Królowie Lykanów i Biała Wilczyca

Punkt widzenia: Trixie

„Trixie, musisz odpocząć, za bardzo się forsujesz” — mówi do mnie Calvin, gamma.

„Ale Calvin, wiesz, jakie to jest dla mnie ważne. Dla mojego przetrwania. Calvin, ty ze wszystkich ludzi wiesz to najlepiej”.

„Tak, ale, Trix, na nic się nie zdasz, jeśli zemdlejesz” — odpowiada.

„Calvin, przyniosłam wam kawę i śniadanie”.

„Trix, kochanie. Proszę, usiądź, odpocznij i zjedz” — mówi Margaret, podchodząc do nas i podając nam śniadanie oraz kawę.

„Dziękuję, kochanie. Zdecydowanie nam się to przyda” — mówi Calvin do swojej partnerki i uśmiecha się do niej.

Zanim się rozpędzę — cześć. Jestem Trixie WhiteClaw. Pochodzę z watahy White Claw. Urodziłam się jako podwójna alfa. Tak, moja matka i mój ojciec byli alfami i byli Alfą oraz Luną tej watahy. Tak było, dopóki nie zginęli podczas ataku wyrzutków na naszą watahę.

Byłam ich jedynym dzieckiem. Byłam dziedziczką i powinnam była przejąć watahę, ale mój wuj przejął władzę, twierdząc, że tylko „zastępuje” ich do czasu, aż osiągnę odpowiedni wiek. Mówił, że po prostu próbuje pomóc, bo miałam wtedy tylko dwanaście lat i byłam za młoda, żeby stanąć na czele watahy.

Kiedy moi rodzice zginęli, mieszkałam na piętrze alfy w domu watahy. Gdy mój wuj został alfą, wprowadził swoją partnerkę i swoje dzieci, a mnie wyrzucono na strych. Powiedział, że po prostu nie ma dla mnie miejsca. Że oni potrzebują tej przestrzeni.

Straciłam wszystko w dniu, w którym zginęli moi rodzice. Rodziców, swój pokój, swoje rzeczy i większość przyjaciół.

Każdy dzień był ciężki. Byłam gnębiona, głodzona i bita. Karano mnie za rzeczy, których nie zrobiłam. Zamykano mnie w lochu na całe tygodnie. Odebrano mi tytuł alfy i nadano tytuł omegi. Nie jestem dla nich niczym więcej niż niewolnicą.

Po prostu czekam, aż skończę osiemnaście lat, i ucieknę z tego miejsca. Już dawno bym odeszła, ale dopóki nie jestem pełnoletnia, wciąż będą mnie tu z powrotem przywlekać, a jest jeszcze coś. Moje dziedzictwo. Moi rodzice byli bardzo zamożni. Mieli ziemię. Mieli pieniądze i posiadali firmy. Dopóki nie skończę osiemnastu lat, nie mam do tego dostępu. Chyba w pewnym sensie moi rodzice wiedzieli, żeby to tak zabezpieczyć, żeby nikt nie mógł mi tego odebrać.

Przez pięć lat cierpiałam. Wyrwano mi wszystko.

Jeszcze tylko miesiąc — powtarzam sobie. Jeden miesiąc i jestem wolna.

Co roku odbywa się turniej, w którym elitarni wojownicy walczą o rangę, tytuły, uznanie i miejsce w armii króla. W tym roku… och, jest zupełnie inaczej. Bo mój wuj mnie zapisał. Wiem, że coś knuje.

On zawsze coś knuje. Jego ostatnia próba, żeby zabrać to, co moje. To, co zostawili mi rodzice. Wszystko, co kiedykolwiek miałam, zabrał. Ale nigdy nie zdołał zabrać mojego spadku. Nigdy nie zdołał dobrać się do moich pieniędzy. Och, próbował. Próbował wykorzystać podstęp, że jest moim opiekunem. Że dlatego potrzebuje tego majątku, żeby się mną zajmować. Ale to nigdy nie zadziałało. Nie zdołał też legalnie przejąć firm. Tak, przejął zarządzanie, ale wszystkie przechodzą na mnie w dniu, w którym kończę osiemnaście lat.

Miesiąc. Został mi jeden miesiąc — to właśnie wciąż sobie powtarzam.

„Wiemy, co alfa Melvin kombinuje?” — pyta Margaret, siadając obok Calvina i popijając własną kawę.

„Nie jestem pewien, kochanie, ale na pewno coś knuje. To jasne. Zapisał ją do turnieju, żeby stanęła przeciwko najbardziej elitarnym wojownikom. Zdecydowanie uważa, że polegnie, i mogę zagwarantować, że na to liczy” — odpowiada Calvin i posyła jej krzywy uśmieszek.

Patrzę na niego z własnym uśmieszkiem i puszczam do niego oko. Bo o to właśnie chodzi. Wuj Melvin chce, żebym poległa. Wiem, że to zaplanowane. Po prostu jeszcze nie potrafię tego udowodnić. Wie tylko, że dostałam minimalne szkolenie. Zapisał mnie, myśląc, że nie jestem wyszkolona. Że łatwo mnie położą. Wiem, że chodzi o pozbycie się mnie. Dlatego jestem teraz z Calvinem, jak zawsze w tajemnicy trenując.

Odkąd zginęli moi rodzice, wiele osób mnie opuściło. Wielu grożono, żeby trzymali się ode mnie z daleka. Niektórzy próbowali nawet pomóc, ale za to płacili. Karano ich za samo okazywanie mi uwagi. Wielu wojowników wzięło mnie pod swoje skrzydła i pomagało, jak tylko mogli.

Calvin i jego partnerka Margaret oraz moja najlepsza przyjaciółka Roxie też byli przy mnie przez cały ten czas. Calvin szkoli mnie, odkąd miałam dwanaście lat. Nie chcę się przechwalać, ale tak — jestem dobra. Calvin i inni wojownicy zawsze powtarzali mi, że muszę ciężko trenować, ciężko pracować, być gotowa na wszystko. Calvin i pozostali wojownicy zawsze zabierali mnie z sobą na patrole. Pomagałam chronić granice i walczyłam z wieloma wyrzutkami, będąc jeszcze bardzo młoda.