Onder het Masker: Het Verborgen Pijn van de Miljardair

Olivia Smith voelde dat als er een ranglijst zou zijn voor de ongelukkigste vrouwen ter wereld, zij zeker op die lijst zou staan.

Eerst was er het faillissement van de familie, daarna een vreemdgaande echtgenoot, gevolgd door de dood van haar jonge kind, haar vader die in een coma raakte door een ernstige ziekte, en nu was Olivia zelf gediagnosticeerd met maagkanker in een vergevorderd stadium.

Toen het diagnoseverslag aan Olivia werd overhandigd, voelde ze de ruimte om haar heen draaien, een teken van duizeligheid. De intense schok zorgde ervoor dat ze van haar stoel viel, wat de dokter deed schrikken.

"Het gaat wel." Olivia stopte William Brown, de dokter die haar wilde helpen opstaan. Ze hield zich vast aan de stoel en stond langzaam op van de vloer, alsof ze haar frustratie over het onrecht van het lot wilde uiten.

William keek bezorgd naar Olivia's bleke gezicht en zei: "Je moet onmiddellijk worden opgenomen in het ziekenhuis. Ik zal mijn best doen om je te behandelen, en er is nog steeds een redelijke kans dat je het overleeft."

William vertelde niet de hele waarheid, misschien om Olivia een beetje hoop te geven. In zijn ogen was er niet veel verschil tussen een overlevingskans van 10% en 15%.

Tot Williams verrassing weigerde Olivia zijn behandelplan.

"Bedankt voor je bezorgdheid, William, maar ik ben niet van plan om een behandeling te ondergaan." Olivia schudde haar hoofd, stond op van de stoel en maakte aanstalten om te vertrekken.

William en Olivia waren aan dezelfde universiteit afgestudeerd, beiden studeerden geneeskunde, maar William was Olivia's senior.

William voelde een steek van verdriet toen hij Olivia's vermoeide gestalte zag. Olivia was ooit de helderste ster van de universiteit, met een medisch talent dat zelfs de professor als geniaal beschouwde, meer dan William. Helaas was Olivia om een onbekende reden vroegtijdig gestopt.

Olivia stopte bij de deur, draaide zich om naar William en zei: "Vertel dit alsjeblieft niet aan mijn familie. Je kent de toestand van mijn vader; ik wil mijn familie niet nog meer zorgen baren."

Er was een smeekbede in Olivia's ogen, en William knikte zwijgend.

De familie Smith, ooit bekend in deze stad, viel om de een of andere reden uit elkaar. Zelfs Olivia's vader, Ryder Smith, raakte in een coma door de schok.

Olivia had al het resterende geld van de familie uitgegeven om Ryder te redden en moest buiten werken, wat haar in haar huidige vermoeide staat had gebracht.

Na een tijdje verliet Olivia het ziekenhuis. Ze keek naar het diagnoseverslag in haar hand, verfrommelde het tot een prop en gooide het in de prullenbak.

Olivia voelde de duisternis van het leven en had een schouder nodig om op te leunen. Ze dacht aan haar man, dus belde Olivia het nummer van Daniel Wilson.

Echter, Olivia vergat dat haar man bij een andere vrouw was, en Daniel en het kind van die vrouw waren in het ziekenhuis voor een controle.

"Meneer Wilson, mevrouw Davis, hier is het diagnoseverslag van uw kind. We hebben voorlopig geen problemen gevonden; het lijkt erop dat onze behandeling zeer effectief is geweest." De diagnosticerende arts overhandigde een verslag aan Daniel met een flauwe glimlach.

Vorig jaar waren Olivia en Ava beiden betrokken bij een ongeluk. Helaas waren beide vrouwen op dat moment zwanger. Wat Olivia echt verraden deed voelen, was dat Daniel ervoor koos om Ava eerst te redden in plaats van haar.

Beide vrouwen werden naar het ziekenhuis gebracht, en beide kinderen werden te vroeg geboren.

Het onrecht van het lot sloeg op dat moment toe.

Olivia's kind stierf jong, terwijl Ava beviel van een tweeling.

Vanwege hun vroeggeboorte hadden de tweeling altijd een zwakke gezondheid en hadden ze regelmatige ziekenhuiscontroles nodig.

Daniel glimlachte terwijl hij naar het diagnoseverslag in zijn hand keek. Hij kon het niet laten om met de neusjes van de twee slapende baby's te spelen. De kinderen leken de kieteling in hun slaap te voelen, gromden ontevreden en kronkelden. Daniel's glimlach werd breder.

Plotseling ging Daniel's telefoon af in zijn zak. Hij keek naar de beller-ID, en zijn glimlach verdween onmiddellijk.

"Ik neem dit gesprek aan," zei Daniel, waarna hij zich omdraaide en de ziekenhuisgang in liep.

Daniel merkte de jaloezie en woede in Ava's ogen niet op terwijl ze naar zijn rug keek. Ze had al geraden wie er belde.

Ava dacht bij zichzelf: 'Ik ben degene van wie Daniel het meest houdt, dus waarom is hij met Olivia getrouwd? Wanneer gaat die trut eindelijk dood?'

In de gang nam Daniel de telefoon op. Voordat Olivia kon spreken, zei hij: "Je zou moeten weten wat ik nu aan het doen ben. Je hebt mijn enige goede humeur verpest."

Er was een lange stilte voordat Olivia sprak: "Het kan me niet schelen wat je aan het doen bent. Wilde je niet scheiden? Ik heb de scheidingspapieren al getekend."

Daniel was verbijsterd. Hij had Olivia onder druk gezet om te scheiden zodat hij met Ava kon trouwen, maar Olivia had altijd geweigerd. Nu Olivia plotseling instemde, was Daniel een beetje verrast. Belangrijker nog, hij voelde zich niet zo gelukkig als hij zich had voorgesteld.

"Waar ben je nu?" vroeg Daniel.

"Thuis. Als je me niet gelooft, kun je zelf komen kijken." Olivia's toon klonk een beetje loom, wat Daniel boos maakte omdat hij zich niet gerespecteerd voelde.

"Prima, wacht thuis op me. Ik kom er meteen aan." Daniel kneep zijn ogen samen en hing boos op. Na kort met Ava te hebben gesproken, verliet hij snel het ziekenhuis.

Daniel had Olivia verkeerd begrepen; ze respecteerde hem niet. In plaats daarvan had ze pijnstillers genomen, waardoor ze slaperig en een beetje verward was door de bijwerkingen.

Tegen de tijd dat Daniel thuiskwam, was het helemaal donker.

Het vuur in de open haard brandde fel en bracht wat warmte in het huis, en Olivia lag opgerold op de bank onder een deken.

Onder de deken was een dunne gestalte, en haar gezicht, verborgen door haar haar, leek de omtrek van haar jukbeenderen te tonen.

'Olivia ziet er nog dunner uit dan voorheen,' dacht Daniel terwijl hij zijn blik van Olivia naar de salontafel verplaatste, waar de getekende scheidingspapieren lagen.

Daniel pakte de scheidingspapieren op en bekeek ze. De inhoud was hetzelfde als wat hij eerder had besproken, maar er was een extra eis: Daniel moest $10 miljoen aan alimentatie betalen.

Daniel lachte boos toen hij de alimentatieclausule zag. Hij pakte een kopje van de tafel en gooide het op de grond.

Het geluid van brekend glas deed Olivia wakker schrikken uit haar slaperige toestand.

"Dus, je hebt eindelijk ingestemd met de scheiding vanwege geld?" sneerde Daniel terwijl hij naar Olivia keek, die rechtop op de bank ging zitten.