Tweede Kans : Mijn Miljardairsvader

Lily Martin had nooit gedacht dat ze David Jones op deze manier zou tegenkomen.

Hun scheiding had hen allebei gebroken.

Maar er waren zes jaar voorbijgegaan, en nu deed ze alsof ze een relatie had met Joshua Thomas, de hoofdrolspeler van haar nieuwe tv-serie, om haar populariteit op te krikken. Ze verschenen zelfs in de reality-datingshow 'Love Unlocked', die door hun agentschap was opgezet.

"Lily, kun je ons iets vertellen over jouw ideale type?" vroeg de presentator.

Joshua gaf haar een verblindende glimlach zodra de vraag werd gesteld.

Lily dacht: Dit is waar onze industrie om draait; hier zetten we al onze acteerskills in.

Net toen de sfeer opwarmde en ze op het punt stond een nepglimlach op te zetten, keek ze op en zag ze David, die net was gaan zitten.

Hij droeg een perfect op maat gemaakt zwart pak dat zijn lange, gezaghebbende uitstraling accentueerde. Alleen al door daar te zitten straalde hij een kille elegantie uit, zijn houding zo afstandelijk als ijs.

Lily was even uit het veld geslagen, maar jaren ervaring hielpen haar snel haar zelfbeheersing terug te vinden.

Wanneer is hij teruggekomen in het land?

Het leek vreemd dat een Beste Acteur te gast zou zijn in een datingshow...

"Strakke gelaatstrekken, heldere ogen, een rechte neus en mooi gevormde lippen—iemand die er zachtaardig en knap uitziet."

Lily's hart ging tekeer, haar keel kneep dicht. Haar hoofd werd leeg, en instinctief klemde ze haar vingers samen; het vocht en de lichte pijn in haar handpalmen hielden haar nog maar net met beide benen op de grond.

"Beschrijf je iemand specifiek?" vroeg David, terwijl hij zijn bril bijstelde en Lily aankeek.

Door de glazen heen zag Lily haar eigen paniekerige weerspiegeling. Ze probeerde weg te kijken, maar haar blik werd als door een magneet naar David toe getrokken.

De kraag van zijn overhemd was strak, zijn adamsappel bewoog subtiel, en de studiolampen wierpen een klein schaduwtje op zijn wimpers...

De negenentwintigjarige man viel samen met de zeventienjarige jongen in sportkleding; het ooit heldere en opgewekte pleegkind werd gedwongen tot een geheime relatie met de zwaarlijvige dochter van een rijke familie.

"Haha, iedereen heeft een beeld van zijn ideale persoon in zijn hart," zei Joshua dubbelzinnig, waarmee hij nog meer brandstof toevoegde aan de trending topics van vanavond.

De presentator ging door naar de volgende gast, en David bleef zoals gewoonlijk meedoen.

Dus hij herkende me niet.

Lily's hart kwam eindelijk tot rust, en ze voelde zich een stuk meer op haar gemak.

Nu was ze actrice Lily Martin, niet langer de Emily Johnson van vroeger.

Bijna één meter tachtig en slechts achtenveertig kilo, was ze volledig hersteld van haar eerdere ziekte en had ze haar gezonde teint teruggekregen.

Tijdens de opnamestop stormden veel mensen op David af om een handtekening te krijgen.

Joshua trok haar mee, gretig om zich bij de menigte te voegen.

Toen ze dichterbij kwamen, kon Lily niet anders dan naar David toe worden getrokken. Het vertrouwde en toch vreemde gezicht bracht haar gedachten terug naar de IC.

De golfvorm op de monitor was zwak maar aanhoudend.

De realtime gegevens van de vitale functies herinnerden haar er voortdurend aan dat de zuurstofwaarden in het bloed van haar zoon altijd op het randje zaten.

Haar vingers spanden zich onbewust opnieuw aan, totdat de visagiste haar riep en ze snel losliet.

"Mevrouw Martin, we moeten uw lipstick bijwerken. Op camera zal het vervagen," herinnerde de visagiste haar zachtjes, terwijl ze een bessen-kleurige lipgloss pakte om Lily's make-up bij te werken.

Uit haar ooghoek observeerde ze David.

David droeg een montuurloze bril en zag er nog steeds even onverschillig en elegant uit als altijd. Zijn gezicht stond strak, zijn diepliggende ogen gericht op de andere acteurs terwijl ze met elkaar omgingen. Toen hij hun complimenten hoorde, drukten zijn dunne lippen zich tot een rechte lijn.

Plotseling draaide hij zich naar Lily toe en zei: "Je acteerprestatie in je laatste film was best goed. Het lijkt erop dat we bij de volgende samen gaan werken."

David keek op, en daar stond Lily in haar zachtroze zijden onderjurk. De kleur was perfect gekozen, zacht en niet-bedreigend, en benadrukte haar rondingen zonder te onthullend te zijn, precies de juiste balans.

Mooie vrouwen kwamen veel voor in de entertainmentwereld, maar vandaag kon David het niet laten om Lily nog een paar keer extra aan te kijken.

Het ontwerp van de onderjurk liet haar sierlijke sleutelbeenderen en schouderlijn zien, en haar gladde huid gloeide onder het warme licht.

"Ik heb maar een paar regels, en mijn schermtijd is heel beperkt. Ik betwijfel of we samen scènes zullen hebben, meneer Jones," antwoordde ze beleefd, waarna ze haar blik elders op richtte.

De opname van de show ging door, en David fronste licht, denkend dat Lily hem aanmatigend vond, dus hij stoorde haar verder niet. Maar hij kon dat onverklaarbare gevoel van vertrouwdheid niet van zich afschudden, dat hem deed verlangen om meer met haar te praten.

Na een drukke middag keerde David terug naar zijn kleedkamer. Al snel stormde de producer, William Brown, naar binnen.

"David, jij gaat echt tot het uiterste voor Mia Wilson. Ze is nog een paar afleveringen lang geen gast, en jij bent nu al hier om haar te steunen? Trouwens, de reünie van onze oude klasgenoten is volgende week. Iedereen in Emerald City zal er zijn. Je bent de afgelopen jaren zo druk geweest, je kunt hem deze keer niet missen."

"Ik weet het. Als ik geen verplichtingen heb, ben ik erbij," antwoordde David kalm.

"David, je hebt geen idee hoeveel reünies we hebben georganiseerd. Jij, Mia en Emily slaan ze altijd over."

Toen hij over hun excentrieke klasgenoten begon, kon William niet meer stoppen: "Weet je nog die echt dikke Emily? Ze verdween voordat ze haar studie afmaakte. Ze liep je altijd overal achterna. Het was walgelijk. Je moet je enorm aan haar hebben geërgerd."

Davids lichaam spande zich een beetje aan, een rimpeling van emotie gleed over zijn doorgaans beheerste gezicht.

"David, waar zit je met je gedachten?"

"…Hoe lang is het geleden dat ze verdween?"

Zijn toon was heel kalm, zelfs bewust afstandelijk, maar zijn vingers, met hun duidelijke knokkels, bleven nerveus langs de rand van zijn ruwe jas strijken, een onbewust teken van onrust.

"Wie? Emily? Niemand kan contact met haar krijgen. Waarschijnlijk heeft ze iemand kwaad gemaakt en is ze naar het slachthuis gestuurd! Haha!"

William bleef doorpraten, maar David luisterde niet meer. Hij was te moe om op de berichten van zijn agent te reageren.

Terug in zijn villa in Emerald City ging David naar het diepste deel van zijn kledingkast en haalde een geschenkdoos tevoorschijn met daarin een speciaal horloge.

Het horloge had veel krassen op het glas, dus hij had het zorgvuldig opgeborgen.

Emily?

Als hij aan haar dacht, voelde David dat iets wat hij had onderdrukt op uitbarsten stond—was het woede? Afkeer? Of een diepere angst die hij niet wilde toegeven?

Lily reed met haar kleine auto naar het ziekenhuis, haar gedachten in chaos, en ze dacht zelfs terug aan het dak van de middelbare school...

Die dag kreeg ze een briefje van David waarin hij haar vroeg hem op het dak te ontmoeten.

Ze ging ernaartoe, vol vreugde, om vervolgens Davids kille stem te horen.

"Doe met haar wat je wilt, als je haar maar niet doodt. Ik ben benieuwd waarom jullie geïnteresseerd zijn in iemand die zo dik is."

"Ik was gewoon nieuwsgierig. Ze is zo dik en walgelijk. Ik kan niet geloven dat je het volhoudt om elke dag bij haar in de buurt te zijn."

"We zullen binnenkort uit elkaar zijn. Over een maand ga ik het land uit." David sprak altijd met zo'n afstandelijkheid, alsof niets hem ooit raakte.

Die dag stond Lily buiten de deur naar het dak, haar hart in stukken gebroken.

David was vroeger de gouden jongen uit een rijke familie. Lily had altijd gedacht dat hij buiten haar bereik was. Maar zijn familie kreeg het zwaar tijdens zijn middelbareschooltijd, en toen ze elkaar weer ontmoetten, werkte zijn vader als chauffeur voor haar familie.