100 Nocy z Moim Wampirzym CEO

Moje życie to bajka.

Opadłam na sofę Xaviera, pełna po steku tak delikatnym, że niemal rozpływał się w ustach, i tym czerwonym aksamitnym cieście, które zdobył specjalnie dla mnie—bogate, wilgotne, takie słodkie, że miałam ochotę wylizać talerz do czysta.

Naczynia leżały porzucone na stoliku kawowym, smugę czerwonego lukru łapało słabe światło loftu. Moje brązowe włosy rozłożyły się na poduszkach, a ja wyciągnęłam nogi, rozłożona w bluzce i spódnicy, czując się dumna i niechlujna.

Tak, żyję jak w bajce.

Xavier wsunął się obok mnie, bez koszulki, jeansy nisko opadały na jego szczupłą, dobrze zbudowaną sylwetkę—chodzący grzech—czarne włosy sięgały tuż poniżej uszu, a pełny tatuaż wilków i cierni owijał się wokół jego lewego ramienia. Te bursztynowe oczy przykuły mnie, ciepłe i rozpalone, jakbym była kolejnym daniem, na które czekał z głodem.

„Zostało jeszcze trochę lukru,” powiedział, jego głos był chropowatym mruknięciem, które uderzyło mnie nisko. Zanurzył palec w lukrze i pochylił się, uśmiechając się, gdy przeciągnął go po mojej dolnej wardze. „Chcesz spróbować, ślicznotko?”

Mój mózg się zaciął, ale uśmiechnęłam się i wysunęłam język, łapiąc słodką lepkość. „Jesteś kłopotem,” powiedziałam, celując w flirt, ale lądując gdzieś między niezręcznością a piskiem. „Co dalej, zlizywanie tego z mojej twarzy?”

„Tylko jeśli poprosisz,” drażnił się, oczy błyszczały, gdy pochylał się bliżej. „Ale mam lepsze pomysły.” Jego usta zderzyły się z moimi, gorące i chciwe, słodycz ciasta mieszająca się z jego smakiem—piżmo, ciepło i czysty Xavier. Moje ręce zanurzyły się w jego włosach, mocno ciągnąc, a on jęknął w moje usta, dźwięk wstrząsający moimi żebrami.

„Kocham, gdy się robisz zaborcza,” wymruczał przeciwko moim ustom, odciągając się tylko na tyle, by złapać więcej lukru. Rozmazał go na mojej szyi, chłodny i śliski, jego palce lingerowały. „Trzymaj się, Tilly—sprawię, że będziesz się wierciła.”

„Chciałbyś,” odpowiedziałam, głos drżał od śmiechu, ale ciepło rozlało się nisko, gdy jego usta znalazły moją szyję—miękkie, ssące pocałunki od szczęki do obojczyka, zlizywał lukier, jakbym była jego osobistym bufetem.

„O Boże, jesteś taki pokazowy,” westchnęłam, wiercąc się mimo woli.

Zaśmiał się, jego oddech gorący na mojej szyi, usta muskające punkt pulsu. „Smakujesz lepiej niż ciasto—słodsza, gorętsza, moja.”

Położył mnie na plecach, ręce przesunęły się na moje uda. Jego zrogowaciałe palce chwyciły rąbek mojej spódnicy, marszcząc materiał w pięściach, zanim ściągnął ją w dół. Miękki materiał przesunął się po moich biodrach, ciągnąc się po udach, zanim zerwał ją z kolan i rzucił na podłogę.

W myślach błagałam, szybciej, ty draniu.

„Zamierzam całować każdy centymetr ciebie,” warknął, a jego usta zaczęły schodzić w dół—delikatne, doprowadzające do szaleństwa motyle pocałunki wędrowały po moich nogach. Wygięłam się mocno, wydając potrzebne jęknięcie.

„Nie waż się przestać,” udało mi się powiedzieć, na wpół śmiejąc się, na wpół błagając, moje ręce zaciskały się na poduszkach. Uśmiechnął się do mnie, oczy ciemne od pożądania.

„Przestać? Kotku, te nogi zasługują na uwielbienie—dopiero zaczynam.” Jego usta wspinały się wyżej, otwierając mnie każdym miękkim pocałunkiem, i byłam zgubiona.

„Xavier…”

„Spójrz na ciebie,” powiedział, bursztynowe oczy błyszczały, gdy zaczepił palce o moje majtki. „Cała moja tej nocy.” Ściągnął je do kolan, materiał marszczył się, a ja kopałam—niecierpliwa i półszalona z pożądania.

„Spokojnie, tygrysie,” drażnił się, chwytając talerz z ciastem i nabierając grubą smugę lukru dwoma palcami. „Zróbmy to brudno.”

Z trudem łapałam oddech. „Co ty—” Pytanie rozmyło się w ostrym krzyku, gdy nałożył chłodną, lepką substancję prosto na moje centrum, malując mnie nią. Kontrast z moim pulsującym ciepłem sprawił, że biodra mi drgnęły. „Jesteś szalony,” zaśmiałam się, bez tchu, ale moje biodra wciąż trzepotały.

O cholera, to się działo, i miałam zaraz eksplodować.

„Szalony na twoim punkcie,” odpowiedział z szelmowskim uśmiechem. „Trzymaj się mocno, Tilly—zamierzam cię zniszczyć.” Potem zszedł na mnie, najpierw liżąc powoli, delektując się polewą leniwymi ruchami, potem jego język zaczął mnie drażnić. „Smakuje jak niebo,” mruknął, jego głos był przytłumiony, a ja byłam zgubiona—jego język rozdzielał moje wargi, drażniąc, sondował, nieustępliwy.

Jego wytatuowane ramię przytrzymywało moje biodra, trzymając mnie na miejscu, gdy zanurzał się głębiej, ssąc mój guzik z głodnym zapałem, który palił moje nerwy. Mój mózg był kompletnym chaosem, a pierwszy orgazm przetoczył się przez mnie szybko i brutalnie.

„Xavier!” krzyknęłam, nogi drżały, głos się łamał—tak, sąsiedzi na pewno to słyszeli.

„Dobra dziewczynka,” zamruczał, nie przestając, ścigając każdy dreszcz. „Jeszcze jeden—daj mi go. Chcę poczuć, jak się łamiesz, Tilly.” Jego język zmienił ruchy—wolniejsze, delikatniejsze, krążące wokół mojego wrażliwego guzika, jakby przepisywał moją duszę. „Jesteś taka cholernie doskonała w ten sposób,” wyszeptał gorąco przeciwko mnie, a moje ręce rozdzierały sofę.

Byłam katastrofą, spocona, wijąca się, rozpadająca jakbym była zrobiona z taniej nici. Drugi orgazm narastał, inny, głębszy, przetaczający się przez mnie jak fala, wolniejszy, ale cięższy.

„O Boże, tak,” jęknęłam, surowa i rozbita, biodra tarły się o jego usta, gdy mnie pochłaniały. Potem upadłam, drżąca, spocona, spełniona. Moje majtki były bezużytecznym splątaniem na kolanach, a dreszcze przechodziły przez mnie jak żywy prąd.

Xavier odsunął się, wycierając usta z uśmiechem. Pochylił się, jego usta musnęły moje czoło, miękkie i boleśnie czułe, w ostrym kontraście do szaleństwa, które właśnie uwolnił.

„Jesteś moim ulubionym bałaganem, Tilly,” mruknął, wtulając się w moje włosy, gdy jego palce rysowały leniwe kręgi na moim udzie.

„Boże, jesteś w tym dobry,” wymamrotałam, głos chwiał się, a śmiech wzbierał. „Zabijesz mnie kiedyś,” dodałam, moje oczy złapały jego, i przez ułamek sekundy było idealnie—tylko my, bałagan i blask na jego głupiej kanapie.

Po chwili delikatnie poprawił moje majtki. Siadając, przeczesał włosy ręką, a jego wyraz twarzy zmienił się—poważny, zacieniony.

„Kochanie, muszę ci coś powiedzieć.”

Podparłam się na łokciach, wciąż zamglona. „Co? Skończył ci się tort? Proszę, powiedz, że tak, nie dam rady więcej teraz.”

Nie zaśmiał się. Zamiast tego patrzył na mnie przez solidne dziesięć sekund. Potem w końcu powiedział: „Wyjeżdżam do Londynu.”

„Co proszę?” Mój mózg zatrzymał się. Mrugnęłam, ciepły szum szybko się zepsuł. „Co do cholery masz na myśli, Londyn?”

„Pakuj rzeczy,” powiedział, spuszczając wzrok. „Rodzinne obowiązki. Nie mam wyboru.”

„Czekaj, czekaj—chwila. Mówisz mi to teraz? Po—” machnęłam na sofę, tort, nas. „Jakie obowiązki? Powiedz mi!”

Otworzył usta, potem je zamknął, szczęka napięta. „Nie mogę wszystkiego wyjaśnić. Po prostu musisz—”

„Nie, Xavier. Powiedz mi powód. Teraz.” Przerwałam mu, głos rosnący, surowy i poszarpany. Moje serce waliło, gniew i ból zderzały się.

Spojrzał na mnie, błagające oczy, ale żadna odpowiedź nie padła—tylko cisza.

Chyba sobie ze mnie żartuje. Prawda?