Het Onfatsoenlijke Voorstel van de Miljardair

Het leek erop dat niets in mijn leven volgens mijn uitgestippelde plan verliep. Terwijl ik de brief typte en wachtte tot mijn oude printer het geprinte papier uitspuwde, hoopte ik dat deze brief degene zou zijn die in mijn voordeel zou werken. Alle e-mails die ik had gestuurd, kregen de standaard automatische reactie en niet een woord meer. Nu hoopte en bad ik dat een fysieke brief de magie zou doen die nodig was om mijn zorgen over te brengen...

[Aan,

De heer Nicholas Rowe,

Ik schrijf u rechtstreeks omdat elk ander communicatiemiddel met u met betrekking tot de Rowe-beurs is geblokkeerd en uitgeput.

Ik, Willow Taylor, ben momenteel een student aan uw alma mater, Atkins High School. Drie weken geleden ontving ik een brief van uw medewerker Julia Reyes waarin stond dat ik was geselecteerd als ontvanger van uw prestigieuze beurs. Aangezien deze wordt toegekend aan een laatstejaarsstudent met uitmuntende academische vaardigheden van Atkins High School, ontving ik het nieuws met grote opwinding.

Bij het besef dat mijn volledige collegegeld zou worden gesponsord, accepteerde ik mijn toelating tot mijn eerste keuze van universiteit, Quentin Central University, om te beginnen als eerstejaarsstudent. Verder stuurde ik Quentin Central University een niet-restitueerbare aanbetaling voor mijn kamer en kost. Dit heeft een aanzienlijke invloed gehad op mijn persoonlijke spaargeld, waar ik de afgelopen vijf jaar voor heb gewerkt ter voorbereiding op het bovenstaande.

Echter, een week nadat ik het nieuws had ontvangen dat ik de beurs had veiliggesteld, werd ik door dezelfde medewerker, mevrouw Julia Reyes, geïnformeerd dat er een ernstige miscommunicatie was geweest. Een klasgenoot van mij was de oorspronkelijke ontvanger van de beurs. U kunt zich voorstellen dat dit mij zowel financieel als emotioneel heeft verpletterd.

Hoewel het volkomen begrijpelijk is dat een dergelijk misverstand kan optreden in een prestigieuze onderneming zoals de uwe, hoop ik dat u aandacht besteedt aan mijn situatie. Het zou een grote eer zijn als u de bovengenoemde omstandigheid opnieuw zou beoordelen en een uitzondering zou maken door zowel de nu aangewezen winnaar als mij te financieren.

Ik voeg een kopie van mijn meest recente academische transcripties en de oorspronkelijke essayinzending voor de beurs bij.

Hoogachtend,

Willow Taylor]

Een pijnlijke week ging voorbij terwijl ik elke paar uur de brievenbus controleerde op een enkele dag. Eindelijk, aan het einde van de week, ontving ik een antwoord. Ik rende naar de voordeur, gooide mijn tas opzij en scheurde de envelop open als een wilde. Normaal gesproken was ik iemand die de inhoud zorgvuldig eruit zou halen, maar mijn angst maakte me gespannen. Ik opende de brief en las de inhoud.

[Juffrouw Taylor,

Bedankt voor uw interesse in Rowe-Hampton, Inc. We zijn verheugd te melden dat sinds de fusie met Hampton Entertainment, Rowe-Hampton Incorporated een van de toonaangevende mediabedrijven ter wereld is geworden. Als bedrijf houden we ons bezig met de productie en marketing van entertainment-, informatieproducten en OTT-diensten voor een wereldwijd klantenbestand.

Ik heb een brochure over onze liefdadigheidsafdeling bijgevoegd als reactie op uw aanvraag.

Wij bij RHI danken u voor uw kijkersschap en steun.

Met vriendelijke groet,

Nicholas Rowe

CEO, Rowe-Hampton, Inc.]

Mijn bloed kookte heter bij elk woord dat ik las. Ik had een copy-paste antwoord gekregen. Zelfs de handtekening was digitaal geplaatst. Dat betekende dat Nicholas niet eens aandacht had besteed aan de brief.

Na alle hoepels waar ik doorheen was gesprongen! Mijn hoofd stond op het punt te exploderen met de krachttermen die op het punt stonden mijn lippen te ontsnappen.

Ze hadden hun fout afgedaan als miscommunicatie terwijl mijn hele toekomst hierdoor in duisternis gehuld was. En ze hadden het lef om me te behandelen als een insect dat zonder reden om hen heen bleef hangen. Er was geen enkele manier waarop ik deze belediging liggend zou accepteren.

Als Nicholas Rowe dacht dat hij ervan af was, had hij het goed mis.

"Kun je het lef geloven? Wat een stelletje idioten, allemaal," mopperde ik.

Ik had net mijn hart gelucht over de inhoud van de brief die ik de dag ervoor had ontvangen aan mijn beste vriendin Lorelei Adams. Met nog maar een paar weken te gaan voordat we van de middelbare school zouden afstuderen, was het een hele opgave om op te staan en naar school te gaan. Maar we reden er samen naartoe. Ik zat op de passagiersstoel van haar vaders oude auto en vervloekte mijn eindeloze pech.

"Je hoeft je niet zo te laten behandelen. Kom gewoon met me mee naar Quentin en we vinden wel iets uit."

Ik schudde mijn hoofd.

Lory en ik waren al beste vriendinnen sinds we peuters waren. Ik ontmoette haar in het park in de buurt en speelde met haar als mijn moeder erbij was. We scheelden een jaar, maar onze dromen kwamen overeen. We wilden weg uit Atkins en in de grootste stad van het land wonen... Quentin. Dat Quentin meer dan drieduizend kilometer verderop lag, beschouwde ik als een voordeel.

"Ik heb je al verteld, zelfs als ik leningen zou kunnen krijgen, zouden ze nooit alles dekken." Ik voegde er niet aan toe dat ik het vreselijk vond om na mijn afstuderen tot mijn nek in de schulden te zitten. Bovendien, hoe hard ik ook probeerde, ik had niets om een lening tegen te verantwoorden. "En ik neem absoluut geen geld van jouw ouders aan." Ik keek naar haar om zeker te weten dat ze het begreep. Ik wist dat ze erover nadacht. "Geen sprake van," benadrukte ik.

Ik had goede cijfers gehaald, maar ik was nog steeds niet zo goed als sommige van mijn klasgenoten. Zij hadden goede familieachtergronden en meer tijd om te studeren dan ik had na mijn werk om voor mijn studie te sparen. Het feit dat ik een jaar ouder was dan mijn klasgenoten hielp ook niet. De enige reden dat ik door alle lasten heen kwam, was vanwege Lory. Haar enthousiaste en rooskleurige kijk op het leven hielp om de somberheid die me altijd omringde te verlichten.

Toen we aankwamen, draaide ze zich naar me toe met een vraag, "Dus wat wil je doen? Wat is het plan?"

Ik zag dat ze net zo gestrest was als ik. Ik had geprobeerd de schade die de klap aan mijn mentale toestand had toegebracht te minimaliseren, maar ze had het toch opgemerkt. We hadden onze dromen aan elkaar geregen terwijl we opgroeiden en hoewel het was veranderd, hoopten we nog steeds samen te zijn. Zij was toegelaten tot de Havens Universiteit, en ik was geaccepteerd op de QCU, beide in dezelfde stad.

Ik slikte mijn tranen in, niet bereid om in wanhoop te vervallen. Lory hoefde dit niet te zien.

Alles zou perfect zijn geweest als ik de Rowe-beurs had gekregen. Ik kon een baantje nemen terwijl ik lessen volgde en genoeg verdienen voor mijn kamerhuur. Mijn vuisten balden zich van woede omdat die beurs in plaats daarvan naar die klootzak, Chris Grant, ging. Hij ging naar de universiteit op een steenworp afstand van zijn huis. Zijn familie kon zijn collegegeld volledig betalen en nog meer. Hij zou het extra geld waarschijnlijk gebruiken om alcohol en snacks in te slaan die zijn slagaders zouden verstoppen.

Ik hoopte dat hij erin zou stikken. Idioot.

Maar het was niet Grants schuld. Hij had dezelfde procedure doorlopen als ik. Ik kon mijn woede alleen richten op meneer Nicholas Rowe, wiens medewerker de fout had gemaakt en waarvoor ik de prijs moest betalen.

Meneer Hoog en Machtig, wiens medewerkers blijkbaar dachten dat het volkomen acceptabel was om met mensenlevens te spelen en hun dromen te verpletteren. Ze hadden me alles beloofd en het toen weer afgepakt, en nu hadden ze niet eens het fatsoen om het met me te bespreken. Zelfs het eerste excuus leek zo onoprecht. Dat was een van de redenen waarom ik volhardde in het zoeken naar meneer Rowe.

"Ik moet contact opnemen met meneer Rowe." Dat was de enige optie die ik nog had.

"En hoe ben je van plan dat te doen?" vroeg Lory bezorgd.

"Ik heb geen idee. Maar ik moet een manier vinden om met hem te praten." Ik zuchtte.

"Je bedoelt proberen zijn privé-e-mailadres of telefoonnummer te krijgen?"

Ik knikte vastberaden naar haar. "Precies. Ik moet beide krijgen."

Ik zou hem lastigvallen totdat hij me een redelijke oplossing gaf.

Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Wanneer waren dingen ooit soepel verlopen voor kleine oude ik?

Ze moest mijn gedachten hebben gelezen, want ze riep snel uit: "Je hebt een gemene glinstering in je ogen. Jij bent toch degene van ons twee die altijd nuchter blijft. Waarom gedraag je je ineens zoals ik?" vroeg ze. "Oké. Stel je voor dat we op de een of andere manier zijn nummer te pakken krijgen... Wat gebeurt er dan? Wat als het niet lukt? Wat als hij weigert je te helpen?" Ze had een goed punt, maar dat maakte voor mij geen verschil.

"Hij moet wel, Lory." In mijn gedachten stond hij bij me in het krijt. Ik moest hem dat alleen nog duidelijk maken.

"Goed dan. Operatie 'Verover Nicholas Rowe' begint vanavond."

"Dat is een behoorlijk misleidende naam."

Ik grijnsde naar mijn beste vriendin. Ze wist altijd hoe ze mijn humeur kon opvrolijken. Ja, het plan was een schot in het duister, maar met Lorelei aan mijn zijde voelde ik me onoverwinnelijk.

We liepen samen naar de les en ik dankte de Heer dat ik haar in mijn leven had. Ik wist niet hoe ik zonder haar steun zou overleven.

Lory en ik renden meteen na school naar haar huis. Ik bleef vaak bij haar slapen en had een aantal kleren in haar kast liggen. Ik kon me gewoon omkleden als ik onverwachts langs kwam.

"Is je stiefvader nog steeds van plan om het huurcontract te beëindigen zodra je afstudeert?" vroeg ze.

Ik plofte neer op Lory's bed en keek hoe ze iets op de computer deed. Ze was een genie als het op computers aankwam... naar mijn bescheiden mening. En ik was blij dat ze haar vaardigheden goed kon gebruiken om me te helpen Mr. Rowe's persoonlijke contactgegevens te achterhalen. Hoe goed ze was, had ik nog nooit eerder getest.

"Ja. Ik heb hem niets verteld over de beurspuinhoop." Dat zou toch niets veranderen.

Ik moest de angst van me afschudden die in mijn maag opkwam telkens als ik aan mijn toekomst dacht. De waarheid was dat ik al jaren alleen was. Maar geen huis meer hebben om mijn eigen te noemen zou de laatste nagel aan de doodskist zijn. Daarna was er geen weg meer terug.

Mijn biologische vader was een ingenieur die een werkgerelateerd ongeluk kreeg toen ik vijf was, en mijn moeder trouwde met Oliver Shaw toen ik tien was. We hadden nauwelijks tijd om een band op te bouwen. Op mijn twaalfde verjaardag haastte mijn moeder zich naar het restaurant dat we voor het feest hadden geboekt en we kregen een ongeluk. Ik was gewond, maar niet zo erg als zij. Ze was in kritieke toestand maar hield het nog enkele dagen vol. Ze wist dat ze zou sterven en regelde juridisch dat Oliver, mijn stiefvader, mijn wettelijke voogd zou worden tot ik achttien werd. Er was geen andere familie om me op te vangen.

Oliver was een fatsoenlijke kerel. We hadden altijd een aangename maar afstandelijke relatie toen mijn moeder er nog was. Maar daarna werd het nog afstandelijker, waarschijnlijk omdat hij het grootste deel van de tijd weg was. Hij werkte als vrachtwagenchauffeur, waardoor hij het hele jaar door op de weg zat in plaats van thuis te zijn. Wanneer hij thuis was, vermeden we elkaar beleefd zodra ik in mijn rebelse fase kwam. Niet dat we genoeg praatten om ruzie te krijgen.

Maar hij had zijn belofte aan mijn moeder gehouden, en ik had nooit iets tekort gehad de afgelopen zeven jaar. Hij had ervoor gezorgd dat mijn lange verblijf in het ziekenhuis en de daaropvolgende revalidatie werden betaald, ook al had de uitkering van het ongeluk van mijn vader niet alle ziekenhuisrekeningen gedekt.

Later had ik een dak boven mijn hoofd, eten om te eten en kleren om te dragen, en hij liet af en toe een envelop met wat extra geld voor me achter. Het was niet gemakkelijk voor een ouder om voor een ziek kind te zorgen en hij was mijn stiefvader en had de liefde van zijn leven verloren.

Op mijn achttiende hadden we een lang en emotioneel gesprek. Hij was niet langer verplicht om voor me te zorgen sinds ik volwassen was, maar hij wilde dat ik mijn middelbare school zou afmaken voordat we uit elkaar gingen. Hij had me verteld dat hij het huis zou blijven huren tot ik afstudeerde, maar wanneer het huurcontract afliep, zou hij het niet verlengen. Hij stond op het punt in tranen uit te barsten terwijl hij zich verontschuldigde. Ik moest hem verzekeren dat het oké was. Dat ik ook niet in Atkins wilde blijven. Hij was opgelucht. Ik wist dat het pijnlijk voor hem was om terug te keren naar het huis dat hij met mijn moeder had uitgekozen. Hij had zich een rooskleurige toekomst met haar voorgesteld, maar in plaats daarvan kwam hij thuis in een huis waar zij niet meer was, terwijl de constante herinnering aan haar dood er schaamteloos rondliep. Ik begreep waarom hij extra werk aannam en zoveel mogelijk wegbleef.

"Willow?" vroeg Lorelei aarzelend. Ik draaide mijn hoofd en zag haar naar me kijken. "Wat gebeurt er als dit niet werkt? Wat ga je dan doen?"

"Het moet werken." Ik wrong mijn handen en staarde koppig naar mijn schoot. "En als het niet werkt, ga ik toch naar Quentin. Ik kan een baan krijgen... genoeg sparen om over een paar jaar naar de universiteit te gaan. Ik ga hoe dan ook naar Quentin."

"Je weet dat je altijd op mij kunt rekenen, toch?"

Ik gaf haar de beste glimlach die ik kon opbrengen. Er was weinig dat ze niet voor me zou doen. En ik voelde hetzelfde voor haar. Ik wilde haar gevoelens echter niet uitbuiten. Ik respecteerde haar en hoewel ze een bed met me zou delen als ik het vroeg, zou ik dat niet doen. Ze had een aanbetaling gedaan voor een eigen woning en zou twee weken na onze diploma-uitreiking vertrekken. Ze zou deelnemen aan een speciaal programma voor getalenteerde eerstejaarsstudenten en ik wilde haar plannen niet in de war sturen.

"Ik weet het. Ik ben van plan met jou mee te gaan. Het komt allemaal wel goed, Lory."

Ze klopte me op mijn rug. "Ja, dat zal het. We gaan op naar grotere en betere dingen. De Stad van Kansen zal niet weten wat haar overkomt!"

Ik grijnsde terwijl ze zich weer naar de computer draaide.

"Oké, nu gaan we de ongrijpbare meneer Rowe ontrafelen," zei ze vastberaden.

Ik trok haar zitzak naast het bureau en keek toe terwijl haar vingers over de toetsen vlogen. Ik probeerde te herinneren wat ik van hem wist... meneer Rowe, dat is. Zijn familie kwam uit generatierijkdom. Ze woonden hier pas kort, in die tijd was meneer Rowe afgestudeerd aan de Atkins Middelbare School. Dat was ongeveer twaalf jaar geleden.

Hij had de beste universiteit van het land bezocht en zijn eigen entertainmentbedrijf opgericht. Met zijn eigen kracht en mogelijk het geld van zijn familie, had hij de manier waarop mensen televisie en inhoud consumeren verstoord en veel succes behaald in de entertainmentindustrie. Met de fusie tussen Rowe en Hampton concurreerde zijn bedrijf nu met de grootste mediagiganten en producenten ter wereld.

"Verdorie, hij ziet eruit als een engel!"

Ik ging rechtop zitten en keek naar de foto's, uit mijn gedachten geschud door Lory's uitroep. Hij was zeker een knappe man. Ik kon nauwelijks stoppen met het opmerken van zijn gebeitelde gelaatstrekken en doordringende ogen. Ik wendde mijn blik af voordat ik op haar toetsenbord kwijlde en het effectief ruïneerde.

"Hij zou er nog beter uitzien als hij mijn collegegeld betaalde," grapte ik. Ik gaf haar een grijns en ze lachte.

"Tja, hij is een stap omhoog van Josh." Ze gaf me een lichte elleboogstoot en ik fronste bij de vermelding van mijn ex-vriend.

"Jij zou de laatste persoon moeten zijn die me daarover plaagt. Jij hebt zijn beste vriend Tony gedate!"

Ze kreunde terwijl ik haar terug een elleboogstoot gaf. Omdat we allebei even beschaamd waren over onze ex-vriendjes, liet ik het daarbij. Ik beschouwde het als een leerervaring.

"Ik geloof nog steeds in ware liefde en zielsverwanten."

Ik rolde met mijn ogen naar haar. Ze was een hopeloze romanticus. Het waren al die romantische romans die ze in haar vrije tijd las. Ik daarentegen had langzaam het idee van ware liefde opgegeven. Het leek altijd in een tragedie te eindigen.

"Het laatste waar ik me nu zorgen over maak, is verliefd worden. Ik wil hier gewoon weg en een mooie toekomst hebben. Heb je het niet gehoord? Liefde vliegt de achterdeur uit als je arm bent?" Ik kietelde haar zij. "Ga je nu mijn contactgegevens vinden of blijf je naar zijn knappe gezicht staren?"

"Rustig aan. Ik denk dat ik zijn e-mailadres heb. Ik heb meer tijd nodig om zijn persoonlijke nummer te bemachtigen. Dat kan nog een paar dagen duren."

Tegen de tijd dat Lory's moeder ons riep voor het avondeten, hadden we al een e-mail opgesteld en verstuurd. Ik vertelde hem voorzichtig hetzelfde als in mijn vorige brief en hoopte dat dit een andere reactie zou opleveren.