Papa, O Nee! Mama Gaat Weg!

Banketzaal, Golden Horizon Resort.

De kristallen kroonluchters fonkelden schitterend, en op de achtergrond klonk zachtjes een luxueuze wals.

Charles Anderson, gekleed in een perfect op maat gemaakt donker pak met zijn kraag lichtjes open, verstelde gedachteloos zijn manchetknopen.

Zijn knappe gezicht stond vertrokken van woede terwijl hij met een kille stem sprak.

"Waar is Patricia?"

"We zijn naar haar op zoek," antwoordde zijn assistent, Paul Wilson, nerveus, terwijl het zweet langs zijn voorhoofd droop.

Een half uur geleden had Paul Patricia White met Emily White in de banketzaal gezien, etend en anderen vragend om Emily in de gaten te houden.

Maar toen hij uit het toilet kwam, was Patricia nergens te bekennen.

Paul had iedereen op het secretariaat opgetrommeld om naar haar te zoeken en bad in stilte dat Patricia zou terugkeren voordat Charles zijn geduld verloor.

Paul stond op het punt in tranen uit te barsten.

Irene Jackson klampte zich vast aan Charles’ arm, haar stem zacht en zoet. "Charles, laten we gaan dansen."

"Wacht," Charles’ stem was ijzig, met een nauwelijks waarneembare zweem van irritatie. "Patricia is nog niet gevonden."

"O, misschien voelde ze zich niet lekker en is ze zelf weggegaan?" lachte Irene luchtig. "Paul en de anderen zoeken toch naar haar?"

Irene wierp een blik op de paar mensen in de zaal die angstig naar Patricia zochten maar niet te duidelijk durfden te zijn, en ze grijnsde smalend.

Patricia vinden zou niet makkelijk zijn. Irene had het personeel hier omgekocht, en de sleutel van de kamer waarin Patricia opgesloten zat, was in haar bezit.

Patricia zou er niet uit kunnen. Zodra het feest voorbij was, zou Irene haar eruit laten.

Iemand als Patricia, met haar achtergrond, verdiende het niet om naast Charles te staan.

Irene was met Charles opgegroeid.

Nadat die persoon naar het buitenland was vertrokken, had zij, gezien de langdurige relatie en samenwerking tussen haar familie en de familie Anderson, degene moeten zijn die Charles’ vrouw werd.

Maar onlangs kwam het nieuws naar buiten dat Charles zijn huwelijk had laten registreren met Patricia, een vrouw van onbekende afkomst, en zelfs een driejarig kind had meegenomen?

Irene was woedend. Zij was degene die het meest gekwalificeerd was om Charles’ vrouw te zijn!

Charles hoorde haar toe!

De koude metalen gesp drukte in haar rug, waardoor Patricia abrupt wakker schrok.

De lucht was doordrenkt met een vage houtachtige geur, vermengd met een vleugje vochtigheid. Dit was de meest afgelegen kamer op de derde verdieping van het Golden Horizon Resort.

In Patricia’s ogen flitste verbazing. Het verstikkende gevoel van de rook maakte haar lichaam nog steeds ongemakkelijk, maar er was nergens rook te zien.

Ze hoorde hier niet te zijn, maar waar was ze?

Ze herinnerde zich vaag dat ze in haar studio was geweest, kijkend naar ontwerptekeningen. Gisteravond werd ze plotseling heel slaperig, ook al was het nog geen tienen, en ze bleef maar gapen.

Op het moment dat de dikke rook haar borst vulde, schrok ze stikkend wakker. Ze rende naar het brandalarm en drukte er wanhopig op, maar hoe hard ze ook drukte, er kwam geen reactie.

De kantoordeur was door iemand op slot gedaan. Ze belde in paniek Charles’ nummer en ving een glimp op van een gestalte die snel buiten de glazen deur voorbijschoot.

Patricia rende ernaartoe om beter te kunnen zien, maar struikelde over een stuk stof op de vloer. De vlammen omsloten haar snel en ze kon zich niet losmaken.

De rook maakte ademhalen moeilijk en haar zicht werd geleidelijk wazig.

In haar laatste momenten was ze opgelucht dat ze haar dochter Emily niet bij zich had meegenomen.

Maar ze kon het nog steeds niet accepteren.

Ze had Emily niet zien opgroeien, had de zaken met Charles niet opgelost.

Toen ze deze vertrouwde scène zag, begreep Patricia het. Ze was herboren.

Herboren naar de avond van het banket na het registreren van haar huwelijk met Charles, haar eerste verschijning als Charles’ vrouw.

In haar vorige leven was haar jurk ruïneerd, en zat ze drie uur opgesloten in de kleedkamer.

Tegen de tijd dat een toevallig passerend personeelslid haar bevrijdde, was het banket al halverwege.

Ze moest in de banketzaal verschijnen met een gescheurde jurk aan, in het midden staan als een clown, bespot en van alle kanten bekeken.

En daar was Charles, haar man, die zachtjes Irene's hand vasthield en in het midden van de dansvloer ronddraaide.

Na die avond werd ze het mikpunt van spot in Luminous City.

Missy Harris, die altijd al op haar afkomst had neergekeken, bespotte haar nog erger en zei dat ze niet geschikt was voor het podium.

Later gebruikte Missy dit incident om haar vermogen om Emily op te voeden in twijfel te trekken en nam Emily mee om haar zelf groot te brengen.

Toen Patricia Emily weer zag, was haar persoonlijkheid stil geworden en gevoelig voor de reacties van de mensen om haar heen.

In haar vorige leven wist Patricia niet waarom, maar nadat ze bij de Anderson-familie was binnengekomen, werd ze gehoorzaam aan hen en liet ze toe dat ze haar bespotten en belachelijk maakten.

Patricia haalde diep adem. Nu ze herboren was, zou ze dit niet nog eens laten gebeuren.

Deze keer zou ze Emily beschermen, niets van Emily's groei missen en het deel van de erfenis opeisen dat Emily rechtmatig toekwam!

Ze zou iedereen terugbetalen die haar had bespot en op haar had neergekeken!

En die mysterieuze brand—duidelijk wilde iemand haar dood hebben. Deze keer zou ze ervoor zorgen dat de persoon erachter de prijs betaalde.

Met haar doelen voor ogen wierp Patricia een blik op de jurk die achteloos in de hoek was gegooid. Van de taille tot de zoom was hij in twee stukken gesneden.

Ze keek rond en haar ogen lichtten op toen ze de stapel weggegooide stof in de hoek zag.

Ze was een uitmuntende student geweest aan de MetroStyle Academy of Fashion. Zelfs nadat ze in haar vorige leven met Charles was getrouwd, had ze haar droom om te ontwerpen niet opgegeven.

Een paar jaar later had ze zelfs een modeontwerpstudio geopend.

Met haar gevoel voor esthetiek repareerde ze de beschadigde jurk snel met de weggegooide stof.

Daarna imiteerde ze de techniek die ze op tv had gezien om het slot open te krijgen. Het ouderwetse slot ging al snel open.

Ze tilde haar jurk op en haastte zich naar de banketzaal.

Ondanks de ervaring uit haar vorige leven was ze nog steeds nerveus om het middelpunt van de aandacht te zijn.

Maar toen ze aan Emily dacht, trok Patricia's hart samen en duwde ze de deur iets sneller open.

Toen ze de banketzaal binnenkwam, keek Patricia onrustig om zich heen.

Door de menigte heen zag ze Emily's kleine gestalte, en haar keel kneep dicht.

Emily droeg een roze jurkje, met een pruillip; haar bolle gezichtje was voortdurend gefronst en ze zag er heel ongelukkig uit.

Missy stond naast haar met een geïrriteerde uitdrukking en mompelde iets.

Patricia's hart trok samen en ze liep snel op Emily af.

Op dat moment zei iemand tussen de gasten ineens: "Is zij mevrouw Anderson?"

Iedereen draaide zich om te kijken, hun blikken gericht op de vrouw bij de deur.

De beige jurk, door Patricia aangepast, had een asymmetrische halslijn die haar sierlijke figuur benadrukte.

Haar lange haar viel los, met een paar plukken die aan haar wangen kleefden, wat een vleugje nonchalante charme en aantrekkingskracht toevoegde.

"Wie zegt dat ze niet knap is? Ze lijkt wel een filmster," riep iemand uit de menigte.

"Ik herinner me dat die Chanel-jurk oorspronkelijk niet zo was. Heeft meneer Anderson persoonlijk een ontwerper ingehuurd om hem voor haar op maat te laten maken?"

"Dat denk ik. Ze heeft een geweldig figuur."

"Meneer Anderson houdt echt van zijn vrouw."

Charles' blik viel op Patricia's jurk; in zijn diepe ogen verscheen een zweem van verrassing.

"Mama!" Emily, die had staan fronsen, klaarde op zodra ze Patricia zag. Ze rukte zich los uit Missy's hand en rende naar Patricia toe.

Patricia knielde neer en sloeg Emily stevig tegen zich aan, ademde haar vertrouwde geur in en kon niet anders dan haar op haar wangetje kussen.

"Mama, waar was je? Papa en ik hebben je overal gezocht!"

Emily nestelde zich in haar armen en wreef zich liefdevol tegen haar aan.

Patricia's hart deed pijn.

Haar Emily, nog zo jong, was nog steeds dat onschuldige en lieve meisje.

Gelukkig kreeg ze nog een kans om deel uit te maken van haar groei.

Toen ze opkeek, ging haar blik over de menigte en bleef hij hangen op Charles.

Hun blikken kruisten elkaar; Patricia's blik was koel en afstandelijk, terwijl Charles haar met een onderzoekende uitdrukking aankeek, verrast.

Deze vrouw, die pas een paar dagen geleden de familie was binnengekomen, was altijd zachtmoedig en timide geweest tegenover hem. Hoe was ze ineens zo verblindend geworden?