Drie Is Geen Menigte

Hoofdstuk 1: Je Hebt Een Mooi Gezicht

Jasmine

De straten waren druk vanavond, de lichten van de auto's schenen fel in mijn ogen. Mensen liepen voorbij in prachtige, rijke kleding, mooie sieraden, dingen waarin ik mezelf ooit alleen maar kon voorstellen. Maar voor nu had ik zo weinig. Ik zat op de straten met niets anders dan een deken, twee oude gescheurde kledingstukken, wat doekjes, een kleine tas met minieme benodigdheden en een kom waarin mensen hun geld voor mij zouden achterlaten.

Dit was mijn leven voor bijna vijf jaar nu, soms vergeet ik dat dit op een gegeven moment niet mijn oorspronkelijke thuis was. Ik ben hier zo lang aan gewend dat ik vergat hoe het was om in een normaal huis met een familie te zijn. Ik ging zitten op mijn deken en hield mijn kom voor me, hopend genoeg geld te krijgen voor wat eten vandaag. Ik heb de hele week niet gegeten, mijn geluk is de afgelopen maanden niet het beste geweest. Het was zeldzaam dat ik sommige weken te eten kreeg, maar soms waren er vriendelijke mensen die wat eten voor me kochten of me af en toe hun restjes gaven. Mensen bleven voorbijgaan en gaven me een paar vuile blikken. Ik kon alleen maar aannemen dat het vanwege mijn kleding was, ik droeg een oude korte broek en een gescheurd zwart shirt. Het was niet het beste, maar ik had niet veel.

Ik wachtte ongeveer twee uur, nog steeds hopend dat iemand zo dankbaar zou zijn om ten minste een paar cent te geven, de laagste denominatie kan nog steeds een lange weg gaan. Ik gebruikte alle munten die ik op de grond vond, het gaf me genoeg voedsel om de kerst van vorig jaar te overleven. Een vrouw naderde me met haar schattige dochtertje, haar hand vasthoudend. Ze reikte in haar tas en haalde wat geld eruit. Ze gaf het kind het geld en ze boog zich voorover, legde het in mijn kom. Ik keek naar hen op met een glimlach.

"D..dank u wel." zei ik verlegen, dankbaar voor het geld dat ik had ontvangen.

"En je bent zo mooi, mevrouw." zei het kind met een fonkeling in haar ogen.

"Ik waardeer dat echt, jij bent ook een schattig meisje." antwoordde ik, kijkend naar de moeder van het kind.

"Je dochter is net zo vriendelijk als jij." glimlachte ze.

"Je bent zo'n lieverd, fijne avond." mompelde ze.

"En jij ook," zei ik zachtjes terwijl zij en haar dochter begonnen weg te lopen.

Ik pakte de kom op en haalde het geld eruit, zag dat het vijftig cent was. Dit was meer dan genoeg om iets te eten te kopen, zelfs al was het iets kleins. Het was beter dan niets. Ik stond op van de grond en klopte mezelf een beetje af, het geld in mijn hand houdend. Ik liep naar de rand van de stoep en wachtte tot alle auto's voorbij waren voordat ik naar de andere kant van de weg rende. Ik ging naar de winkel die recht voor me stond en opende de deur, liep naar binnen. Ik had geen schoeisel zoals schoenen of zelfs sokken, dus mijn blote voeten waren op de koude betegelde vloer. Zodra ik binnenkwam, riep de winkelmanager naar me.

"Jasmine, fijn je weer te zien." Ik keek op en zag dat hij vandaag achter de kassa stond.

"Goedenavond, meneer Ford," begroette ik hem.

"Hoe vaak moet ik je nog vertellen dat je niet bang hoeft te zijn om me Edwin te noemen?" Ik lachte nerveus terwijl ik om me heen keek in de winkel.

"Sorry, Edwin. Het... het glipt me soms gewoon door."

Ik loog, het glipte me nooit door. Het voelde gewoon vreemd om andere mensen bij hun voornaam te noemen, tenzij het familieleden waren. Vrienden kende ik niet, omdat ik er eigenlijk geen meer had.

"Geen probleem, ik neem aan dat je vandaag wat geld voor eten hebt?" vroeg hij, terwijl hij zag dat ik naar voedselopties zocht in de winkel.

"Ja, dat heb ik."

Ik liep naar de plank waar alle broodjes lagen, pakte er een uit en ging naar de kassa om te betalen. Ik was niet kieskeurig met wat ik at, ik had gewoon iets nodig dat enigszins vullend was, omdat ik niet zeker wist of ik de komende week of twee nog meer geld zou krijgen. Een man was al aan het betalen, dus ik stond achter hem en wachtte op mijn beurt. Hij bedankte Edwin en draaide zich om, bijna tegen me aan botsend.

"Mijn excuses, ik zag je daar niet," zei hij.

Ik keek naar hem op en slikte bijna toen ik zijn gezicht zag. Hij zag er ongelooflijk knap uit, zijn haar was perfect en zijn ogen waren donker maar tegelijkertijd zacht. Ik schudde mezelf wakker.

"Het is goed, geen probleem," zei ik. Hij glimlachte zachtjes naar me.

"Je hebt een mooi gezicht, heeft niemand je dat ooit verteld?"

Mijn ogen werden groot van schrik door zijn woorden, ik bloosde lichtjes.

"O... oh, dat was heel aardig... dank je."

"Graag gedaan," zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak om te schudden.

"Ronald," ik schudde aarzelend zijn hand.

"Jasmine," we lieten elkaar los.

"Nou, Jasmine. Ik hoop dat je een fijne avond hebt."

"Jij ook."

Terwijl hij begon weg te lopen, liep ik naar de kassa en legde mijn spullen neer terwijl ik nog steeds probeerde te verwerken wat er net was gebeurd. Ik kon zien dat Edwin keek hoe de man de winkel uitliep. Ik keek terug naar de glazen deur maar zag hem niet meer, hij moest al vertrokken zijn. Ik had in lange tijd geen compliment zoals dat gekregen, ik had altijd aangenomen dat ik lelijk en walgelijk was.

"Is dit alles wat je kunt krijgen?" vroeg Edwin terwijl hij de twee items scande. Ik knikte.

"Ik heb je hier zo lang niet gezien, wat betekent dat je niet veel hebt gegeten."

Ik keek naar mijn handen terwijl ik met mijn vingers speelde, eraan plukkend.

"J... ja, ik kreeg vanavond maar honderd, dus dit is alles wat ik echt kon krijgen," antwoordde ik zachtjes. Hij lachte lichtjes terwijl hij alles in een tas stopte.

"Ik zal je iets anders naar keuze gratis geven, goed?"

Dat was zo'n goed aanbod, maar ik kan dat niet aannemen.

"Ik kan dat niet aannemen," antwoordde ik, terwijl ik hem het geld gaf om mijn items te betalen.

"Waarom niet?" vroeg hij, terwijl hij het geld aannam.

"Het voelt als stelen."

Hij lachte zachtjes terwijl hij mijn wisselgeld begon te tellen.

"Het is geen stelen als ik het je aanbied."