Huwelijkse Onrust: Terug, Eerste Liefde!

De kamer was doodstil, het enige geluid was de deur die dichtklikte. Hij wist dat iedereen weg was. Hij rende naar haar kamer en sloot de deur achter zich. "Nee, ik ben bang."

"Maak je geen zorgen, ik ben hier."

De telefoon ging en de ijzige stem van Edward Howard klonk: "Anne ligt in het ziekenhuis. Breng me wat schone kleren; ze hebben hier niets."

Ik was verbijsterd en vroeg snel: "Wat is er gebeurd? Gaat het goed met haar?" Maar de lijn was dood.

Vier jaar huwelijk met Edward hadden me gewend gemaakt aan zijn kille houding. Toen ik bij het ziekenhuis aankwam, wist ik het kamernummer niet en beiden namen hun telefoon niet op. Ik moest een verpleegster vragen, alleen om erachter te komen dat er niemand genaamd Anne was. Ik dwaalde angstig door de gangen totdat ik een bekende figuur in de menigte zag. Het was Edward.

Ik riep en rende naar hem toe, "Hoe gaat het met Anne? Waarom heb je de telefoon niet opgenomen?" Edward, altijd de afstandelijke man, stond daar uitdrukkingsloos en zei vlak: "Geef me gewoon de kleren en ga naar huis."

Al die moeite, alleen maar om bezorgmeisje te spelen? Duidelijk had een bediende dit kunnen afhandelen.

Ik vroeg: "Wat voor ziekte heeft Anne? Ik maak me echt zorgen."

"Het is niet ernstig, maak je geen zorgen."

Verborg hij de waarheid om me niet ongerust te maken? Later realiseerde ik me dat ik het overdacht.

Edward's lippen krulden in een nauwelijks zichtbare glimlach, toen hij de spullen uit mijn handen griste zonder nog een woord en vertrok zonder om te kijken.

Ik stond daar, in gedachten verzonken. Kon Anne een terminale ziekte hebben? Ik ging terug naar de verpleegsterspost om opnieuw te vragen. Na veel moeite kwam ik er eindelijk achter dat ze een "anaalfissuur" had, en de dokter voegde eraan toe: "Het wordt vermoedelijk veroorzaakt door seksuele activiteit." Bij het horen hiervan, duizelde mijn hoofd, en ik viel bijna flauw.

Anne had geen vriend, tenminste niet dat ik wist. Maar haar verwonding... en het feit dat mijn man haar onder een valse naam naar het ziekenhuis bracht... Wat verbergen ze?

Ik bedankte de verpleegster en vertrok in een waas. De verpleegsters fluisterden achter mijn rug: "Mensen tegenwoordig zijn te wild. Als er iets gebeurt, vragen ze ons om hun rommel op te ruimen."

Ik dwaalde door de ziekenhuisgangen, wilde naar huis maar voelde me onwillig. Ik wilde naar de ziekenhuiskamer gaan maar was ook bang voor de waarheid.

Uiteindelijk besloot ik het te onderzoeken. Ik liep langzaam, denkend terwijl ik ging. Anne York had geen bloedband met de familie Howard. Haar moeder, Clara York, was de stiefmoeder van Edward. Clara had Anne meegenomen toen ze met zijn vader trouwde. En op dat moment was Anne vijf en Edward dertien. Ze waren samen opgegroeid.

Nadat ik met Edward was getrouwd, zei Anne plotseling dat ze niet meer bij haar ouders in het oude huis wilde wonen en stond erop bij ons te wonen. Dus ons huwelijksleven had altijd drie mensen. Het was echt vreemd.

Ik vroeg me af hoe ik hier in de eerste plaats mee had ingestemd. Door de jaren heen had ik vaak gezien hoe Anne aan Edward's nek hing, zich aanstelde. Ik dacht naïef dat ze gewoon hechte stiefbroers en -zussen waren, maar nu... wat was er gebeurd toen niemand keek?

Ik durfde niet verder te denken en strompelde naar de deur van de ziekenhuiszaal. Door het glas zag ik Anne in bed liggen, haar gezicht bleek en met tranen bevlekt. Ze hield Edward's hand vast en zei iets zielig. Edward zat naast het bed, lichtjes voorover leunend alsof hij haar troostte. Maar met zijn rug naar de deur kon ik zijn uitdrukking niet zien of zijn stem horen, maar ik kon zijn bezorgdheid voelen.

Ik greep de deurklink maar draaide hem niet om, uiteindelijk liet ik los.

Wat kon ik doen als ik nu binnenstormde? Een scène veroorzaken? Nee, dat zou te irrationeel zijn.

In families zoals de onze, vooral die verenigd zijn voor economische belangen, was het belangrijk om de schijn op te houden. Ik kon de liefde verliezen, maar niet mijn waardigheid.

Voordat we trouwden, waarschuwden mijn vrienden me keer op keer dat er geen liefde was in gearrangeerde huwelijken. Maar ik was toen naïef en dacht dat Edward echt van me hield.

Toen overleed mijn vader, en mijn moeder worstelde om het familiebedrijf draaiende te houden. Ik wilde helpen, maar ik had geen talent voor zaken.

Dus had het bedrijf Edwards hulp nodig. Als ik een scène zou veroorzaken op basis van een vermoeden, zou ons toch al wankele huwelijk het misschien niet overleven. Mijn rationele brein vertelde me om naar huis te gaan. Met niemand daar, had ik de kans om aanwijzingen te vinden.

Ik besloot Anne's kamer te doorzoeken. Meisjes hebben veel geheimen, en er moesten wel aanwijzingen in haar kamer zijn.

Maar ik had het mis. Haar kamer was verrassend leeg – geen boeken, geen dagboeken, geen verstopte dagboekjes.

Het enige op de kaptafel was een foto, een oude, vergeelde foto die opviel tegen de luxe inrichting van de kamer. Het leek daar niet thuis te horen.

Maar deze vreemde foto was Anne's schat.

Op de foto leunde de jonge Anne tegen een lange Edward. Het was genomen op Anne's eerste dag bij de familie Howard. Edward, al een jonge man, zag er knap maar somber uit, duidelijk onwillig om de foto te nemen maar toch meewerkend met Anne.

Dus werd dit Anne's favoriete foto.

Ik doorzocht de kamer meerdere keren maar vond niets. Dit leek niet op een studentenkamer, maar voor Anne was het normaal. Ze was ambitie-loos, sloeg vaak lessen over op de universiteit, en haar grootste hobby was waarschijnlijk geld uitgeven.

Elke keer als Anne zonder geld zat, klampte ze zich vast aan Edwards arm en deed verwend om meer te krijgen.

Als iemand anders dit deed, zou het misschien vervelend zijn, maar niet Anne. Ze was schattig, woog 45 kilo en was 1 meter 50 lang, klein als een aardappeltje, en haar glimlach was als een pop uit een anime.

Zelfs ik kon niet anders dan haar extra 20.000 euro zakgeld geven.

Maar nu had ik er spijt van.

Onwillig om op te geven, ging ik naar Edwards studeerkamer en doorzocht zelfs de kluis, maar vond niets.

Om 3 uur 's nachts was ik online, zoekend naar "hoe bewijs van een affaire van je man te vinden."

De tips van internetgebruikers pasten niet bij een familie zoals de mijne.

Na te hebben liggen woelen in bed, stuurde ik uiteindelijk Edward een bericht, [Liefje, kom je vanavond nog thuis?]

Waarom stuurde ik Edward een bericht? Omdat ik Edwards bezorgdheid om mij wilde gebruiken als bewijs dat hij niet vreemdging. Diep vanbinnen kon ik niet accepteren dat Edward een affaire had, vooral niet met zijn zus Anne.

Maar ik wist ook dat Edward niet naar huis zou komen. Hij zou de hele nacht bij Anne blijven.

Tot mijn verrassing antwoordde Edward onmiddellijk. Hoewel het slechts een koud "ja" was, was het genoeg om me opgetogen te maken.

Ik kleedde me meteen om in mijn meest sexy lingerie en ging op de bank in de woonkamer zitten, wachtend tot Edward me zou zien zodra hij binnenkwam. Ik wilde dit zeldzame moment van alleen samen zijn koesteren.

Maar mijn plan mislukte weer. De tijd verstreek, en Edward kwam nooit thuis.

Edward had tegen me gelogen.

Ik klemde mijn telefoon vast, tranen vielen op het scherm.

Half slapend voelde ik iemand aan mijn schouder schudden. Ik opende mijn ogen en zag Edwards knappe gezicht.

Ik ging rechtop zitten van de bank, de deken gleed af, onthullend mijn zorgvuldig versierde zelf. Ik vroeg zachtjes, "Liefje, heb je honger? Wil je iets eten?"

Edward aarzelde, tilde me toen snel op en droeg me naar de slaapkamer boven.

Ik kuste Edwards adamsappel, een mix van onschuld en verleiding, zeggend, "Liefje, ik wil je."

Maar Edward maakte geen liefde met me.

"Trek wat kleren aan, anders vat je kou." Edward legde me op het bed. Daarmee ging hij de badkamer in.

Mijn hart brak. Hij kon gepassioneerd en attent zijn... met haar. Maar met mij, zijn eigen vrouw, was het een ondraaglijke klus.

De passie vervaagde snel. Leunend tegen de koude muur, kalmeerde ik langzaam. Mijn brein, niet langer gedreven door lust, begon helder na te denken. Ik besloot hem opnieuw te testen.