Mijn Pesters Mijn Geliefden

Terwijl ik langzaam van de badkamervloer opkrabbelde, ging ik staan om mezelf in de spiegel te bekijken. Er was een opvallende blauwe plek aan de zijkant van mijn gezicht, maar toen ik naar mijn gescheurde kleding keek, zag ik dat daar de nieuwste snijwonden en kneuzingen zaten. Het felrode litteken op mijn onderbuik was zichtbaar door de gescheurde kleding en bracht me terug naar het moment waarop ik het kreeg. Een paar jaar geleden was mijn vader woedend op me voor iets wat ik niet had gedaan, maar hij wilde niet naar me luisteren. Hij hield me vast terwijl hij dat litteken in mijn buik sneed, me voor het leven brandmerkend zodat ik nooit meer die niet-bestaande overtreding zou begaan.

Ik kon mijn vader in de andere kamer horen praten met zijn vriend. Dezelfde vriend die me net had bezocht. Ze lachten en dronken en deden alsof alles in orde was, terwijl ik nog steeds in de badkamer nauwelijks kon bewegen. Ik klemde me vast aan de wastafel terwijl mijn handen trilden en ik het bloed langs mijn benen voelde stromen.

Ik wou dat ik kon zeggen dat dit de eerste keer was. Maar ik heb nu geleerd te voorspellen wanneer zijn vrienden langs zouden komen, omdat het zo vaak gebeurt. Ik hoorde de vriend vragen wanneer ik weer beschikbaar zou zijn en mijn vader zei dat hij op elk moment kon langskomen. Ik sloot mijn ogen stevig en probeerde me voor te stellen dat ik ergens anders was. Ik probeerde een gelukkige plek te vinden. Maar ik was niet verrast toen ik geen gelukkige plek kon vinden. Er was niets gelukkig aan mijn leven op dit moment.

Het was al een erg lange nacht geweest. Ik stond in de badkamer te luisteren naar hen en hoopte dat ze naar beneden zouden gaan en weg van mij. Ik had ze nodig om verdomme weg te gaan van mij.

Hoeveel geld mijn vader ook had, het betekende niet dat hij een slim man was als het ging om menselijk gedrag. Eigenlijk, hoe meer geld hij leek te verdienen, hoe minder menselijk hij werd. Hij was een monster, maar hij had zo'n geweldige publieke persona dat niemand me zou geloven als ik ooit de waarheid probeerde te vertellen. Hij was te goed verbonden en hij zou al zijn rijke vrienden achter zich krijgen.

Ik hoorde dat er meer psychopaten op de Zuidas werken dan er seriemoordenaars in de hele wereld zijn. Ze kanaliseren die energie gewoon in het bedriegen van mensen, niet in het vermoorden van mensen.

Had ik maar een jongen geweest. Ik weet zeker dat mijn vader me zou hebben aanbeden. Hij zei altijd dat hij een mannelijke erfgenaam wilde om zijn enorme bedrijf over te nemen. En aangezien er complicaties waren na mijn geboorte, zou mijn moeder geen kinderen meer kunnen krijgen. Ik begrijp niet waarom hij niet gewoon kinderen met iemand anders zou proberen te krijgen. Het is niet alsof wij iets voor hem betekenden. We waren gewoon een middel tot een doel. Maar dat gebeurde nooit en ik was niet wat hij wilde en dat heeft hij door de jaren heen heel duidelijk gemaakt.

Het was al moeilijk genoeg om met hem om te gaan, maar sinds mijn moeder is overleden, is het nog erger geworden. Ze is al weg sinds ik vijf was en ik weet niet of mijn vader denkt dat ik een complete idioot ben of niet. Waarschijnlijk wel, maar ik heb altijd mijn twijfels gehad over de dood van mijn moeder. Ik heb de ongevalsrapporten gezien en ik denk niet dat het een ongeluk was. En gezien het humeur van mijn vader, zou het me niet verbazen als hij er iets mee te maken had.

Maar ik weet dat hij veel hoge politiefunctionarissen als vrienden heeft en mensen op invloedrijke posities kent. Dus er is geen manier waarop hij ooit gepakt zal worden voor wat hij doet.

Ik geloof dat hij steeds erger wordt naarmate de tijd verstrijkt. Niet alleen slaat hij me wanneer hij wil, maar hij laat ook zijn vrienden doen wat ze willen. Zolang ze hem maar betalen voor het privilege. En ik kan niets doen om hen te stoppen. Als ik het probeer, krijg ik dubbel zoveel klappen.

Ik denk dat ik waarschijnlijk wel zou kunnen leven met wat hij me aandoet als hij af en toe maar een beetje liefde of vriendelijkheid zou tonen. Of als hij maar één keer zou laten zien dat hij om me geeft. Maar ik heb nog nooit iets aardigs van die man gehoord of gezien. Niet naar mij toe in ieder geval.

Ik wist dat ik me binnenkort klaar moest maken voor school. En hoewel het een fijne onderbreking van dit huis zou zijn, was school niet veel beter. Ik moest daar ook altijd over mijn schouder kijken. Eén groep in het bijzonder haatte me, maar ik wist niet waarom. Ze hadden gewoon besloten dat ik hun doelwit zou zijn en dat was het.

Ik leefde constant in angst en pijn, waar ik ook ging. Ik moest kleding dragen die de blauwe plekken en littekens op mijn lichaam verborg.

Maar vandaag, vandaag keek ik er eigenlijk naar uit.

We kregen een paar nieuwe leerlingen en ik wist dat een van hen een jongen was met wie ik naar de middelbare school ging. Hij was mijn enige vriend daar en zorgde ervoor dat ik me veilig voelde. Ik vluchtte naar zijn huis wanneer ik mijn vader niet aankon en wanneer hij weer eens een van zijn tirades hield. Zijn ouders waren altijd geweldig voor me, maar hij ging naar een andere middelbare school en we verloren het contact. Maar nu komt hij naar mijn school. Ik heb hem een paar jaar niet gezien en ik hoop dat hij me nog herinnert. Maar ik weet niets over de andere twee die naar onze school komen.

Ik hoop dat hij nog steeds dezelfde jongen is die ik kende. Ik hoop dat we nog steeds vrienden kunnen zijn, maar ik had een knagend gevoel in mijn buik dat het niet hetzelfde zou zijn. Hoe kon het ook? We zaten nu op de middelbare school en reputatie was alles.

Hij zou een goede reputatie kunnen hebben, we weten allemaal dat ik dat niet heb. Ik heb geen vrienden en ik heb niemand om op te leunen als ik hulp nodig heb. Ik wist niet wat deze dag zou brengen.