Herboren als de Ware Liefde van Mijn Ex-man

De straten van New York waren druk met mensen.

Ik zat al twee uur in de hoek van het Meeting Café, met mijn gezicht naar de toonbank gericht. Een jong meisje in een hemelsblauw schort was druk bezig met het bereiden van verschillende drankjes.

Ze was ongeveer 1,60 meter lang, woog niet meer dan 40 kilo, had een lichte huid en een slank figuur. Ze had een glimlach op haar gezicht en haar dikke, zwarte haar was in een hoge paardenstaart gebonden. Haar ogen straalden als ze glimlachte.

"Mevrouw, wilt u een refill?" Ze liep naar me toe en vroeg met een stralende glimlach.

"Zwarte koffie," antwoordde ik, terwijl ik een beleefde glimlach liet zien, mijn stem rustig.

Al snel bracht het meisje me weer een kopje bittere zwarte koffie. In plaats van meteen weg te gaan, aarzelde ze even en zei: "Mevrouw, u heeft al twee kopjes zwarte koffie gehad. Het kan verfrissend zijn, maar overmatig gebruik is schadelijk. Misschien... kunt u de volgende keer terugkomen?"

Ze was vriendelijk en spontaan. Haar stem was helder en aangenaam als windklokken.

Ik keek naar de zwarte koffie op tafel, pakte toen mijn tas en stond op. "Oké, laten we afrekenen."

Het meisje was blij dat ik haar advies opvolgde. Ze ging onmiddellijk de rekening regelen en zei: "Mevrouw, uw totaal vandaag is €87."

Na het betalen verliet ik snel het café.

"Mevrouw." Tim zag me naar buiten komen en knikte respectvol, terwijl hij de autodeur voor me opende.

"Laten we naar huis gaan," zei ik tegen hem met een vage glimlach.

De auto startte soepel, en ik sloot mijn ogen op de achterbank, terwijl beelden van het jonge meisje uit het café nog in mijn gedachten bleven hangen, haar jeugdige en stralende gezicht voor me ziend.

Was zij het? Het meisje dat, een jaar later, Charlie Bennett zover kreeg om met zijn familie te breken, een hoge prijs te betalen en van mij te scheiden.

Ik had nooit verwacht dat het eerste wat ik zou doen na mijn wedergeboorte, zou zijn om uit te zoeken waar ze nu werkt en haar als een voyeur te observeren.

Ik was te nieuwsgierig. Wat voor soort meisje kon de man van wie ik tien jaar had gehouden, van me afnemen?

In mijn vorige leven had ik haar nooit persoonlijk ontmoet. Ik kende alleen haar naam en had een paar foto's gezien. Charlie beschermde haar als een kostbare schat, en ik was volledig verslagen zonder mijn tegenstander ooit te hebben gezien.

Jong, mooi, puur, vriendelijk, spontaan... al deze prachtige bijvoeglijke naamwoorden beschreven dat meisje perfect.

Haar enige kwetsbaarheid was het gebrek aan een prestigieuze familieachtergrond, een verschil in status vergeleken met Charlie.

Plots sprak Tim: "Mevrouw, vandaag is uw trouwdag met meneer Bennett."

Ik opende mijn ogen, even verward. Laat me rekenen, het is vijf jaar geleden dat ik met Charlie trouwde. Elk jaar op onze trouwdag was ik de hele dag druk bezig met het voorbereiden van een diner bij kaarslicht en een huwelijkscadeau.

Dit jaar was ik 27 jaar oud, en Charlie 29.

"Ik weet het." Ik wreef over mijn licht ongemakkelijke slapen. "Geen herinnering nodig."

Misschien voelde Tim aan dat ik anders was dan voorgaande jaren, daarom herinnerde hij me eraan.

Maar waarom was ik altijd degene die moeite deed? Waarom moest ik van die man houden? Ik had deze vraag al overwogen voor mijn dood in mijn vorige leven. Voor Charlie had ik uiteindelijk alles verloren.

Een ellendig einde.

Ik was in gedachten verzonken toen de auto al voor de deur van mijn en Charlie's huis stopte - het luxe en grote landhuis dat onze ouders ons als huwelijkscadeau hadden gegeven. Het besloeg meer dan duizend vierkante meter, een kostbaar stuk grond.

Tot mijn verbazing stond Charlie's auto vandaag ook voor de deur. Hij was teruggekeerd.

Mijn emoties waren complex. Als iemand die eenmaal gestorven was, wat voor uitdrukking moest ik tonen wanneer ik de schuldige na mijn wedergeboorte onder ogen kwam?

Ik dacht dat ik Charlie zou haten. Voor een andere vrouw had hij zijn vrouw van vijf jaar tot een doodlopende weg gedreven. Hij had ook mijn eens zo liefdevolle schoonvader en schoonmoeder aangepakt, waardoor mijn familie onder zijn controle instortte.

Maar toen ik hem weer zag, ontdekte ik dat ik niet zo'n intense haat voelde. In plaats daarvan voelde ik een gevoel van opluchting.

In mijn vorige leven had Charlie me een kans gegeven. Hij stelde een vreedzame scheiding voor en compensatie in de vorm van gedeeltelijke aandelen in de Bennett Group, genoeg voor mij om een leven lang te verkwisten. Maar ik weigerde. Zelfs na tien jaar had ik geen spoor van zijn genegenheid ontvangen. Toch werd hij met een andere vrouw binnen een jaar verliefd en keerde hij zich tegen iedereen.

Dus probeerde ik op alle mogelijke manieren hem terug te winnen, stap voor stap, wat leidde tot onze onherstelbare confrontatie. Een strijd op leven en dood.

Die gebeurtenissen waren nog niet gebeurd. In plaats van haat te koesteren, wilde ik het bittere einde veranderen dat ik mezelf had aangedaan.

"Waarom sta je daar?" Charlie zat in de woonkamer, zijn lange benen nonchalant over elkaar geslagen. De rook van zijn sigaret was al opgebrand en hij legde hem vaardig in de asbak. Toen keek hij op naar mij, zijn blik even onverschillig als altijd.

Op onze trouwdag had Charlie ons openlijk verteld dat het slechts een zakelijke overeenkomst tussen ons was, dat we slechts langdurige huisgenoten waren, en dat hij geen gevoelens van liefde voor mij had.

"Oh, niets. Ik had gewoon niet verwacht dat je thuis zou zijn," zei ik terwijl ik bukte om mijn Hermès etoupe slippers aan te trekken. Ze hadden een eenvoudig ontwerp en een waardige kleur, maar behalve dat ze comfortabel waren om te dragen, zagen ze er niet bijzonder aantrekkelijk uit.

Ik herinnerde me het meisje in het koffiehuis. Ze droeg een blauw schort met een klein rood bloemenembleem. Geen van de anderen had het, alleen zij.

In vergelijking waren al mijn kleren duur maar eentonig, ze straalden een onveranderlijke eenvoud en saaiheid uit.

Plotseling voelde ik een afkeer voor deze slippers. Ik gooide ze opzij en liep blootsvoets de woonkamer in.

Toen hij me blootsvoets op zich af zag komen, verscheen er een lichte frons op Charlie's voorhoofd en flitste er een vleugje verbazing in zijn ogen. "Draag je geen schoenen?"

"Nee, ik heb geen zin om ze te dragen," antwoordde ik kalm, terwijl ik tegenover hem ging zitten.

"Het is nogal vreemd. Wat heeft dat veroorzaakt?" Charlie lachte plotseling. Hij gebruikte een zeldzame, lichte toon om me die vraag te stellen.

Ik dacht, "Veroorzaakt door de persoon waar je in de toekomst echt van zult houden."

Ik boog mijn hoofd om naar mijn eigen bleke voeten te kijken, die er enigszins droog uitzagen door overmatige magerheid.

Lauren Williams was anders. Hoewel ze slank was, was haar huid stevig en elastisch, in tegenstelling tot mij, die niets anders was dan huid en botten.

Vijf jaar van eenzaam huwelijk hadden talloze problemen in mijn lichaam veroorzaakt, en ik had alle interesse in eten verloren. Ik werd steeds dunner en leek met elke dag die voorbijging meer op een heks.

"Charlie," begon ik.

"Ja?" Charlie was verdiept in zijn telefoon en tilde zijn hoofd niet eens op.

Geen reactie.

Hij droeg een zwart overhemd en broek. Zijn slanke figuur en perfecte proporties gaven hem een opvallende knapheid. Gecombineerd met zijn gladde, verfijnde en diep ingezette gelaatstrekken, kon hij worden beschouwd als iemand die alle vrouwen zouden willen.

Ik keek weg van mijn voeten en staarde naar de man voor me. Mijn stem was een beetje schor toen ik zei, "Laten we scheiden."

Zodra de woorden waren gevallen, hoorde ik Charlie's minachtende lach.

Hij gooide zijn telefoon op de bank en keek me aan met een vertrouwde en onverschillige blik, en vroeg: "Rosalie Harrison, welk spel speel je nu?"

"Ik meen het serieus." Ik ging rechtop zitten en ontmoette zijn onderdrukkende blik frontaal. "Het is vijf jaar geweest, en je zult toch nooit van me houden. Laten we elkaar vrijlaten."

Volgende maand is er een grootschalig zakenseminar in New York, en Charlie zal daar zijn. Hij zal Lauren ontmoeten, die daar als parttime gastvrouw werkt. Het zal liefde op het eerste gezicht zijn, en hij zal niets nalaten om haar te bezitten.

Ik wil niet langer de rol van het kanonnenvoer in hun legendarische liefdesverhaal spelen.

Ik heb in mijn vorige leven gedaan wat ik wilde, wat ik kon doen en wat ik moest doen. Ik heb het eindresultaat al bereikt. In dit leven zal ik mezelf niet tot een grap maken of de familie Harrison de afgrond in sleuren.

Ik besloot te vertrekken voordat Charlie en Lauren elkaar ontmoetten en hun hobbelige liefdespad begonnen.

Misschien door de ernst in mijn ogen, werd Charlie's uitdrukking onmiddellijk somber en lelijk. Hij heeft altijd een slecht humeur gehad, en als iemand hem beledigde, toonde hij nooit genade.

"Ben ik nu iemands speeltje geworden?" Hij lachte, maar er was een kilte in zijn ogen. "Vijf jaar geleden was jij het die erop stond met me te trouwen, en nu ben jij het die wil scheiden. Rosalie, speel je met me?"

Vijf jaar geleden was de relatie tussen de familie Bennett en de familie Harrison perfect. Het was een win-winsituatie voor hun zakelijke ontwikkeling en persoonlijke connecties.

Maar met Charlie's persoonlijkheid kon hij nooit zo gehoorzaam zijn. Het keerpunt was toen de grootvader van de familie Bennett ernstig ziek werd en hem dwong met mij te trouwen.

Het was een vernedering voor Charlie, maar gelukkig had hij niemand die hij echt liefhad. Bovendien was hij bezig het familiebedrijf over te nemen en had hij een vrouw nodig die hem kon helpen zijn carrière te ontwikkelen, dus hij nam genoegen met mij voor vijf jaar.

Ik zuchtte met enige droefheid. "Wil je deze beroemde maar lege relatie nog voortzetten?"

"Beroemd maar leeg?" Charlie leek deze vier woorden zorgvuldig te overwegen. Toen trok hij een wenkbrauw op en vroeg sarcastisch: "Oh, voel jij je leeg?"

"Nee, ik bedoel gewoon..." Ik koos mijn woorden zorgvuldig.

Maar Charlie was al opgestaan en naar mijn kant gekomen. Hij leunde naar voren, met zijn handen aan beide zijden van de bank, en sloot me in zijn omhelzing. Zijn stem was enigszins verleidelijk. "Als je je eenzaam voelt, waarom praat je dan niet met mij?"

Charlie hield van roken, en hij had altijd een lichte geur gemengd met de geur van tabak.

Natuurlijk omhelsde hij me nooit. Ik rook stiekem aan zijn jas. Op dit moment omhulde die complexe en fascinerende geur me. Ideaal gezien zou ik opgewonden moeten zijn en blozen, maar in werkelijkheid voelde ik me onderdrukt.

Ik was klaar om hem te verlaten, dus zelfs een vleugje nabijheid voelde onheilspellend.

"Het gaat hier niet om!" Ik probeerde hem weg te duwen.

"Is dat zo?" Charlie snoof.