
Megan Lieben
A M Archibald · W trakcie · 341.5k słów
Wstęp
"Logan," stöhne ich, als ich seinen Mund an mir spüre. Ich schaue nach unten und sehe, wie er meine Oberschenkel hinauf zu meinem Geschlecht küsst. Seine Zunge leckt über meine Klitoris bis zu meinem Eingang und zurück. Den Kopf in den Nacken legend, fahre ich mit meiner Hand durch sein Haar, während sein sündiger Mund Wunder an meinem Körper vollbringt.
Logan hat sich in Megan verliebt, aber kann Megan seine Liebe erwidern?
Jetzt, da Megans Vater gefasst wurde, kann Megan ihr Leben wieder aufbauen oder werden Geheimnisse aus der Vergangenheit ihrer Mutter drohen, alles zu zerstören?
Kann Logan Megan helfen, ihre Ängste zu überwinden, oder werden seine eigenen Geheimnisse zwischen ihnen stehen?
Lies den zweiten Teil der Megan-Serie.
Rozdział 1
Hallo zusammen, nur zur Info, dies ist das zweite Buch der Serie. Das erste Buch heißt "Megan retten". Wenn ihr auf mein Profil geht, könnt ihr es finden.
„Ich weiß es nicht mehr“, sagt Logan und schaut Stephanie an.
„Ich weiß es“, sagt sie mit einem kleinen Lächeln. „Es ist Zeit, dass du mich loslässt und weitermachst.“
„Du machst es so einfach klingen“, sagt er und rollt in seinem Rollstuhl zu ihr. „Ich liebe dich, aber“, er knabbert an seiner Unterlippe und schaut auf seinen Schoß.
„Ich weiß, dass du mich liebst, aber du liebst sie auch. In gewisser Weise bist du schon weitergegangen. Du hast mich nur noch nicht losgelassen“, sagt sie und schaut zur Decke. „Kann ich sie sehen?“ fragt sie.
„Sie liegt immer noch im Koma“, murmelt Logan.
„Sie wird nicht sterben“, sagt Stephanie und lächelt ihn an. „Sie hat nicht all das durchgemacht, um am Ende zu sterben.“
„Ich weiß.“
„Nein, das tust du nicht; du denkst, sie wird sterben“, Stephanie pausiert, „wenn sie stirbt, wirst du aus der Bahn geworfen, und davor habe ich Angst, und wahrscheinlich auch Eric und Lynn.“
„Ich werde in Ordnung sein; ich werde diesmal richtig damit umgehen.“
„Siehst du, du denkst, sie wird sterben“, sagt sie und kichert leicht. Er seufzt und fährt sich mit der Hand durch die Haare.
„Nein, ich denke, die Ärzte haben recht, und es könnte Monate oder Jahre dauern, bis sie aufwacht, und selbst dann könnte sie sich an nichts erinnern“, entgegnet er.
„Ah, du hast Angst, dass sie dich vergisst, den Mann, der sie gerettet hat.“
„Was auch immer“, grummelt er, „ich muss gehen“, sagt er und rollt rückwärts.
„Du kannst den Stecker ziehen, sobald ich sie getroffen habe“, sagt Stephanie mit einem Lächeln im Gesicht, bevor Logan den Raum verlässt.
„Was auch immer, Steph“, murmelt er vor sich hin.
Logan ist jetzt seit zwei Wochen im Krankenhaus. Es geht ihm immer noch schlecht, auch wenn er es nicht zeigt. Die Ärzte wollen ihn noch eine Weile dabehalten, da er sein Bein nicht bewegen kann.
Eric steht hinter ihm und beginnt, ihn den Flur entlang zu schieben.
„Wie geht es ihr?“ fragt Eric und bezieht sich auf Stephanie.
„Wie immer“, murmelt er.
Eric seufzt und bleibt still. Logan ist seit seinem Erwachen nicht in bester Laune. Jeder weiß, dass Logan sich wegen Megan Vorwürfe macht, aber niemand wusste, wie sehr. Logan gibt sich die Schuld, dass er nicht rechtzeitig da war, dass er nicht früher etwas unternommen hat. Er verstand nicht, wie die Leute sagen konnten, er habe sie gerettet, wenn er es in Wirklichkeit nicht tat. Er ließ sie jeden Tag zu diesem grausamen Mann nach Hause gehen, ohne jemals jemandem von seinen Verdachtsmomenten zu erzählen.
„Es tut mir leid“, sagt Eric plötzlich und durchbricht die Stille.
„Wofür?“
„Dafür, dass ich dir nicht geglaubt habe. Ich meine, ich habe dir irgendwie geglaubt, als sie im Krankenhaus war, aber sie wurde schon früher gemobbt, also dachte ich, die Geschichte, die sie uns erzählte, sei wahr, weil Mädchen gemein sein können und es glaubwürdig war“, sagt er leise. „Also tut es mir leid, Lynn und ich hätten dir glauben sollen.“
Logan bleibt still und legt seinen Kopf auf seine Hand, während Eric ihn zurück in das Zimmer bringt, in dem er untergebracht ist.
„Oh, du bist zurück“, begrüßt Lynn ihn. „Wie geht es ihr?“ fragt sie.
„Wie immer“, sagt Logan und rollt zu Megans Bett. Er nimmt ihre Hand und entspannt sich im Stuhl. Julie sitzt ihm gegenüber und schaut abwechselnd ihre beste Freundin und ihn an.
„Melanie sagt, sie wird nach der Schule vorbeikommen“, sagt sie. Logan sagt nichts. Es ist ihm egal, er will nur, dass Megan in Ordnung ist und durchkommt. Julie seufzt und schaut zu Lynn und Eric, die ihre Jacken aufheben.
„Wir gehen für eine Weile nach Hause, wir bringen dir ein paar frische Klamotten, Logan“, sagt Lynn und erhält ein leises „Okay“ von Logan. Sie seufzt und geht mit ihrem Mann nicht weit hinter ihr hinaus.
„Ihr Vater ist-“
„Er ist nicht ihr Vater“, schnappt Logan und unterbricht Julie.
„Nun, er ist anscheinend wach“, sagt sie langsam und versucht verzweifelt, es nicht schlecht klingen zu lassen.
„Komisch, wie es ihm gut geht, während seine Tochter wegen ihm um ihr Leben kämpft“, knurrte er. „Arschloch.“
„Er will sie sehen.“
„Was!“ faucht er und dreht sich zu ihr um.
„Ich weiß nicht genau, ob sie ihn lassen, aber anscheinend bettelt er darum, sie zu sehen, und fragt ständig, ob es ihr gut geht“, informiert sie. „Sie überlegen wohl, ihn von draußen sehen zu lassen, in der Hoffnung, dass er dann kooperiert.“
„Die sind doch völlig verrückt, oder?“ fragt er.
„Ich weiß es nicht, das ist nur das, was ich gehört habe“, sagt sie ehrlich.
Er seufzt und verschränkt seine Finger mit Megans. Er hasste es, sie so zu sehen. Sie hatte einen Schlauch im Hals, um ihr beim Atmen zu helfen, Drähte kamen aus beiden Händen, einer für Morphium, der andere für Flüssigkeiten. Ein Draht kam aus ihrer Nase und war an ihrer rechten Wange festgeklebt, um sie zu ernähren. Alles ärgerte ihn und alles machte seine Angst immer realer. Die Ärzte sagten ihm, dass sie nichts tun könnten, sie müssten nur warten und hoffen.
„Ja, jetzt weiß es jeder“, stellt er fest.
„Stimmt. Ich gehe, ich habe viel Hausaufgaben und mein Englischlehrer ist schlecht im Erklären, zum Glück sind es nur noch ein paar Tage bis zu den Weihnachtsferien“, sagt sie und verlässt den Raum.
„Ja, zum Glück“, murmelt Logan und küsst Megans Hand.
Ein paar Tage später
„Ich wusste nie, dass er so war, weißt du“, sagt Julie und schlägt die Beine auf dem Stuhl übereinander, auf dem sie sitzt.
Zuerst ihre Finger, dann ihr Arm und die Krankenschwester nimmt den Schlauch aus ihrem Hals. Drittens, ihr Kopf bewegte sich von einer Seite zur anderen und dann hörte er auf und schaute geradeaus, ihre Augen noch geschlossen.
„Dimmt das Licht“, hörte sie jemanden sagen.
Der Geruch von Desinfektionsmittel füllte ihre Nasenlöcher und brannte fast im Inneren. Der Geruch war so stark. Komfort ist nicht das, was sie beschreiben würde, was sie unter sich fühlte; es war eher hart, aber akzeptabler Komfort. Die Gefühle in ihr waren Schmerz und Schmerz, nichts als Schmerz.
„W...wo?“ versuchte sie zu sprechen, aber es tat auch weh. Sie hörte jemanden sie beruhigen und Angst kroch in ihr hoch, wer das wohl sein könnte. Kein Wunder, dass sie Schmerzen hatte, er hatte letzte Nacht oder was sie dachte, dass es letzte Nacht war, so viel wie möglich mit ihr gemacht.
Ihre Augen öffneten sich langsam und das erste, was sie sah, war weiß, einfach nur helles Weiß. Sie schloss ihre Augen und drehte ihren Kopf zur Seite und öffnete sie wieder, um ein gedimmtes Licht auf einem weißen Nachttisch zu sehen.
Sie versuchte es erneut: „W...wo bin ich?“ fragt sie, wer auch immer im Raum war. Sie wusste, dass es nicht ihr Zimmer war, sie brauchte keine klare Sicht, um das zu erkennen. Sie schaute wieder zur Decke und schluckte, um etwas von dem Schmerz zu lindern. Niemand hörte sie, sie hörte sich selbst kaum sprechen.
„Megan“, sagt jemand. Sie schaute sich um und blinzelte, um ihre verschwommene Sicht zu klären.
„Ja“, sagt sie, fast flüsternd.
„Weißt du, wo du bist?“ fragte die Stimme erneut.
„Nein“, weinte sie und schloss ihre Augen fest. „Ich will nach Hause“, weinte sie.
„Vielleicht sollten wir das lassen, bis sie richtig wach ist?“ sagt die Frau, aber es klang, als hätte sie es zu jemand anderem gesagt. Megan stöhnte und drehte ihren Kopf von einer Seite zur anderen. „Es ist okay, Megan, wir geben dir etwas Morphium gegen die Schmerzen“, erklang die Stimme erneut. Wasser sickerte langsam aus Megans geschlossenen Augenlidern und lief ihr Gesicht hinunter. „Es ist okay“, sagt die Frau, aber diesmal legte sie ihre Hand auf Megans Kopf und streichelte ihre Stirn mit dem Daumen. Nach einer Minute oder so wurde Megan ruhig, die Tränen hörten auf und ihr Geist glitt wieder in einen traumlosen Zustand.
Ostatnie Rozdziały
#213 Kapitel 214 (Ende)
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#212 Kapitel 213
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#211 Kapitel 212
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#210 Kapitel 211
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#209 Kapitel 210
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#208 Kapitel 209
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#207 Kapitel 208
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#206 Kapitel 207
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#205 Kapitel 206
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026#204 Kapitel 205
Ostatnia Aktualizacja: 5/25/2026
Może Ci się spodobać 😍
Trylogia Carrero: Od przyjaciół miliarderów do kochanków
ARRICK CARRERO od lat jest dla niej oparciem, najlepszym przyjacielem i obrońcą, ale nawet on nie potrafi dotrzeć do źródła jej narastającej pustki.
Sophie się zagubiła.
I chwyta się czegokolwiek, by zapełnić tę pustkę i wyleczyć to, co ją od środka trawi.
Kiedy Sophie uświadamia sobie, że odpowiedź była przez cały czas tuż na wyciągnięcie ręki, nie jest w stanie przygotować się na emocje Arricka, które wymykają się spod kontroli.
To, co kiedyś było niewinne, nagle staje pod znakiem zapytania – a życie wcale nie zawsze pozwala, by serce miało ostatnie słowo.
Bohaterowie, którzy złamią ci serce – i sobie nawzajem też.
Zawiera treści i język przeznaczone wyłącznie dla dojrzałych czytelników.
Gdzie lód się załamuje
Charlotte i Charlie „przesunęli się” raz, lata temu, i nigdy nie zrozumieli, co to właściwie znaczyło. Nie mieli watahy, żadnego prowadzenia ani ochrony. Tylko dwoje bliźniaków kurczowo trzymających się siebie i udających, że ten głos w ich głowach to stres, wyobraźnia albo samotność. A potem przeprowadzają się do Wellington.
Blake Atlas wyczuwa swoją wybrankę w chwili, gdy Charlotte przyjeżdża. Więź uderza mocno i nie do pomylenia, ale Charlotte jej nie rozpoznaje. Nie rozumie, czemu jej klatka piersiowa wciąż ciągnie ją w stronę jedynego chłopaka, którego absolutnie nie może sobie pozwolić pragnąć. Blake jest nowym kapitanem hokejowym Charliego. Szansą Charliego na to, żeby wreszcie coś z tego wyszło. Charlie stawia sprawę jasno: jego siostra jest nietykalna, a Blake próbuje postąpić jak trzeba — ale tajemnice nie zostają zakopane na zawsze. Wyrzutki krążą na obrzeżach miasta. Lód pęka. Więź się zaciska. A potem budzi się rzadki biały wilk Charlotte — coś, co czyni ją potężną, i jednocześnie sprawia, że staje się celem.
Shanti potrzebuje Shakti. (Pokój potrzebuje siły.)
Gdzie lód się załamuje to młodzieżowy paranormalny romans typu slow burn, pełen przeznaczonych sobie partnerów, opiekuńczej energii alfy, zaciekłej lojalności rodzeństwa, więzi odnalezionej rodziny-watahy, motywu hurt/comfort i cichego, bolesnego napięcia, które długo nie puszcza. To historia o pierwszym poczuciu przynależności, o uczeniu się, że można pozwolić innym o siebie dbać, i o tym, co się dzieje, kiedy dziewczyna, która zawsze trzymała wszystkich na powierzchni, wreszcie opada z sił — i ktoś ją łapie.
Pięciu Braci, Jedna Panna Młoda
Kiedy Lily przekracza progi ociekającej luksusem rezydencji Sterlingów, by dopełnić ostatniej woli zmarłego ojca, na powitanie wychodzi jej pięciu przystojnych braci. Towarzyszy im chłodna i do szpiku kości wyrachowana matka, która z miejsca postanawia odprawić niechcianego gościa z kwitkiem.
Zgodnie z paktem zawartym przed laty między ich rodami, Lily musi wybrać jednego z braci na męża. Ta perspektywa budzi w mężczyznach jawną niechęć i wyrazistą pogardę.
Lily ma jednak w zanadrzu tajemnice, które bez wątpienia zwaliłyby z nóg całą familię Sterlingów. Pod maską skromnej, cichej myszki kryje się prawdziwy rekin biznesu – genialny umysł, który od absolutnego zera zbudował wielomiliardowe imperium. Jakby tego było mało, jest też cieszącą się międzynarodowym uznaniem piosenkarką, występującą pod pseudonimem Słowik. A także geniuszem technologicznym, znanym w sieci jako Anny, który potrafi pokonać każdego jego własną bronią.
Próbując odnaleźć się w gąszczu skomplikowanych, domowych intryg rodu Sterlingów, Lily ku swojemu zaskoczeniu czuje, że najbardziej ciągnie ją do brata o sercu z lodu – Williama. Ten bezwzględny prezes traktuje ją jednak z ogromną, lodowatą nieufnością.
Na domiar złego, matka Williama upatrzyła już dla niego idealną partię: Fionę z rodziny Fosterów, jego przyjaciółkę z dzieciństwa i młodzieńczą miłość.
Sęk w tym, że słowo „kapitulacja” w słowniku Lily po prostu nie istnieje.
Tym Razem To On Ściga Mnie Całym Sercem
Na korytarzu przed salą balową podeszła do niego, gdy palił przy drzwiach, chcąc chociaż spróbować się wytłumaczyć.
– Nadal jesteś na mnie zły?
Strzepnął papierosa, odrzucił niedopałek i spojrzał na nią z jawną pogardą.
– Zły? Myślisz, że jestem zły? Zgadnę – Maya wreszcie się dowiaduje, kim jestem, i nagle ma ochotę „odnowić kontakt”. Kolejna szansa, odkąd wie, że moje nazwisko oznacza pieniądze.
Kiedy próbowała zaprzeczyć, wszedł jej w słowo.
– Byłaś epizodem. Przypisem na dole strony. Gdybyś się tu dzisiaj nie pojawiła, nawet bym o tobie nie pamiętał.
Łzy zapiekły ją pod powiekami. Prawie powiedziała mu o jego córce, ale się powstrzymała. Uznałby tylko, że próbuje go wrobić, złapać go na dziecko i dobrać się do jego kasy.
Maya przełknęła wszystko razem z łzami i odeszła, święcie przekonana, że ich drogi już nigdy się nie przetną – a jednak on zaczął pojawiać się w jej życiu raz za razem, aż w końcu to on musiał się przed nią schylić, pokornie błagając, by dała mu jeszcze jedną szansę.
Jestem Jego Bezwilczą Luną
Ethan również wydawał głębokie ryki w moim uchu, 'Cholera... zaraz będę dochodził...!!!' Jego ruchy stały się bardziej intensywne, a nasze ciała wydawały odgłosy uderzania.
"Proszę!! Ethan!!"
Jako najsilniejsza wojowniczka w mojej watahy, zostałam zdradzona przez tych, którym najbardziej ufałam - moją siostrę i najlepszego przyjaciela. Zostałam odurzona, zgwałcona i wygnana z rodziny i watahy. Straciłam swojego wilka, swoją honor i stałam się wyrzutkiem - nosząc dziecko, którego nigdy nie chciałam.
Sześć lat trudnego przetrwania uczyniło ze mnie zawodową wojowniczkę, napędzaną gniewem i żalem. Otrzymuję wezwanie od potężnego dziedzica Alfy, Ethana, proszącego mnie o powrót jako instruktor walki bez wilka dla tej samej watahy, która mnie kiedyś wygnala.
Myślałam, że mogę ignorować ich szepty i spojrzenia, ale kiedy zobaczyłam szmaragdowe oczy Ethana - takie same jak mojego syna - mój świat się zachwiał.
Gra Przeznaczenia
Kiedy Finlay ją odnajduje, żyje wśród ludzi. Jest zauroczony upartą wilczycą, która odmawia uznania jego istnienia. Może nie jest jego partnerką, ale chce, aby stała się częścią jego watahy, niezależnie od tego, czy jej wilczyca jest ukryta czy nie.
Amie nie potrafi oprzeć się Alfie, który wkracza w jej życie i wciąga ją z powrotem w życie watahy. Nie tylko staje się szczęśliwsza niż od dawna, ale jej wilczyca w końcu do niej przychodzi. Finlay nie jest jej partnerem, ale staje się jej najlepszym przyjacielem. Razem z innymi najwyższymi wilkami w watasze pracują nad stworzeniem najlepszej i najsilniejszej watahy.
Kiedy nadchodzi czas na gry watah, wydarzenie, które decyduje o rankingu watah na następne dziesięć lat, Amie musi zmierzyć się ze swoją starą watahą. Kiedy po raz pierwszy od dziesięciu lat widzi mężczyznę, który ją odrzucił, wszystko, co myślała, że wie, przewraca się do góry nogami. Amie i Finlay muszą dostosować się do nowej rzeczywistości i znaleźć drogę naprzód dla swojej watahy. Ale czy niespodziewane wydarzenia rozdzielą ich na zawsze?
Związana z jej Alfa Instruktorem
Kilka tygodni później na salę wchodzi nasz nowy instruktor walki, alfa. Regis. Ten facet z lasu. Jego spojrzenie od razu chwyta się mojego i wiem, że mnie rozpoznaje. Wtedy moja skrywana tajemnica uderza we mnie jak cios w brzuch: jestem w ciąży.
Ma dla mnie propozycję, która splata nas jeszcze mocniej. Ochrona… czy złota klatka? Szepty robią się coraz bardziej jadowite, mrok zaczyna się zacieśniać. Dlaczego tylko ja nie mam wilka? Czy on jest moim wybawieniem… czy pociągnie mnie prosto na dno?
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Po Jednej Nocy z Alfą
Myślałam, że czekam na miłość. Zamiast tego, zostałam zgwałcona przez bestię.
Mój świat miał rozkwitnąć podczas Festiwalu Pełni Księżyca w Moonshade Bay – szampan buzujący w moich żyłach, zarezerwowany pokój hotelowy dla mnie i Jasona, abyśmy wreszcie przekroczyli tę granicę po dwóch latach. Wślizgnęłam się w koronkową bieliznę, zostawiłam drzwi otwarte i położyłam się na łóżku, serce waliło z nerwowego podniecenia.
Ale mężczyzna, który wszedł do mojego łóżka, nie był Jasonem.
W ciemnym pokoju, zanurzona w duszącym, pikantnym zapachu, który sprawiał, że kręciło mi się w głowie, poczułam ręce – pilne, gorące – palące moją skórę. Jego gruby, pulsujący członek przycisnął się do mojej mokrej cipki, a zanim zdążyłam jęknąć, wbił się mocno, brutalnie rozdzierając moją niewinność. Ból palił, moje ściany zaciskały się, gdy drapałam jego żelazne ramiona, tłumiąc szlochy. Mokre, śliskie dźwięki odbijały się echem z każdym brutalnym ruchem, jego ciało nieustępliwe, aż zadrżał, wylewając się gorąco i głęboko we mnie.
"To było niesamowite, Jason," udało mi się powiedzieć.
"Kto do cholery jest Jason?"
Moja krew zamarzła. Światło przecięło jego twarz – Brad Rayne, Alfa Stada Moonshade, wilkołak, nie mój chłopak. Przerażenie dławiło mnie, gdy zdałam sobie sprawę, co zrobiłam.
Uciekłam, ratując swoje życie!
Ale kilka tygodni później, obudziłam się w ciąży z jego dziedzicem!
Mówią, że moje heterochromatyczne oczy oznaczają mnie jako rzadką prawdziwą partnerkę. Ale nie jestem wilkiem. Jestem tylko Elle, nikim z ludzkiej dzielnicy, teraz uwięzioną w świecie Brada.
Zimne spojrzenie Brada przygniata mnie: „Noszisz moje dziecko. Jesteś moja.”
Nie mam innego wyboru, muszę wybrać tę klatkę. Moje ciało również mnie zdradza, pragnąc bestii, która mnie zrujnowała.
OSTRZEŻENIE: Tylko dla dojrzałych czytelników
Zaginiona królowa wilków
Od momentu rozpoczęcia kariery trzy lata temu, nieustannie koncertowała i nagrywała. Ona i jej zespół byli razem od początku jej kariery, wszyscy byli w podobnym wieku, ale ona była najmłodsza z piątki. Kiedy zdecydowano, że zrobią sobie co najmniej sześciomiesięczną przerwę, rodzice bliźniaków, Jydena i Jazlyn, zaprosili Reign i pozostałych dwóch członków zespołu, aby spędzili wakacje z nimi. Mieszkali w małej, wiejskiej wiosce na wybrzeżu Szkocji. Było to na tyle odosobnione miejsce, że zorganizowanie ochrony nie stanowiło problemu. Ochrona była ich specjalnością; prowadzili jedną z najbardziej udanych firm ochroniarskich na świecie, Hunt Security.
Sześć miesięcy przed swoimi 18. urodzinami, stała się obiektem zainteresowania psychopatycznego prześladowcy i jej menedżer zatrudnił firmę Hunt Security. Nie wiedziała, że brat jej gitarzysty i perkusisty będzie odpowiedzialny za jej prywatne bezpieczeństwo i stanie się kimś więcej niż tylko jej ochroniarzem.
Złamana Dziewczyna Rozgrywającego
Ciągle powtarzam sobie, że jest niebezpieczny, że jego typ mnie zrujnuje, ale moje ciało mnie zdradza. Moje tętno przyspiesza, gdy jego dłoń muska moją. Mój żołądek skręca się, gdy jego uwaga zbyt długo się na mnie skupia. I głęboko w środku, boję się, co się stanie, jeśli przestanę od niego uciekać. Bo po raz pierwszy od lat, część mnie zastanawia się, jakby to było znów zaufać mężczyźnie.
Jego gorący oddech sprawia, że wzdycham. „I chciałabym twojego kutasa.”
„Już?”
„Tak.”
„Ostrożnie, Paulina…” ostrzega Adrian. „Jesteś taka ciasna.” Wsuwając jeden gruby palec we mnie, zamykam oczy, gdy dodaje kolejny. Zaciskam się wokół nich, a on cicho się śmieje. „Mój kutas jest o wiele, wiele większy niż to. Myślisz, że dasz radę?”
Moja odpowiedź to bezdech. „Tak…” Prawda jest taka, że mogę naprawdę umrzeć, jeśli nie poczuję go wewnątrz siebie. Pulsuję z potrzeby. „Pieprz mnie, Adrian.”
Z jego piersi wydobywa się ciemny, niski śmiech.
Jego palce wsuwają się głębiej, znajdując idealne, wrażliwe miejsce. Pracuje tam, jego dotyk jest powolny i fachowy. Niedługo potem moje oddechy stają się krótkie i urywane.
„Ungh…” jęczę. „To jest takie dobre…”
Zakochać się w Alfie mojego byłego
Prawdopodobnie tak! Ale teraz naprawdę mnie to nie obchodzi.
Pozwalam, aby moje nogi się rozchyliły. Twarz wielkiego, złego, czarnego wilka znajduje swoje miejsce między moimi nogami. Biorąc głęboki oddech, wdycha mój zapach—moje podniecenie—i wydaje niski, gardłowy jęk. Jego ostre kły delikatnie dotykają mojej skóry, wywołując u mnie krzyk, gdy iskry przechodzą przez moją cipkę.
Czy ktoś naprawdę może mnie winić za utratę kontroli w tym momencie? Za pragnienie tego?
Wstrzymuję oddech.
Jedyną rzeczą, która nas dzieli, jest cienka tkanina moich majtek.
Liza mnie, a ja nie mogę powstrzymać jęku.
Przygotowuję się, myśląc, że może w końcu się wycofa—ale zamiast tego, jego język liże mnie raz za razem, za każdym razem szybciej. Z zapałem.
Nagle, z absurdalną prędkością i precyzją, rozrywa moje majtki, nie powodując żadnej szkody na mojej skórze. Słyszę tylko dźwięk rozdzieranej tkaniny, a kiedy na niego spoglądam, już z powrotem mnie liże.
Nie powinnam czuć tego w stosunku do wilka. Co jest ze mną nie tak?
Nagle czuję, że jego lizanie staje się delikatniejsze, a kiedy znowu patrzę na wielkiego czarnego wilka, zdaję sobie sprawę, że to już nie jest wilk. To Alpha Kaiden!
Przemienił się i teraz liże moją cipkę.
🐺 🐺 🐺
Alpha Kaiden, budzący strach wilkołak znany ze swoich bezwzględnych czynów i przyjemności z zabijania każdej pełni księżyca, odkrywa, że jego przeznaczoną partnerką jest nie kto inny, jak pozornie zwyczajna ludzka kobieta, która jest wybraną partnerką jego Gammy.
Chce odrzucić ich więź, ale los ma inne plany. Okazuje się, że turniej na następnego Króla Alf wymaga, aby tylko Alfy z partnerką mogły wziąć w nim udział. To prowadzi Kaidena do zaproponowania śmiałego układu na pokaz.
Choć początkowo niechętna, serce Katherine mięknie, gdy składa jej cenną obietnicę: ochronić jej małą watahę przed wszelkim zagrożeniem.
Nie wie jednak, że Katherine odkrywa w sobie ukrytą siłę, która jest znacznie większa, niż mógłby sobie wyobrazić.
W miarę postępu wyzwań turnieju, Alpha Kaiden coraz bardziej nieodparcie pragnie jej obecności nie tylko w zawodach, ale także w swoim łóżku.












