Het Lied in het Hart van de Alpha

Damien volgde zijn vader, Alpha Andrew Vuur Moonstar van de Moon Mountain Pack, en Alpha der Alpha's, naar de rivier. Hij wilde de waterstanden controleren dicht bij het Moon Star Landhuis. Vandaag was er een Pack Picknick op het grootste verzamelterrein van de Pack, dat stroomopwaarts van het Moon Star Landhuis lag.

Damien was de oudste van twee jongens en veertien jaar oud. Zijn jongere broer Darien was negen jaar en momenteel bij hun moeder. Luna Ember Schaduw Moonstar was nog wat dingen aan het afronden in een van de medische klinieken van de Pack voordat ze hem en zijn vader bij de picknick zou ontmoeten.

Net als zijn vader zou Damien op een dag de Alpha der Alpha's worden. Ze reden zo ver als ze konden in de vierwielaangedreven Suburban van zijn vader, en daarna liepen ze de rest van de weg naar de rivier. Het was niet ver van waar ze geparkeerd hadden. Binnen tien minuten waren ze er.

Alpha Andrew keek naar de gezwollen rivier die met kracht stroomafwaarts raasde. De rivier had inderdaad haar hoogste punt bereikt, nu wel twee meter boven haar gebruikelijke oevers. Gelukkig werd er geen regen meer voorspeld voor de komende veertien dagen. Dit zou de rivier de tijd geven om weer naar normaal niveau terug te zakken.

Terwijl Alpha Andrew zijn beoordeling maakte, ving Damien een vage geur van bloed op. Binnenin Damien spitste Zane zijn oren en neus. In tegenstelling tot de meeste Weerwolven, van wie de wolven langzaam met hen mee groeiden, was die van Damien altijd volledig volwassen geweest. De Ouden zeiden dat dit betekende dat Damien's wolf een ongelooflijk oude en krachtige ziel had.

Damien dwaalde weg van zijn vader, de geur van bloed volgend. "Wat zou het kunnen zijn?" vroeg Damien aan zijn wolf.

Zane liet een grom horen, zijn versie van een brom. "Geen idee, de geur is heel zwak, alsof wat dan ook bloedt, is aangespoeld." zei Zane.

Damien was het met Zane eens, zo rook het inderdaad ook voor hem. Pas toen ze dichter bij de geur kwamen, konden ze oppikken wat het was. Het was de geur van een gewond Pack-lid. Damien begon in de richting van de geur te rennen.

"Pap, ik denk dat iemand gewond is." zei Damien tegen zijn vader via een gedachtenverbinding.

Alpha Andrew raakte niet in paniek toen hij het bericht van zijn zoon ontving. Hij was achter zijn zoon aan het lopen toen Damien begon af te dwalen. Hij had al door dat iets Damien's interesse had gewekt. Hij had zelf ook de vage geur van bloed in de lucht geroken. Een gewond Pack-lid was één ding, wat ze vonden was iets anders.

Damien volgde de geur dicht bij de rivier, een eindje verwijderd van waar hij en zijn vader oorspronkelijk waren begonnen. Hij keek om zich heen, en eerst zag hij niets, dus snoof hij opnieuw de lucht op. De geur oppikkend, nu sterker nu hij dichterbij was, volgde hij deze naar een hoop met modder bedekte vodden.

Damien verstijfde, kijkend naar de vodden, toen hij besefte dat hij niet naar een hoop vodden keek toen het bewoog. De kleine pijnlijke kreun zou hij gemist hebben als hij niet vlak naast de kleine modderige vorm had gestaan. Damien snelde ernaartoe en knielde naast de vorm.

Het was een vrouwelijke pup, en ze droeg een jurkje zoals de meeste andere vrouwelijke pups vandaag zouden dragen. Het leek ooit wit te zijn geweest, met felblauwe bloemen erop in willekeurige patronen. Lang zwart haar, bedekt met modder, plakte tegen de kleine vorm van het meisje.

Damien was zo geschokt om een pup in deze toestand te vinden, dat hij vergat zijn vader te waarschuwen via de gedachtenlink en in plaats daarvan riep hij. "Pap, kom snel! Ik heb een gewonde pup gevonden!"

Andrew, die de woorden van zijn zoon hoorde, rende de rest van de weg naar Damien. Toen hij daar aankwam, vond hij zijn zoon knielend in de modder naast een klein meisje. Het meisje kon niet ouder zijn dan zijn jongste pup Darien. Hij hielp Damien om de pup om te draaien en legde haar op haar rug.

Hij hapte naar adem, zijn hart deed pijn voor het kleine schatje, ze had snijwonden over haar armen en benen, er zat een scheur in de stof van haar jurk en bloed bevlekte de scheur. Na een moment de pup bestudeerd te hebben, kon hij de gekneusde omtrekken van handen op haar bovenarmen en rond haar nek zien.

Een van haar wangen was gekneusd en haar lip was gespleten, een snee op haar slaap bloedde. Er liep een bloedspoor van haar slaap, over haar wang, naar haar nek.

"Pap, kijk naar haar nek en armen, dat zijn handafdrukvormige kneuzingen," wees Damien erop.

Damien en Zane waren van streek, ze hadden nog nooit een pup gezien die zo duidelijk mishandeld was. Geen enkele weerwolf zou ooit een pup mishandelen, tenminste, normaal gesproken niet. Het leek alsof iemand geprobeerd had haar te verdrinken door haar in de rivier te gooien. Damien voelde een beschermend instinct opwellen van binnen. Hij wilde deze pup beschermen tegen toekomstig kwaad.

Voorzichtig reikte Damien uit en schoof het natte en modderige haar van het meisje uit haar gezicht. "Wie denk je dat ze is?" vroeg hij zijn vader.

Damien leek betoverd te raken terwijl hij naar het delicate gezichtje van het meisje keek. Ze had een donkerdere huid dan hij, voor zover hij kon zien, aangezien het grootste deel van haar huid bedekt was met modder. Hij wenste dat ze haar ogen zou openen, iets vertelde hem dat ze prachtig zouden zijn.

"Ik weet het niet, jongen, ze zou van een van de Clans kunnen zijn." Alpha Andrew keek de vrouwelijke pup nauwlettend aan. "Ze komt niet uit onze Clan, dus er zijn nog steeds de andere hoofdclans: Zwartvuur, Steenmaker, Bergverzetter, Schaduwstaart."

"Wat dacht je van de IJs en Noordberg Clans?" vroeg Damien aan zijn vader, zich afvragend waarom hij die had weggelaten.

"Ze zou niet van de IJs of Noordbergen zijn," zei Alpha Andrew.

Verward vroeg Damien: "Waarom niet?"

"Omdat zij bewust kweken op bleke huid, blond haar en blauwe ogen," zei Alpha Andrew, zijn afkeuring van zulke praktijken duidelijk zichtbaar op zijn gezicht en hoorbaar in zijn stem. "Ik heb Alister Noordberg zijn door de Godin gezegende partner zien afwijzen voor zijn huidige vrouw, Betina IJs, omdat ze vurige rode haren had."

Damiens uitdrukking toonde hoe geschokt hij was door dat nieuws. Je door de Godin gezegende partner afwijzen vanwege de haarkleur was krankzinnig. Damien keek naar de vrouwelijke pup, hij zou haar nooit afwijzen als ze van hem was vanwege haar haar- of huidskleur.

Andrew fronste, toen hij Alister en zijn vrouw Betina noemde, herinnerde hij zich dat ze een vrouwelijke pup hadden die niet op een van beiden leek. Ze was geboren met donker haar en huid, haar ogen in twee kleuren: zilver en violet.

"Ik wou dat ze haar ogen zou openen," zei Damien, waardoor Andrew dacht dat zijn zoon zijn gedachten las.

Toen opende de kleine vrouwelijke pup haar ogen, en Damien en Andrew werden begroet door grote, stralende ogen die de helft van haar gezicht innamen. Bovendien werden ze begroet door violette ogen omringd door een zilveren ring.

"Nou, nou, dit is een verrassing," zei Alpha Andrew inwendig.

"Deze pup is mishandeld," zei Alpha Andrew's wolf, Belfrost, met een diepe grommende stem.

Andrew's wolf was begrijpelijkerwijs woedend door de duidelijke tekenen van mishandeling. "Deze pup behoort toe aan Alister en Betina," zei Andrew tegen Belfrost.

Damien keek in de ogen van de kleine vrouwelijke pup en was verloren. Die ogen spraken tot hem, ze vertelden hem over de pijn die de kleine pup doormaakte. Godin, hij wilde haar in zijn armen nemen en haar vertellen dat hij nooit zou toestaan dat iemand haar weer pijn zou doen. Dat ze van hem was.

'Nee... dat kan niet waar zijn,' dacht Damien bij zichzelf. 'Ze is niet van mij.' Hoewel hij wenste dat ze dat wel was.

Het meisje begon plotseling te hoesten, en toen braakte ze. Toen ze haar op haar zij draaiden, hoestte ze terwijl haar lichaam al het water afwees dat haar lichaam was binnengekomen terwijl ze in de rivier werd rondgeslingerd. Zodra ze stopte met het ophoesten van rivierwater, werd ze weer naar hem toe gedraaid.

"Hoe heet je, kleintje?" vroeg Alpha Andrew aan de pup.

Het kostte haar een paar pogingen, maar uiteindelijk kon ze haar naam zeggen. "Alora Northmountain." Haar kleine stem schor.

Damien keek op naar zijn vader, had hij niet net gezegd dat de Frost en Northmountains bleke, blonde en blauwogige kinderen kregen? Deze pup had een donkere huid, zwart haar en haar tweegekleurde ogen waren violet en zilver. Ze betoverden hem, het violet leek bijna te gloeien binnen de ring van zilver.

Alpha Andrew negeerde de vraag in de ogen van zijn zoon voor het moment en richtte zich in plaats daarvan op Alora. "Weet je wie ik ben, Alora?" vroeg hij met een zachte stem, terwijl hij probeerde haar niet bang te maken.

Damien keek terug naar Alora, haar blik ontmoette die van zijn vader. "J.j.jij...d.d.de...Al.Al.Alpha." De schok begon in te werken, haar tanden klapperden zo hard dat ze de woorden nauwelijks kon uitbrengen.

Damien vond het niet leuk, dus tilde hij haar op, zonder zich te bekommeren om de modder en het water dat nu in zijn eigen kleren trok, en knuffelde haar dicht tegen zijn borst. Hij bood haar warmte. Een continue en tevreden brom klonk diep uit Zane's borst terwijl Damien Alora tegen hen aan hield, een wolvenversie van spinnen.

Het meisje deinsde eerst terug bij het aanraken, maar toen ze zwak tegen zijn borst leunde, niet in staat om te protesteren, leek de brom in Zane's borst haar te kalmeren. Seconden later was ze weer bewusteloos.

“Mijn liefste, ik heb je over dertig minuten nodig bij de ingang van de medische kliniek. Jouw zoon en ik brengen een gewonde pup.” Alpha Andrew mind-linkte zijn partner Ember.

“Wat is er gebeurd!” vroeg Ember geschokt.

“We weten het nog niet, we vonden haar bij de rivier, het lijkt erop dat ze erin is gevallen en op de oever is aangespoeld.” vertelde Andrew haar.

“Ik zal er zijn, ik wacht op jullie.” zei Ember, haar stem vastberaden.

Damien weigerde de pup los te laten toen ze bij de auto kwamen. Hij zei tegen zijn vader dat hij Alora beter kon beschermen dan de auto. Andrew kon daar niets tegen inbrengen, dus liet hij het toe.

Tijdens de rit keek Andrew in de achteruitkijkspiegel naar zijn zoon, hij hield Alora tegen zijn borst, en zag er een beetje bezitterig uit over haar.

"Damien." zei Andrew kalm, zonder zijn bezorgdheid te laten merken. "Wat betekent Alora voor jou en Zane?"

Ze kwamen net aan bij het ziekenhuis toen Damien eindelijk antwoord gaf op de vraag van zijn vader.

"Zane zei dat ze het belangrijkste ter wereld voor ons is." zei Damien met een zachte stem.