Van Scheiding tot Bruid van een Miljardair

Rond vier uur 's ochtends regende het nog steeds hevig buiten. Sharon Wright arriveerde bij de ingang van het landhuis en voerde de reeks cijfers in die naar haar waren gestuurd, waarna de deur openging.

De lichten in de woonkamer waren aan, en van de ingang tot aan de slaapkamerdeur lagen Alex Smith's formele kleding en Ava Kim's ondergoed verspreid, wat aangaf hoe dringend Alex en Ava waren geweest.

Toen ze de gescheurde rode nachtjapon bij de slaapkamerdeur zag, voelde Sharon een gevoel van absurditeit.

De afstand van de ingang tot de slaapkamer was slechts ongeveer vijf meter, maar Sharon voelde alsof ze al haar kracht had uitgeput. Tegen de tijd dat ze bij de slaapkamerdeur stond, voelde ze een gevoel van duizeligheid. Ze duwde langzaam de op een kier staande deur open met trillende handen.

Op het verwarde bed lagen Alex en Ava naakt en verstrengeld, hun zware ademhaling vulde de lucht. Het obscene tafereel doorboorde Sharon's ogen pijnlijk.

De twee waren zo verdiept in hun vrijpartij dat ze Sharon niet eens op de deurpost zagen staan.

Sharon's handpalm, die de deurpost vastgreep, was gemarkeerd met rode inkepingen door de druk.

Ze was midden in de nacht wakker geworden door het geluid van donder en regen. Ze reikte uit gewoonte naar haar man Alex naast haar, maar vond de plek koud.

Op dat moment draaide ze zich om om de tijd te controleren. Het was 3:16 uur.

Ze dacht dat Alex nog in de studeerkamer aan het werk was, dus stond ze op, trok een kamerjas aan en ging naar de studeerkamer. Toen ze de deur opende, vond ze het daar pikdonker; Alex was er niet. Net toen ze verbaasd was, zoemde haar telefoon plotseling, wat bijzonder luid klonk in de stille nacht.

Het was een vriendschapsverzoek van een onbekende. Sharon voelde instinctief dat dit vriendschapsverzoek op dit uur iets met Alex te maken had en mogelijk kwaadaardig was.

Op dat moment schrok Sharon van een donderslag buiten, waardoor ze per ongeluk op "weigeren" drukte.

Al snel kwamen er nog enkele berichten binnen.

[Nog wakker? Is het omdat je man niet naast je ligt?]

[Ik ben bang vanwege de donder en stroomuitval, dus hij kwam om me gezelschap te houden.]

[Wil je niet weten waar je man nu is?]

Bij het zien van de voortdurende spottende berichten, kon Sharon's hand die de telefoon vasthield niet stoppen met trillen.

Na een lange tijd accepteerde Sharon eindelijk het verzoek.

Zodra ze dat deed, stuurde de andere partij een adres en een reeks cijfers.

Sharon beet op haar lip, pakte haar autosleutels en reed er rechtstreeks naartoe.

Toen zag ze dit hartverscheurende tafereel. Zij en Alex waren al acht jaar samen, sinds hun schooltijd aan het daten en daarna getrouwd, een stel dat door hun vrienden werd benijd.

Tot vandaag had ze nooit verraad van Alex verwacht, maar hij had hun relatie inderdaad verraden.

De realiteit wekte haar uit de illusies die Alex had geweven en veranderde haar nog steeds opborrelende liefde voor Alex in een grap.

Het bleek dat, hoe perfect en oprecht de huwelijksgeloften ook waren, ze niet bestand waren tegen de grilligheid van het menselijk hart.

Ze voelde zich misselijk en kon het niet langer aanzien. Ze draaide zich om en strompelde naar de deur, trillend terwijl ze de auto startte en wegreed. Tranen vertroebelden haar zicht de hele tijd.

Eerder die avond, terwijl Alex aan het douchen was, had Sharon een bericht op zijn Facebook gezien van iemand genaamd Ava: [Mijn nieuwe nachtjapon lijkt een beetje strak. Waarom kom je niet langs om te zien of hij past?]

Onder de tekst stond een selfie van Ava in een diep uitgesneden rode slipjurk, haar decolleté half bloot, uitstralend extreme verleiding.

Sharon kon het niet laten om verder naar boven te scrollen en ontdekte dat de eerdere berichten tussen Alex en Ava allemaal normale werkuitwisselingen waren, wat haar deed fronsen. Sharon dacht dat Ava het bericht per ongeluk had gestuurd.

Nadat Alex uit de badkamer kwam, drukte zijn hete lichaam zich tegen het hare en beet hij zachtjes in Sharon's oorlel.

Voordat Sharon kon reageren, tilde hij haar op en plaatste haar op de bank. Zijn ogen, die de hare vasthielden, leken een vonk van vuur te bevatten. Haar lichtelijk blozende wangen zagen eruit als rijpe perziken onder het licht, verleidelijk om geplukt te worden.

Net toen Alex haar wilde kussen, duwde ze hem plotseling weg.

Sharon hield zijn telefoonscherm voor zijn gezicht en vroeg hem om uitleg.

Alex wierp er een blik op, fronste en nam onmiddellijk de telefoon om een ​​oproep te maken.

Al snel nam Ava op, "Meneer Smith, wat kan ik voor u doen?"

Alex' gezicht was grimmig en zijn stem ijzig. "Ava, sinds wanneer ben je van carrière veranderd en ben je een prostituee geworden?"

Er was een paar seconden stilte aan de andere kant voordat Ava's lichtelijk paniekerige stem doorkwam, "Meneer Smith, het spijt me. Die twee berichten waren bedoeld voor mijn vriend. Ik moet ze per ongeluk naar u hebben gestuurd."

Alex zei kil, "Als het nog een keer gebeurt, moet je misschien je positie hier heroverwegen!"

Alex hing op en keek naar Sharon. Zijn eerder koude uitdrukking verzachtte, zelfs met een vleugje gekwetstheid.

Toen greep hij haar taille en kuste haar.

Hoewel de zaak was uitgelegd, was Sharon's stemming verpest. Ze duwde Alex weg. Alex' ogen toonden een flits van teleurstelling, maar hij dwong haar niet. Hij zei alleen dat hij naar de studeerkamer ging om te werken.

Sharon had nooit verwacht dat Alex, die in de studeerkamer zou moeten werken, op dit uur de liefde zou bedrijven met Ava. Ze voelde zich belachelijk, vooral omdat ze al drie maanden probeerde zwanger te worden van Alex.

Langs een bar die nog open was, parkeerde Sharon en ging naar binnen.

Tegen de tijd dat Sophie Lee arriveerde, had Sharon al twee flessen whisky achterover geslagen en eiste ze meer van de ober, haar ogen zagen er een beetje verward uit.

Sharon zei, "Sophie, je bent er."

Toen ze Sharon zo zag, voelde Sophie een steek van hartzeer. Ze ging naast haar zitten en pakte haar zwaaiende hand. "Wat is er gebeurd? Heeft Alex echt vreemdgegaan?"

Sharon zei, "Ik wil die naam nu niet horen."

Sophie was verbijsterd. Ze was Sharon's kamergenoot op de universiteit geweest en had de relatie tussen Alex en Sharon van daten tot huwelijk meegemaakt.

Door de jaren heen had Sophie gezien hoe goed Alex voor Sharon was, dus haar eerste reactie op het horen van Alex' ontrouw was dat er vast een misverstand moest zijn.

Sharon sloeg nog een glas whisky achterover, de hartverscheurende pijn overspoelde haar opnieuw. Ze wenste ook dat het gewoon een misverstand was.

Zoveel jaren had ze nooit gedacht dat Alex haar zou verraden. Hem in bed zien met Ava voelde als haar hart dat in stukken werd gescheurd.

Met tranen in haar ogen nam Sharon nog een paar slokken rechtstreeks uit de fles, alsof ze haar tranen wilde verdrinken.

"Stop ermee; je hebt genoeg gehad," zei Sophie, terwijl ze het glas uit haar hand griste. "Ik heb gewoon het gevoel dat hij zoveel van je hield. Het lijkt niet alsof hij zou vreemdgaan. Zou er een misverstand kunnen zijn?"

Sharon liet een koude lach horen. "Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Is dat nog steeds een misverstand?"

De kamer viel stil. Toen ze Sharon glas na glas zag drinken alsof ze een doodswens had, kon Sophie het niet laten om de fles uit haar hand te nemen. "Het is niet jouw schuld. Waarom straf je jezelf? Wat ga je nu doen?"

Sharon antwoordde, "Scheiden. Alleen al het denken aan dat tafereel maakt me misselijk."