Die Prins is een Meisje: De Wrede Koning's Gevangen Maat

UREKAI:

In de oude tijden waren de Urekai de sterkste en machtigste wezens ter wereld.

De oude taal noemde hen 'angstaanjagende beesten' omdat:

Net als weerwolven konden ze in beesten veranderen.

Net als vampieren consumeerden ze bloed.

En ze wandelden tussen mensen zonder dat iemand het doorhad.

De tijdloze, vreedzame, onbaatzuchtige wezens hielden zich liever op de achtergrond. Ondanks dat ze gevreesd en gewantrouwd werden, reageerden ze nooit met agressie.

Ze verleenden toegang aan elke soort die hun land voorbij de grote berg wilde binnengaan en verwelkomden iedereen.

Maar vijf eeuwen geleden viel een onverwachte soort de Urekai aan tijdens hun ene nacht van zwakte. De mensen.

Terwijl hij zijn volk beschermde, verloor Grootkoning Daemonikai de controle over zijn geest en werd wild.

Hij werd een gevaar voor hetzelfde volk dat hij alles had gegeven om te beschermen.

Hoewel het onmogelijk leek, slaagden de Urekai erin de beestvorm van hun koning te vangen en hem op te sluiten in een veilige kooi, zodat hij nooit kon ontsnappen.

Maar, verteerd door haat tegen mensen, dompelden de Urekai zichzelf in duisternis.

Ze werden de angstaanjagende beesten die anderen altijd al vreesden.

Ze droegen hun monsterlijkheid met trots.

MENSEN:

Na de invasie van de Urekai brak er een mysterieuze virusuitbraak uit.

Niemand wist waar het vandaan kwam, maar velen speculeerden dat hun aanval op de Urekai het had veroorzaakt.

Hoewel de meeste mannen uiteindelijk herstelden na een lange strijd, bleek het virus fataal voor de meerderheid van de vrouwen.

Overlevenden baarden zelden vrouwelijke kinderen. Degenen die overbleven of werden geboren, werden schaarse en gewilde goederen.

In veel koninkrijken verkochten hebzuchtige vaders hun dochters aan fokhuizen. Sommigen werden gedwongen naar plezierhuizen, waar ze uitsluitend voor het genot van mannen bestonden. Sommigen werden verschrikkelijk misbruikt in ruil voor bescherming.

Zelfs de rijken en bevoorrechten konden de veiligheid van de vrouwen in hun leven niet garanderen, omdat de loutere aanblik van een vrouw - of het nu een baby, een jong meisje of een oude vrouw was - ongewenste aandacht trok.

Vrouwelijke kinderen stonden voortdurend in gevaar.

Ze zijn niet veilig in de samenleving.

.

.

.

PROLOOG

MENSENLAND: HET KONINKRIJK NAVIA.

"Het is een m-meisje, uwe hoogheid."

Prins Garret verstijfde.

Terwijl hij zich omdraaide en naar de paleisgenezer keek, rustten zijn handen op het uitgeputte lichaam van zijn vrouw, die oncontroleerbaar beefde.

Hij had maanden geleden in het geheim de bevalling geregeld, en nu waren ze verborgen in een van de ondergrondse kamers van het paleis, waar zijn geliefde vrouw Pandora aan het bevallen was.

"Wat zei je net tegen me?" Prins Garret hoopte dat hij het verkeerd had gehoord. Misschien was het een vergissing.

Alsjeblieft, goden, laat het een vergissing zijn!

Maar het medelijden op het gezicht van de oudere man kon niet worden verborgen. De paleisgenezer draaide het kleine bundeltje om. "De baby is een meisje."

Paniek verscheen op Pandora's gezicht terwijl ze zich aanpaste om dichter bij haar baby te komen.

"Nee. Oh, goden, alsjeblieft nee..." Ze schudde heftig haar hoofd, verse tranen verzamelden zich in haar ogen.

Tranen welden op in de ogen van de genezer. "Het spijt me zo, uwe hoogheid."

"Nee!!!" Pandora riep uit en begroef haar gezicht in de wachtende armen van haar man, snikkend en schreeuwend.

Garret voelde zich verdoofd terwijl hij zijn vrouw vasthield.

Zijn eerste dochter, Aekeira, was nog geen vier jaar oud, en de koning onderhandelde al met het koninkrijk Cavar om haar aan de hoogste bieder te verkopen.

Omdat, blijkbaar, Navia 'meer geld kon gebruiken.'

Koning Orestus mocht dan Garret's broer zijn, hij was een tiran, en zijn woord was wet.

Nu, nog een meisje? Twee dochters?

Tranen vulden Garrett's ogen terwijl hij naar het huilende bundeltje keek dat in de armen van de genezer bewoog.

De wereld was niet veilig voor zijn dochters.

“Ik zal haar als een jongen opvoeden,” verklaarde Pandora plotseling.

De ogen van de genezer werden groot. “Stelt u voor om haar identiteit geheim te houden?”

“Ja," bevestigde Pandora vastberaden. "Dit kind zal nooit als een meisje worden gezien. Niemand zal het ooit te weten komen!”

“Maar, het is onmogelijk om zoiets te verbergen, majesteit." De genezer raakte in paniek. "De koning zal ons executeren!"

“Dan nemen we het geheim mee naar ons graf." Pandora's stem was fel. "Ik kon mijn eerste dochter niet beschermen, maar bij de Lichtgoden, ik zal mijn tweede beschermen."

Te gevaarlijk, maar Garret was er ook helemaal voor. Dit was hun beste kans om hun dochter veilig te houden, en ze zouden die grijpen.

"Voor zover wij weten, is het kind dat ik vandaag heb gebaard een jongen." Pandora keek naar de baby. "Zijn naam is Emeriel. Emeriel Galilea Evenstone."

Emeriel.

Het is een neutrale naam, en betekent ook 'Hemelse Bescherming' in de oude taal. Garret vond het mooi.

Passend ook, want hun dochter zou alle geluk en bescherming in de wereld nodig hebben.

"Ik ben het ermee eens," zei Garret hardop.

Met het plan volledig in zijn gedachten, zwoer Garret de twee andere mannen in de kamer tot geheimhouding.

Die nacht stonden Garrett en zijn vrouw bij de kleine wieg van de baby, kijkend naar hun pasgeborene die sliep. Aan de andere kant van de kamer lag hun driejarige dochter, Aekeira, opgerold onder een deken, haar kleine borstkas rijzend en dalend in een vredig ritme.

"In al mijn jaren op deze aarde heb ik nog nooit iemand twee vrouwelijke kinderen zien baren, Garrett," fluisterde Pandora, haar stem brak.

Ze keek naar hem op, haar ogen glinsterend van tranen. "Ik weet niet wat dit voor ons betekent... of voor hen."

Garrett plaatste een geruststellende hand op haar schouder. "Misschien betekent het dat ze een grote bestemming te vervullen hebben."

"Of een groot verdriet in hun toekomst," Pandora's ogen dwaalden bezorgd naar hun oudste. "Ik ben zo bang voor hen. Hoe kon zoiets gebeuren?"

“Misschien ben je door de goden aangeraakt, mijn lief," zei Garrett troostend.

"Ik betwijfel het echt. Waarom ik? Waarom wij?"

Hij had daar geen antwoord op.

"Als dat waar is," snikte Pandora, terwijl ze haar vingers over de zachte wang van de baby liet glijden, "moge die god altijd mijn baby's beschermen. Wij zullen er niet altijd zijn om dat te doen."

Garrett trok zijn vrouw in zijn armen, hield haar dicht tegen zich aan, en vocht om zijn eigen zorgen te verbergen.

Want, ze had gelijk.

Wat waren de kansen dat een paar in deze tijden niet één, maar twee dochters zou baren?

Geen. Absoluut geen.

Terwijl hij naar hun slapende kinderen keek, steeg er een gebed in zijn hart. Welke god je ook bent, alsjeblieft... bescherm onze engelen.