Roekeloze Rovers Lilly's verhaal

Lilly

Het is elf maanden geleden dat de Reckless Renegades me hebben gered van de Reapers. Ze namen me op en gaven me een veilige plek om te herstellen. Fysiek was ik binnen een paar weken genezen. Emotioneel was een ander verhaal. Ik denk niet dat ik ooit echt over zoiets heen zal komen, maar het gaat zeker beter. Ik heb niet zoveel nachtmerries meer als toen ik hier net was. Toen had ik ze elke nacht. Het was zo erg dat Ace, Viper of Lug Nut in de kamer bij me sliepen om me te kalmeren. Iets aan de geur van hun kutte. Het was warm leer en een lichte citroengeur van de spullen die ze gebruikten om hun kuttes te verzorgen. Het gaf me een veilig gevoel. Het kalmeerde me bijna onmiddellijk. Nu heb ik nog maar een paar keer per maand nachtmerries, dus dat is niet zo slecht. Laat me je vertellen wat er is gebeurd zodat je het begrijpt. Ik werd aan de Reapers gegeven door mijn voogd.

Je vraagt je misschien af hoe ik vast kwam te zitten met zo'n waardeloos persoon die voor me zorgde. Nou, mijn ouders dachten dat ze me bij een vertrouwd familielid achterlieten toen ze stierven. Een oom, al mocht ik hem nooit zo noemen. Blijkbaar had hij schulden gemaakt door drugs bij de Reapers en besloot hij een week voor mijn achttiende verjaardag mij te verkopen om zijn schuld af te lossen. Ze wilden mijn maagdelijkheid verkopen om de schuld te dekken. Ze hielden me opgesloten in een kamer voor wat uiteindelijk twee weken bleek te zijn terwijl ze een koper voor me regelden. In die tijd kreeg ik nauwelijks te eten of te drinken. Het enige voordeel was dat ze me puur moesten houden om een hogere bieding te krijgen, dus niemand raakte me aan, behalve dat ik een paar keer werd geslagen. Oh, en mijn kont werd ruw gegrepen door een paar vieze klootzakken. Joepie.

Op een dag gooiden ze een andere vrouw de kamer in bij mij. Ik dacht eerst dat ze een ander meisje was dat geveild zou worden. Blijkbaar was ze ontvoerd omdat ze dachten dat ze informatie konden krijgen over haar broer, die een rivaliserende motorclub leidt. Ze wilden hun territorium en wilden haar gebruiken om dat te bereiken. De dag dat ze Merigold bij mij in de kamer zetten, was de beste dag van mijn leven. Ja, we waren gevangenen. Maar ze beschermde me, hield me gezelschap en verzekerde me elke dag dat hulp onderweg was. Hoewel ik destijds niet zeker wist of ik de hoop kon hebben die zij had. Ze zorgde er altijd voor dat ze me troostte, ook al werd ze dagelijks geslagen. Ik weet niet waarom ik haar vertrouwde, maar dat deed ik. We raakten bevriend en werden close in die paar dagen dat we samen waren. Merigold had gelijk. Hulp was onderweg voor haar. Destijds wist niemand van mijn bestaan. De avond dat Merigold werd gered, zorgde ze ervoor dat ik ook werd meegenomen. En daarvoor zal ik haar eeuwig dankbaar zijn.

En nu ben je bijgepraat. Ik ben hier sindsdien. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen gevangene. Nadat ik genezen was, zette Viper, de clubvoorzitter, me neer. Hij vroeg me of er familie of vrienden waren die ze voor me konden bellen. Of als ik een manier nodig had om naar huis te gaan. Toen ik hem vertelde dat ik niemand had en nergens heen kon, bood hij aan om me bij de club te laten blijven. En ze zouden me beschermen. Wanneer ik er klaar voor was, kon hij me een baan geven. Hij en Merigold zouden me op elke mogelijke manier helpen totdat ik wist wat ik wilde doen. Omdat ik geen andere opties had, koos ik ervoor om te blijven.

Viper gaf me een baan om het clubhuis een paar dagen per week schoon te maken, en dat dekt mijn kamer. Merigold huurde me in om op te passen. Anna gaf me een paar klusjes. Alles wat ik kon doen om geld te verdienen, deed ik. Ik ben twee maanden nadat ik hier kwam uit het clubhuis verhuisd naar Merigold's oude huis. Op Merigold's aandringen natuurlijk. Ze leende me zelfs haar oude auto zodat ik niet afhankelijk hoefde te zijn van iemand anders. Merigold leek gewoon te weten hoe belangrijk het voor mij was om onafhankelijk te zijn. En ze heeft gelijk. Ik wil op eigen benen kunnen staan. Wat de club betreft, de meesten behandelen me goed. Ik denk dat Viper en Merigold me als een jonger zusje zien. En behandelen me ook zo. Ik ben er vrij zeker van dat de meeste broeders hetzelfde denken. Ik ben zelfs close geworden met een paar van hen. Zoals Lug Nut en Ace. Ace is het type lieve oom. In tegenstelling tot mijn vorige oom. Altijd klaar met een knuffel als hij denkt dat ik die nodig heb.

Lug Nut is gewoon een aardige vent die een kalmerende uitstraling heeft. En hij is erg speels. Altijd grappen maken en gek doen wanneer hij kan. Dan zijn er nog een paar die vinden dat ik hier niet thuishoor. Dat ik nooit gered had moeten worden. De clubmeisjes zijn helemaal niet aardig tegen me. Ik heb geen idee waarom. Merigold zegt dat ik ze gewoon moet negeren en als ik problemen met ze heb, moet ik het haar laten weten. Maar ik wil mijn plek hier niet riskeren totdat ik op eigen benen sta, dus ik vertel nooit hoe gemeen ze zijn of hoe een paar me hebben geslagen. Geduwd. En het constante schelden. Ik kan ermee omgaan. Het zijn maar woorden. Ik weet wie ik ben. Ik hoef niets te bewijzen.

En dan is er Tank. Hij was een van mijn redders. En toen ik hier voor het eerst kwam, was hij aardig, zorgzaam en lief. Hij keek naar me om. Zorgde ervoor dat ik had wat ik nodig had. Zorgde ervoor dat ik goed aan het genezen was. Hij zei "hallo" als ik een kamer binnenkwam. Soms praatte hij zelfs met me. Ik dacht dat hij me leuk vond. Misschien meer dan als een vriend. Domme ik begon zelfs een beetje verliefd op hem te worden. Oké, heel erg verliefd. Ik bedoel, wie zou dat niet worden? De man is een meter vijfennegentig Adonis. Met zijn pikzwarte schouderlange haar en smaragdgroene ogen. En een lichaam dat bij zijn naam past. Hij is zeker gebouwd als een gespierde tank. Brede schouders, dikke armen. Benen als boomstammen die hij in strakke zwarte jeans houdt. En goede god, zijn kont, je zou er kwartjes op kunnen laten stuiteren. Dus ja, ik was verliefd. Ik ben een achttienjarige vrouw met ogen. Ik zou dood moeten zijn om de heetheid van die man niet te zien.

En ik moet toegeven dat er een deel van me hoopte dat hij me zou zien als meer dan een slachtoffer of een kind. Maar het zal nooit gebeuren. En ik zou een dwaas zijn om anders te denken. Je zou de meiden moeten zien die aan hem hangen. Twee of drie per nacht. In de club waar iedereen het kan zien, of in de gang, of in zijn kamer. Als hij met een van hen neukt of een pijpbeurt krijgt, drinkt hij zwaar. Of al het bovenstaande. Hij is zo dronken geweest dat hij in de tuin is flauwgevallen.

Voeg daarbij dat hij ineens helemaal stopte met tegen me praten. En als hij dat wel deed, was het meestal met een grijns of een blik van walging. Hij verliet elke kamer waar ik binnenkwam. Ik hoorde hem gemene en wrede dingen over me zeggen tegen de anderen, vooral tegen de meiden van de club. Dingen zoals 'Ik zou hier niet moeten zijn. Ik moet opschieten en verdergaan. Hij begreep niet waarom Viper zijn tijd aan mij verspilde. Ik was nutteloos.' Hij was het eens met de meiden als ze me 'dik' noemden. 'Een verspilling van ruimte.' Ik ben zelfs lelijk en een hoer genoemd. Ik weet dat ik niet de mooiste persoon ter wereld ben. Dat is me vaak genoeg verteld door mijn voogd en daarna door de Reapers. Ik heb wat gewicht aan me. Ik ben een meter vierenzestig en draag maat veertig. Ik heb een grote kont en 32C borsten. Mijn dijen zijn ook dik en mijn buik is niet zo plat als ik zou willen. Ik draag extra wijde kleren om dat allemaal te verbergen.

Ik weet dat ik er eenvoudig uitzie met mijn heel lichtblonde haar dat bijna wit lijkt en bruine ogen en zonder make-up. Maar tot ik met de Reapers en nu Tank en de clubkonijnen te maken kreeg, dacht ik niet dat ik lelijk was. En wat betreft het uitgescholden worden voor hoer. Ik heb nog niet eens een jongen gekust, voor de liefde van God. Maar het is wat het is. Ik kan ze niet stoppen met slecht over me praten. Dus blijf ik stil. Ik maak mezelf zo onzichtbaar mogelijk. Ik verander niet wie ik ben voor iemand. Ik zorg er gewoon voor dat ik uit hun buurt blijf en mijn werk doe.

Zelfs als hij enige interesse in mij had getoond. Er is geen manier dat ik ooit met iemand zoals hij zou kunnen zijn. Ik mag dan eenvoudig zijn. En ik heb misschien niet veel in mijn leven op dit moment. Er is één ding dat ik wel in overvloed heb. Zelfrespect. Ik mag dan willen wat ik bij Merigold en Trina zie, maar ik ben niet zo wanhopig.

Ik word uit mijn gedachten gehaald door Viper. "Wat heeft die tafel je ooit aangedaan?" lacht hij. Ik keek naar hem op. "Huh?" "Je hebt hem zo hard geboend dat ik dacht dat je de lak eraf zou halen." Ik kijk naar de tafel en dan terug naar Viper. "Sorry, verzonken in gedachten." Viper knikt. "Iets waar je over wilt praten? Je weet dat je altijd met me kunt praten." En dit hier maakt alles goed wat ik moet doorstaan van een paar anderen. Ik schud mijn hoofd en omhels hem. "Nee, ik ben goed. Maar bedankt." Viper omhelst me terug. Ik zweer dat hij, Merigold en Ace de beste knuffels geven. "Altijd, kleintje. Merigold belde om je eraan te herinneren dat ze de jongens binnenkort brengt. Ze zei dat je ze een tijdje zou oppassen." Ik laat hem los. "Ja, ik was het bijna vergeten. De meisjes hebben een controle en ik zei dat ik op de jongens zou letten. Ik moet deze spullen opruimen voordat ze hier zijn." Viper laat me de schoonmaakspullen opruimen. Ik heb net mijn handen gewassen en kom in de hoofdruimte wanneer de snelheidsduivels naar binnen stormen. "Lilly," roepen ze voordat ze op me duiken. Ik heb amper tijd om mezelf schrap te zetten voordat ze in mijn armen liggen. "Gaan we vandaag bij jou blijven?" vraagt Jax. "Ja, terwijl mama je zusjes naar hun controle brengt." "Ja. We gaan met Lilly spelen," roepen ze in koor. Deze jongens zijn een handvol en ik geniet van elke minuut die ik met hen doorbreng. "Ga naar de speelkamer en ik kom zo." Zonder een woord zijn ze weg. Merigold komt naar me toe en geeft me een knuffel. "Bedankt dat je dit doet." Ik knuffel haar terug. "Je weet dat ik het leuk vind om op de jongens te passen. Het is geen probleem." "Lilly, je bent een redder in nood." Ik sta op het punt om te zeggen dat ik dat niet ben, maar word gestopt voordat ik een woord kan zeggen wanneer de jongens roepen: "Lilly, we zijn klaar." Ik lach, "Ik moet gaan, de bazen roepen." Merigold schudt alleen maar haar hoofd en loopt de deur uit.