kleurrijke cocktails en kleine bordjes met dure hapjes.

"Hannah Mitchell, ben jij dat, of heeft Emma eindelijk haar kloonleger gecreëerd?" Thomas hief zijn glas toen ik naderde.

Ik gleed in de booth, dankbaar om te kunnen zitten. "Heel grappig. Ik heb een weddenschap verloren."

"Dat heb je niet!" protesteerde Emma, terwijl ze naast me ging zitten. "Je ging vrijwillig akkoord."

"Onder dwang," verduidelijkte ik, terwijl ik naar Sofia's onaangeroerde water reikte. "Gefeliciteerd trouwens."

Sofia straalde. "Dank je! En maak je geen zorgen over de drankjes vanavond. Mijn ouders hebben me verjaardagsgeld gestuurd, dus alles is op mij."

Ik had haar kunnen kussen. "Je bent een engel."

Andrew schoof een menu naar me toe. "Ze hebben hier belachelijke cocktails met rook en vuur. Ik heb iets besteld dat 'De Existentiële Crisis' heet, en het kwam met een klein papieren bootje dat bovenop dreef."

Ik keek naar het menu en trok een wenkbrauw op bij de pretentieuze cocktailnamen. "Een 'Existentiële Crisis' lijkt toepasselijk voor mijn huidige levenssituatie."

"Het is eigenlijk best goed," hield Andrew vol. "Het kleine papieren bootje vertegenwoordigt je hoop en dromen die langzaam in alcohol zinken."

"Poëtisch," snoofde ik. "Wat gebeurt er als ik het te snel drink? Betekent dat dat ik mijn ambities heb verdronken?"

De tafel barstte in lachen uit.

Sofia straalde van verjaardagsgeluk, en de warme verlichting van The Velvet Room gaf iedereen een flatterende gloed. Zelfs ik, veronderstelde ik, te oordelen naar de tweede blikken die ik steeds opving.

"Op Sofia!" Thomas hief zijn glas. "Moge dit jaar je alles brengen wat je verdient, wat alleen het beste is omdat je geweldig bent."

We klinkten glazen, en ik nam een slok water, wachtend tot de ober terugkwam zodat ik iets met echte alcohol kon bestellen. Mijn ogen dwaalden rond in de drukke kroeg, waar ik de mix van professionals zag die na het werk ontspanden en de jongere menigte die zich had opgedoft.

Toen zag ik hem.

Hij zat aan een hoektafel met drie andere mannen in dure pakken, maar in tegenstelling tot hen was hij niet in gesprek. Zijn aandacht was direct op mij gericht. Donker haar dat naar achteren was geveegd van een gezicht dat thuishoorde op een Renaissance schilderij – allemaal scherpe hoeken en perfecte symmetrie. Zijn pak leek op maat gemaakt, omarmend brede schouders die taps toeliepen naar een slanke taille.

Ik keek snel weg, warmte steeg naar mijn wangen. Toen ik nog een blik durfde te werpen, keek hij nog steeds, één mondhoek opgetrokken in wat misschien amusement was.

"Aarde aan Hannah," Valentina zwaaide haar hand voor mijn gezicht. "Ga je bestellen of wat?"

Ik knipperde met mijn ogen en realiseerde me dat de ober naast onze tafel stond, pen in de aanslag. "Oh! Sorry. Ik neem..." Ik scande snel het menu. "De 'Midnight Confession,' alsjeblieft."

"Ooh, pittige keuze," plaagde Nora. "Van plan om iets te bekennen vanavond?"

"Gewoon mijn eeuwige liefde voor degene die pizza heeft uitgevonden," grapte ik, terwijl ik probeerde niet terug te kijken naar de mysterieuze man.

Mijn drankje arriveerde – een donkere mix met een rand van iets dat schitterde onder de lichten. Sofia stond erop om groepsfoto's te maken, wat veel geschuifel en poseren met zich meebracht voordat we weer in gesprek raakten.

"Heb ik jullie verteld over de professor die vorige week met zijn shirt binnenstebuiten naar de les kwam?" Thomas begon aan een verhaal over academische blunders.

Onze tafel barstte in lachen uit. Ik nipte aan mijn drankje, de zoet-pittige mix verwarmde mijn keel. De glinsterende rand liet een spoor van glans achter op mijn lippen.

"Je weet wat we nodig hebben?" kondigde Sofia plotseling aan, terwijl ze opstond. "Dansen!"

Mijn maag kromp samen. "Oh nee, ik—"

"Ja!" Emma klapte in haar handen. "De DJ draait eindelijk iets fatsoenlijks voor een keer."

Ik schudde mijn hoofd. "Ik kan echt niet dansen in deze jurk. Eén verkeerde beweging en ik veroorzaak een scène."

Emma rolde met haar ogen. "Vergeet die jurk! Je ziet er sexy en hot uit vandaag, en het is crimineel om dat te verspillen door in een hokje te zitten."

"Dat klopt," knikte Sofia, al wiegend op de beat. "De jarige beveelt het."

"Ik kan niet tegen de jarige ingaan," gaf ik toe, maar maakte geen aanstalten om op te staan.

Andrew gleed uit het hokje. "Kom op, Hannah. Zelfs ik ga dansen, en ik heb de coördinatie van een pasgeboren giraf."

"Goed," zuchtte ik, "maar ik moet eerst mijn drankje opdrinken. Voor moed."

"Twee minuten," wees Emma naar me. "Dan komen we je terughalen."

Ik keek hoe mijn vrienden naar de dansvloer bij de DJ-booth gingen. Sofia nam meteen het middelpunt in, haar pailletten vingen het licht terwijl ze bewoog. Emma en Valentina flankeren haar, terwijl Thomas en Andrew probeerden wat ik alleen maar kon omschrijven als enthousiast gefladder.

Ik nam nog een slok van mijn drankje en keek rond in de bar. De mysterieuze man was verdwenen van zijn tafel. Teleurstelling flikkerde door me heen, wat belachelijk was. Wat had ik verwacht? Dat hij naar me toe zou komen en zich zou voorstellen?