Overleven op een Verlaten Eiland met een Mooie Vrouw

"Waarom doet mijn hele lichaam pijn?" kreunde ik, terwijl ik mezelf omhoogduwde van de vochtige aarde. Een scherpe pijn schoot door mijn hoofd en ik kneep mijn ogen dicht tegen het bonzen.

Gedesoriënteerd nam ik mijn omgeving in me op. Torenhoge bomen vormden een dicht bladerdak boven me, waardoor het zonlicht gefilterd werd in gevlekte patronen op de bosgrond. De lucht zoemde van het gezoem van insecten en het getjilp van onzichtbare vogels.

"Wacht, was ik niet op een boot bij de bruiloft van mijn ex-vriendin Emily Johnson? Hoe ben ik hier beland? Ben ik dronken en aan het dromen?" mompelde ik tegen mezelf.

Mijn mond smaakte als katoen en mijn hoofd bonkte als een trommel. Zeker geen droom.

"Hebben Emily en haar nieuwe man me op een verlaten eiland gedumpt als grap? Hard."

Ik controleerde mijn zakken. Mijn sigaretten, aansteker en telefoon waren er nog, samen met het Zwitsers zakmes dat Emily me voor mijn verjaardag had gegeven.

Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en controleerde de datum en tijd. Ik was een hele dag buiten westen geweest.

Tot mijn wanhoop was er geen signaal. Ik kon niet eens om hulp bellen.

Dit overtuigde me nog meer dat ik op een verlaten eiland was. Ik had genoeg survivalfilms gezien om de tekenen te herkennen.

Ik hield vroeger van het idee van een avontuurlijk, uitdagend leven in de wildernis. Maar nu het echt was, voelde ik alleen maar angst en wanhoop.

Eilanden in de oceaan zijn meestal onbewoond. Als ik geen manier vond om terug te komen, zou ik de rest van mijn leven hier alleen kunnen doorbrengen. Angstaanjagend.

Niet in staat dit te accepteren, schreeuwde ik luid om mijn woede te uiten.

Tot mijn verbazing reageerde een vrouwenstem van niet ver weg.

"Ik ben niet alleen?" vroeg ik me af.

Ik vond een stok en schoof voorzichtig het gras opzij, terwijl ik behoedzaam naar het geluid toe bewoog.

Ik gebruikte de stok om te voorkomen dat er slangen op de loer lagen. Een slangenbeet hier kon fataal zijn.

Na ongeveer vijf minuten zag ik een vrouw in de struiken zitten. Ze had lang haar dat tot haar taille reikte en droeg een rode jurk.

Ze draaide zich om naar me toen ze me door het gras hoorde komen.

Haar ogen, diep en stralend, schitterden met een betoverend licht. Delicaat gebogen wenkbrauwen, een perfect gevormde neus en roze lippen maakten haar prachtige gezicht compleet. Ze was een echte schoonheid.

Ik herkende haar niet meteen, maar haar jurk kwam me bekend voor. Toen ik dronken was, leek ik hulpgeroep te horen.

Door mijn gefragmenteerde herinneringen en de situatie van de vrouw samen te voegen, kwam ik tot een angstaanjagende conclusie. Er moest een schipbreuk zijn geweest terwijl ik dronken was. Waarom we niet op het strand waren, moest ik aan de vrouw voor me vragen.

Terwijl ik naar haar keek, kwam ze me steeds bekender voor. Plotseling sloeg ik mezelf voor mijn hoofd en herinnerde me wie ze was. Ze was Olivia Smith, een studievriendin van Emily en een van de bruidsmeisjes op haar bruiloft.

Ik had Olivia een keer ontmoet tijdens een etentje met Emily en haar vrienden op de universiteit. Ze was de mooiste aan tafel, wat haar voor mij liet opvallen. Mooie mensen hadden inderdaad een natuurlijk voordeel.

Er was een schipbreuk, een verlaten eiland, een bos, Olivia en ik.

"Is dit een soort kosmische grap? Olivia, zo'n schoonheid, naar mij sturen om me gezelschap te houden? In ieder geval zal ik hier niet zo eenzaam zijn."

Toen ik naar Olivia's prachtige gezicht en sexy figuur keek, leek de gedachte aan ons tweeën op dit eiland niet zo slecht.

Terwijl ik erover nadacht, stelde ik me snel een toekomst voor waarin Olivia en ik zouden trouwen en kinderen zouden krijgen op dit verlaten eiland.

"Pervert, hoe lang ga je nog naar me staren?" Olivia sloeg haar armen over haar borst en keek me aan met een angstige blik.

Haar stem bracht me terug naar de realiteit. Toen ik haar bange uitdrukking zag, kon ik niet anders dan mezelf bespotten. Uiteindelijk had ik die vluchtige gedachte wel gehad.

"Wat is er de laatste tijd met me aan de hand? Waarom zou ik zo denken? Ik was hiervoor niet zo." Gezien het feit dat we op een verlaten eiland waren, zou ik moeten denken aan hoe we konden overleven en een manier konden vinden om naar huis te gaan, niet aan gelukkig leven met Olivia hier.

Vergeleken met de rest van mijn leven doorbrengen op dit eiland met Olivia, wilde ik terug naar mijn stad, waar mijn liefhebbende ouders op me wachtten. Dus ik moest terug.

Met mijn doel voor ogen, keek ik naar Olivia. Als er niets onverwachts gebeurde, zouden we een tijdje samenleven en een manier zoeken om naar huis te gaan.

Ik besloot mezelf voor te stellen en haar te vragen wat er gisteren was gebeurd.

Maar toen ik naar haar toe liep, slaakte Olivia een kreet die door het bos weerklonk.

"Ben ik zo eng? Ik ben geen slechte vent." Haar reactie maakte me zelfbewust. Zag ik er gevaarlijk uit?

"Slang, een grote slang heeft me gebeten. Ik ga dood!" riep ze.

Toen ik hoorde dat Olivia door een slang was gebeten, negeerde ik mijn eigen pijn en rende naar haar toe. Toen ik haar bleke gezicht zag en haar wanhopige pogingen om de omgeving met een stok af te weren, controleerde ik niet meteen haar wond.

Ik kende haar, maar zij herkende mij misschien niet. Om haar wond te controleren, moest ik haar aanraken, maar in haar huidige staat zou ze me misschien willekeurig aanvallen als ik dichtbij kwam. Dat wilde ik niet riskeren.

Ik zei kalm: "Olivia, als je wilt sterven, blijf dan zo bewegen."

Geschrokken opende Olivia haar met tranen gevulde ogen, stopte haar paniekerige bewegingen en vroeg snikkend en nieuwsgierig: "Ken je me?"

"Maakt dat uit? Waar heeft de slang je gebeten? Laat me kijken." Toen ik zag dat Olivia gekalmeerd was, vroeg ik haar.

Ze strekte langzaam haar linkerbeen uit. Haar enkel was omwikkeld met een onbekende stof en stokken. Hogerop zag ik twee kleine rode stippen op haar kuit, met het gebied rond de wond gezwollen en blauwzwart.

"Je bent duidelijk vergiftigd. Blijf kalm. De stokken blokkeren de wond, we moeten ze verwijderen. Ik zal het gif eruit zuigen, maar het zal pijn doen. Je moet het verdragen."

Toen ze mijn woorden hoorde, bloosde Olivia licht en vermeed oogcontact. Maar al snel leek ze een besluit te nemen en antwoordde zachtjes: "Oké."

Toen ik haar reactie zag, was ik verbaasd. Waarom bloosde Olivia over het eruit zuigen van gif?