Tweede Kansen

Proloog

Nicol

Nou, ik zit in het donker op de trappen van het Metropolitan Museum of Art in New York City, mijn ogen uit te huilen. Een van mijn collega's kon niet naar het evenement komen, dus hij gaf me de kaartjes en zei dat ik te hard aan het werk was. Ik had niemand om mee te nemen, of moet ik zeggen dat iedereen die ik vroeg, zei dat het te stijfjes zou zijn en dat ze niet in de stemming waren voor zoiets. Dus ik kwam alleen naar het evenement van het jaar, het Kerstbal in het Metropolitan Museum of Art. Ik ben zelfs naar buiten gegaan en heb een baljurk gekocht in diep groen, het had een diep groen korset bovenstuk met kleine diamanten erop geborduurd, niet echte diamanten natuurlijk, en een sprookjesachtige rok. Ik was er dol op en dacht dat ik er goed uitzag met mijn kastanjebruine haar; het bracht al mijn beste kenmerken naar voren, zoals mijn kastanjebruine haar en mijn groene ogen. Niet dat ik op zoek was naar aandacht of een date of iets dergelijks, daar heb ik geen tijd voor. Maar wat ik niet had verwacht, is de reden waarom ik hier in het donker zit te huilen.

Waarom? vraag je, nou, het is een lang verhaal laten we beginnen met, ik zag net mijn eerste liefde, degene die mijn maagdelijkheid nam, de enige man met wie ik ooit heb geslapen, en hij was aan de arm van een zeer hete en sexy supermodel. Waarom ik verrast ben? Ik weet het niet, ik bedoel, ik heb Nicolas 12 jaar niet gezien, behalve als je de keren wilt tellen dat ik hem heb gecyberstalkt of naar de sociale kranten heb gekeken waar ik hem met een soort supermodel aan zijn arm zou zien.

De volgende vraag is misschien waarom ik hem 12 jaar niet heb gezien. Nou, dat is een veel langer verhaal. Zie je, Nicolas en ik zaten samen op NYU, we ontmoetten elkaar en werden bijna onmiddellijk verliefd; het was liefde op het eerste gezicht voor ons beiden, hij vertelde me al zijn dromen en waar hij naar toe werkte, we studeerden allebei bedrijfskunde. Hij studeerde bedrijfskunde om de nieuwe CEO van het techbedrijf van zijn vader te worden, waarvoor hij was opgevoed. Erfenis en al dat gedoe. Hoewel hij vond dat hij in het bedrijf was opgegroeid en geen diploma nodig had, stond zijn vader erop. Ik daarentegen was op NYU om te dansen, hoewel ik bedrijfskunde studeerde, was dansen mijn passie. Ik had geen familie met een groot bedrijf dat ik kon overnemen; ik wilde ooit mijn eigen baas worden en ik moest weten hoe ik dat moest doen, vandaar de studie bedrijfskunde. Nicolas was altijd zo ondersteunend, of het nu ging om het dansen of het zakendoen, hij hielp me zelfs met enkele vakken; we waren onafscheidelijk, we praatten zelfs over de toekomst en trouwen op een dag, we waren allebei volledig toegewijd aan elkaar. Hij stelde voor dat ik mijn eigen dansstudio zou openen als bedrijf, zodat ik de twee werelden kon combineren; hij zou me het geld geven om dat allemaal te doen. Om je de waarheid te zeggen, ik was erg enthousiast om precies dat te doen, behalve het deel van het aannemen van zijn geld. Mijn moeder en vader zijn net voor ik naar NYU ging overleden, ze lieten me genoeg na om de universiteit door te komen en ook een beetje extra, dus ik was oké. Ik zou nooit zo'n grote stap nemen met iemand anders zijn geld, het doet er niet eens toe dat hij ooit mijn man zal zijn.

Maar het ding is dat het leven een grappige manier heeft om alles in de war te schoppen. Je kunt zoveel plannen maken als je wilt, dromen over een huis met een witte tuinhek en een hond, ooit de 2 en een halve kinderen en beide succesvolle carrières, en dan BAM, één misstap en alles valt uit elkaar. Zie je, Nicolas en ik konden geen genoeg van elkaar krijgen, vooral na de eerste keer dat we seks hadden, of moet ik zeggen, de eerste keer dat ik seks had. Ik was verslaafd aan hem. Ik had nooit gedacht dat seks zo geweldig kon zijn en je zo goed kon laten voelen, dus ik wilde er veel van, Nicolas vond het helemaal niet erg want welke man in zijn twintiger jaren zegt nee tegen seks. We hadden veel seks, altijd heel voorzichtig, en dan, op een nacht herinner ik me het als de dag van gisteren. We waren beide aan het zweven van een examen dat geweldig ging, ik had mijn dansresultaten gekregen en die waren ook fantastisch, we konden niet wachten tot we thuis waren van de bar waar we aan het vieren waren, ik pakte zijn hand en trok hem een steegje in. Ik hoefde hem niet te vertellen wat ik wilde, want hij wilde het ook. Ik droeg een roze jurk met witte sneakers en een roze string, zoals ik zei, ik herinner het me als de dag van gisteren. Nicolas droeg kaki shorts en een wit t-shirt, hij trok zijn broek naar beneden, duwde me tegen de muur, schoof mijn string opzij en neukte me helemaal kapot. Ik had dagenlang strepen op mijn rug na die ontmoeting, zo hard gingen we eraan toe. Hij stopte niet met me hard tegen de muur te neuken en ik was te high om me erom te bekommeren, ik klauwde naar hem, kuste hem, en hij kuste mij overal waar hij een plekje kon vinden. Die nacht was heet en een nacht die ik nooit zou vergeten, want dat was de nacht dat we te opgewonden waren om aan een condoom te denken en dat was de nacht dat ik zwanger werd. Die nacht was ook het begin van het einde voor ons.

Onnodig te zeggen dat toen ik een maand later ontdekte dat ik zwanger was, ik uit zijn leven verdween. Ik verhuisde, ik veranderde mijn mobiele nummer. Ik was te bang dat als ik hem zou zien, ik hem over de baby zou vertellen en als er één ding was dat ik niet ging doen, was het zijn plannen voor zijn leven verpesten. Hij werkte zijn hele leven om te bereiken wat hij had, ik was niet degene die zijn plannen zou dwarsbomen. Dus onnodig te zeggen, hij heeft zijn dochter Nikki nooit ontmoet, ik gebruikte zijn naam om die van haar te krijgen. Ik moest gewoon nog een stukje van hem hebben.