R voor Romantiek

Emara Stone

"EMARA!"

"Ik kom eraan!" schreeuw ik terug, terwijl ik haastig mijn roze-rood haar kam, voordat ik de kam weggooi en de vierkante hoed grijp.

Vandaag is de hoed belangrijker dan mijn haar.

Ik haast me naar beneden en zie tot mijn verbazing dat mijn broer in een wit pak en zwarte stropdas is gekleed, alsof hij ons hapjes gaat serveren.

"Waarom ben je nog niet klaar?" hoor ik mijn moeder gillen en ik draai me om naar haar, verbluffend in een zilveren jurk met zilveren accessoires, glinsterend als een menselijke discobal.

"Ik ben klaar," zeg ik, terwijl ik naar mijn nieuwe AC/DC t-shirt en coole, gescheurde spijkerbroek kijk.

"Nee, nee." Mijn vader stapt binnen, casual gekleed in zijn gebruikelijke blauwe overhemd en zwarte broek, alsof hij een computer gaat repareren.

"Je gaat niet naar buiten gekleed als een drugsverslaafde tiener. Dit is je afstudeerceremonie. Voor sommige mensen gebeurt dit maar één keer in hun leven, zoals een huwelijksnacht. Dus kleed je om!" beveelt hij me.

"Kleed je om alsof het mijn huwelijksnacht is?" vraag ik hem, oprecht verward.

Dragen mensen überhaupt kleren op die nacht?

"Nee, Emara! Kleed je om alsof je naar een concert van Taylor Swift gaat en ze je op het podium gaat roepen. Ga nu!"

Wat? Ik luister niet eens naar Taylor Swift!

"En heb je je medicijnen genomen?" De vraag stopt me net toen ik zijn bevel wilde opvolgen.

"Oh, ik was het vergeten," mompel ik onhoorbaar, als een schuldig kind.

"Vergeet ze niet in te nemen, schat. Je weet hoe goed ze voor je zijn," zegt mijn moeder tegen me, en ik forceer een glimlach, "Ja," voordat ik me omdraai en weer naar boven loop.

"Zullen ze me accepteren? Ik ben zo nerveus."

Mijn voeten stoppen als ik de schuchtere stem van mijn broer hoor. Wie zijn 'ze'?

Ik druk mijn borst tegen de trapmuur en luister stilletjes naar hun gesprek.

"Natuurlijk, lieverd. Je bent zo'n geweldige jongen en jullie zijn al drie jaar samen, waarom zou haar familie je niet mogen?"

Mijn ogen worden groot in mijn oogkassen.

Stelt Ethan zich voor aan de familie van Rose op de afstudeerceremonie?

"Ja, maar haar broer mag me niet, en ik wil niet dat haar ouders anders denken," klinkt mijn anders zo zelfverzekerde broer onzeker.

Wacht.. Ryan komt daar ook?

"Dat was jaren geleden, Ethan. Ik weet zeker dat hij van gedachten zal veranderen," zegt mijn moeder met haar engelachtige stem en ik haast me snel naar mijn kamer, ook van gedachten veranderd.

Geen Taylor Swift concert meer, ik moet me kleden alsof ik Henry Cavill ga ontmoeten!

Niet dat ik om Rhino's kont geef, ik wil gewoon dat zijn ondergoed in vlammen opgaat als hij ziet wat hij heeft verloren.

He he he!

Met een duivelse glimlach op mijn gezicht ruk ik mijn kast open om een jurk te zoeken die me in een succubus kan veranderen. T-shirts, crop tops, meer t-shirts vallen terwijl ik wanhopig door de rommel graaf.

Net op dat moment valt er iets in mijn oog. Een perzikkleurige jurk, die hij me had gegeven.

Dakota. Een naam die zelfs mijn botten niet konden vergeten.

Ik staar naar de jurk, die met de kleinste beweging in blauwe tinten glinstert. Het enige stuk in mijn garderobe dat schreeuwt van luxe, klasse, en 'Ik ben duur, dus raak me niet aan.'

Het stuk dat ik verdiende door zeven nachten zijn hoer te zijn.

Ik durf niet aan hem te denken, zijn kamer, zijn geur, zijn persoonlijkheden, zijn woede, en vooral, de laatste nacht toen hij me smeekte om hem een kans te geven.

Maar ik liet hem achter. Ik moest wel. Voor mezelf.

En deze jurk was het enige wat ik uit zijn huis meenam, samen met mijn zelfrespect. En nu ga ik deze jurk gebruiken om zijn beste vriend jaloers te maken, Ryan Damison.

Die klootzak waar ik zo verliefd op was.

De enige die met me sliep voor een weddenschap, en toen naar Europa vluchtte om zijn kont te redden van vervolging.

Ana had gelijk, ik heb een zielige smaak in mannen.

Ik spring meteen in de jurk en het omhelst me als een bezitterige minnaar die nog steeds elke dag mijn Instagram stalkt. Het voelt net zo zacht als de laatste keer dat ik het droeg, toen ik zijn huis verliet.

Nou, het is niet alsof Dakota me nog een keer in deze jurk zou zien.

Ik bind mijn haar omhoog, laat de rugloze jurk het werk doen, en breng een nude lipstick aan, een beetje op mijn wangen deppend.

Perfecto.. Van top tot teen!

Ik loop naar de badkamer en pak mijn medicijnflesje. Ik staar naar de pil in mijn handpalm, voordat ik het in de pot gooi en het religieus doorspoel.

De zoom van de zijden jurk strijkt boven mijn knie terwijl ik de trap af loop en aankondig: "Ik ben klaar nu!"

"Oh, je ziet er zo mooi uit!" kirrt mijn moeder, terwijl mijn vader me een stevige duim omhoog geeft, zeggend: "Dat is beter." Ethan, zoals gewoonlijk, rolt met zijn ogen.

"Kunnen we alsjeblieft gaan? Ik wil niet nog later zijn voor mijn diploma-uitreiking." Zeurt hij, al halverwege de deur alsof alleen hij afstudeert.

We stappen allemaal in de auto en rijden naar mijn hogeschool. Hopelijk is dit de laatste dag dat ik deze vervloekte campus betreed, want ik zweer dat als ik hier ooit terugkom, het zal zijn om dit instituut tot de grond toe af te branden met de directeur en elk laatste personeelslid erin.

Amen.

Het terrein is vol met voertuigen en weinig mensen, dus we haasten ons naar de aula waar Roger Williams, onze directeur, midden in zijn toespraak zit.

Ik zweer dat deze man altijd aan het praten is.

"Misschien had je nog meer jurken moeten wisselen en hadden we onze diploma's volgend jaar opgehaald." Plaagt Ethan me terwijl we op achternaam zitten, met onze afstudeerhoed en toga.

"Misschien had jij ook moeten wisselen, want je ziet eruit als een ober." Ik negeer zijn blik en concentreer me op onze directeur, die een toespraak uit zijn oude kont trekt.

"Ik herinner me toen ik afstudeerde in 1987, de wereld was toen een andere plek. Geen smartphones, geen sociale media, alleen goede oude boeken en hardwerkende mensen."

Ethan leunt naar me toe en fluistert: "Lijk ik echt op een ober?"

Zijn ogen tonen oprechte bezorgdheid en ik geef hem een zijwaartse blik terwijl ik terug fluister: "Ja. Maar als een chique ober. Michelinster-restaurant vibes."

Hij rolt met zijn ogen, checkend of zijn hersenen er nog zijn.

"Nu, terwijl jullie de wereld instappen met jullie glanzende nieuwe diploma's, onthoud: Succes is als een broek. Soms past het perfect, en soms... Nou ja, dan moet je eraan trekken om het passend te maken." Zegt hij, terwijl hij aan zijn eigen broek trekt op het podium.

Heeft deze sukkel zojuist onze toekomst vergeleken met de strakheid van een broek?

Deze keer leun ik naar Ethan en vraag: "Hé, hoe zie ik eruit?" Gewoon voor de reviews!

"Knapp." Zegt hij zonder een beat te missen, en wijst dan naar mijn snor, die zielige haartjes boven mijn lippen en geeft ze chef-kusjes.

Deze kleine klootzak!

"Ga nu naar buiten en maak ons trots, of zorg er op zijn minst voor dat je niet in het nieuws komt voor iets stoms. Gefeliciteerd, Class of 2023!" Eindigt Roger zijn toespraak.

"Ga zitten. Ik ben nog niet klaar." Snauwt de directeur een student af, terwijl hij nog steeds geen teken vertoont om het podium of het podium te verlaten.

"Vandaag hebben we een speciale gast onder ons om zijn succesverhaal te delen met de jonge afgestudeerden." Hij neemt een dramatische pauze, voordat hij enthousiast aankondigt.

"Welkom allemaal, de mede-oprichter en CEO van HighBars System, ook mijn persoonlijke favoriete student, Dakota Black!"

HeiligeMoederVanDrachtigeGeiten!

Ik schiet omhoog in mijn stoel. Mijn adem stokt halverwege in mijn keel als ik hem op het podium zie lopen in een strak zwart pak en een houding van zes voet vier, als een wolf op jacht.

Wat in godsnaam doet hij hier?