De Verweesde Koningin

Het leven is geen sprookje. Het leven is hard en pijnlijk. Het is donker en leeg. Misschien is het voor de meeste mensen gelukkig en altijd zonnig, maar dat geldt niet voor mij. Wie ben ik? Mijn naam is Regen, geen achternaam, gewoon Regen. Ik ben een weesheks in de Blauwe Rivier weerwolvenroedel. Ik heb me altijd afgevraagd hoe mijn ouders waren en waarom ze me in een wolvenroedel hebben achtergelaten van alle plaatsen. Hielden ze gewoon niet van me, was ik een vergissing, leven ze überhaupt nog? Ik zal nooit de antwoorden weten op de vele vragen die ik heb, en ik betwijfel of ik überhaupt een toekomst heb.

Iedereen in de roedel haat me, nou ja, iedereen behalve mijn beste vriendin Jessica Tompson, ook een wees. Haar ouders werden gedood bij een aanval van een bende op de roedel toen ze 7 was. Met haar hele familie dood, werd ze, ondanks dat ze in de roedel was geboren, net als ik een wees. Maar als ze 17 wordt, krijgt ze haar wolf en haar plek in het roedelhuis, terwijl ik, in tegenstelling tot haar, een roedelslaaf zal worden. Ik krijg mijn krachten pas bij de volgende volle maan na mijn 17e verjaardag, niet dat ik iemand heb om me te leren hoe ik ze moet gebruiken.

Oh ja, mijn verjaardag is naar verluidt over drie weken (de roedel wist mijn echte verjaardag niet, dus ze gokten maar), en Jessicas verjaardag is anderhalve week voor de mijne. Misschien is dat waarom we het zo goed met elkaar kunnen vinden. De roedel heeft nog steeds een verjaardagsfeestje voor haar met een taart en cadeaus omdat ze technisch gezien nog steeds een lid is. Hoewel ze geen feestje voor mij hebben, houdt ze altijd een paar cadeautjes apart om aan mij te geven en maakt ze zelfs een kleine verjaardagstaart voor me, omdat ik geen feestje krijg omdat ik geen deel uitmaak van de roedel.

Soms wou ik dat ik nooit geboren was. Mijn leven is lang en ellendig geweest. Maar Jessica probeert het altijd beter te maken. We brengen de meeste nachten door in onze kleine kamer, op onze stapelbedden pratend. Het gaat altijd over iets anders. Jess zegt dat het is zodat ik me niet verveel, maar ik denk dat het gewoon is omdat ze niet van herhalen houdt. Maar god, wat houdt ze van praten en ik houd ervan om te luisteren.

"Regenkever... Regenkever... Regen!" Jess roept terwijl ze tegen de onderkant van het bovenste stapelbed trapt om me wakker te maken.

"Ik ben wakker, ik ben wakker!" jammer ik, terwijl ik mijn ogen uitwrijf.

"Oh, dank de godin voor weer een prachtige, zonnige dag," straalt Jess terwijl ze uit het raam kijkt. "Ik ben zo opgewonden, ik kan niet geloven dat ik over twee weken mijn wolf krijg en mijn maatje kan ruiken! Ik hoop dat hij knap is."

"Jess, wat is een maatje?" vraag ik terwijl ik van het bovenste stapelbed klim.

"Een maatje is je andere helft, je zielsverwant, de persoon die bedoeld is om van je te houden en je te koesteren voor de rest van je leven," zegt ze met een glimlach op haar gezicht.

"Zal ik een maatje krijgen?" vraag ik, denkend hoe mooi het klinkt.

"Ik weet het niet zeker, ik weet niet veel over hoe dat allemaal werkt als het om heksen gaat," zegt ze terwijl we door de gang lopen.

"Oh oké," antwoordde ik vlak. Ik wist dat het voor mij te mooi klonk om waar te zijn.

"Maak je geen zorgen, Regenkever. Maatje of niet, je hebt altijd mij aan je zijde," zegt ze met een glimlach.

"Ik hou van je, Jess," zeg ik met een kleine glimlach van mezelf terwijl ik de trap van het weeshuis af loop en naar de keuken ga om ontbijt te maken voor de jongere wezen.

Nadat ze allemaal hebben gegeten, zorgen Jess en ik ervoor dat ze allemaal aangekleed zijn en alles hebben wat ze nodig hebben voordat Jess met hen naar school loopt. Als iedereen weg is, is het tijd om aan mijn dagelijkse schoonmaak te beginnen. Er zijn acht slaapkamers, de keuken, de woonkamer en twee badkamers om schoon te maken, dan ga ik verder met de was en maak ik de bedden op voordat ik het avondeten voor iedereen begin te koken. Ik ben de enige die moet schoonmaken en koken sinds ik acht was. Mevrouw Leana zegt dat het is om me voor te bereiden en te trainen voor wanneer ik 17 word en de roedelslaaf word en ze me verhuizen naar de kelder van het roedelhuis.

"Rain, ik ben thuis van school," roept Jess terwijl ze de trap op loopt en een van de slaapkamers binnenkomt waar ik ben. Zodra ik me omdraai, ziet ze de paniek op mijn gezicht en beseft ze dat ik nog niet klaar ben met schoonmaken of zelfs nog niet met het avondeten begonnen ben. En we weten allebei dat als alles niet klaar en perfect is wanneer mevrouw Leana arriveert voor haar wekelijkse rondleiding met de Alpha om te laten zien hoe schoon ze alles houdt, ze zich zal schamen voor de Alpha en ik weer gestraft zal worden.

"Oh nee. Je bent nog niet eens volledig genezen van de laatste zweepslagen die je hebt gekregen," zegt ze in paniek terwijl ze in actie schiet en begint met de was en het avondeten, terwijl ik de laatste twee kamers afmaak. Na ongeveer twintig minuten zijn de vloeren geveegd en gedweild, de speelgoed van de kinderen is opgeruimd, de bedden zijn netjes opgemaakt en de ramen zijn schoongemaakt.

"Het enige wat nog over is, zijn de trappen," zeg ik tegen mezelf. Ik pak snel mijn natte doek en sprint de slaapkamerdeur uit en de gang door. Terwijl ik bij de eerste trede kom en begin met schoonmaken, gaat de voordeur open. "Ik ben de klos," fluister ik tegen mezelf, zorgend dat niemand het hoort. Ik loop de trap af en sla de hoek om; mevrouw Leana loopt een paar meter achter de Alpha terwijl hij het huis inspecteert. Ze ziet me verstopt in de hoek en als blikken konden doden, was ik waarschijnlijk al dood geweest.

Na tien minuten door het huis te hebben gelopen en alles geïnspecteerd te hebben, feliciteert de Alpha mevrouw Leana met het schoonhouden van alles, geeft haar een bonuscheque en vertrekt. Zodra hij weg is, weet ik wat me te wachten staat. Ze grijpt me bij mijn haar en sleept me naar de kelder waar ze haar zwepen bewaart. Ze ketent mijn polsen aan de muur en scheurt mijn shirt om mijn rug bloot te leggen.

"Jij kleine trut. Ik kleed je en voed je en toch kies je ervoor om me voor schut te zetten voor mijn Alpha!" schreeuwt ze terwijl ze de zweep hard op mijn blote rug laat neerkomen.

"Nee, mevrouw Leana, het spijt me. Het was een vergissing. Vergeef me alstublieft," smeek ik haar met opeengeklemde tanden. Ik doe mijn uiterste best om niet te huilen, want ik weet dat huilen het alleen maar erger voor me maakt. Het enige wat ze meer haat dan voor schut te staan voor de Alpha is een huilend wees... Nou ja, dat en mij.

Na nog een paar slagen met haar zweep is ze eindelijk klaar. "Maak jezelf schoon en maak het avondeten klaar. De kinderen komen zo thuis van school en willen eten," zegt ze voordat ze de trap op loopt en de voordeur uitgaat om te gaan winkelen met haar mooie bonus.

"Oh Godin Rainie, dit keer is het erger dan de vorige keer. Waarom begrijpt ze niet dat je geen wolf bent, je hebt veel langer nodig om te genezen," huilt Jess terwijl ze de trap afloopt en de kettingen losmaakt die mijn polsen aan de muur houden en de schade aan mijn rug beoordeelt. "Blijf stilzitten zodat ik je kan schoonmaken."

"Er is geen tijd Jess, ik moet het avondeten klaar maken voordat de kinderen thuiskomen van school," zeg ik terwijl ik probeer op te staan.

"Het is al klaar, blijf nu stil zoals ik je zei zodat ik je kan schoonmaken," zegt ze terwijl ze voorzichtig mijn rug begint schoon te maken met een warme, natte doek. "Je wilt toch niet dat de kinderen je zo zien?"

"Je bent een redder in nood, wat moet ik zonder jou als je weggaat?" zeg ik.