Mój Mąż z Błyskawicznego Małżeństwa to Ukryty Miliarder

Sarah POV

Dzwonek nad drzwiami restauracji zabrzmiał cicho. Szybko zamknęłam szkicownik i spojrzałam w górę z najlepszym uśmiechem obsługi. "Dzień dobry, witamy w Bella Vista. Stolik dla jednej osoby?"

Popołudniowa zmiana zawsze była wolna, a ja szkicowałam w przerwie między obiadem a kolacją. Ten projekt sukni wieczorowej dręczył mnie cały tydzień i nie mogłam pozwolić, żeby inspiracja mi uciekła – zwłaszcza że czynsz był do zapłacenia w przyszłym tygodniu, a ja już odrzuciłam dwa zlecenia projektowe w tym miesiącu, bo nie płaciły wystarczająco.

Ale widok przede mną sprawił, że zapomniałam, jak oddychać.

Mężczyzna stojący przede mną był... wow. Ciemne włosy, brązowe oczy, ubrany w prostą granatową koszulę. Bez krzykliwej biżuterii, bez oczywistych metek projektantów, tylko ta bezwysiłkowa elegancja, która sprawiła, że moje serce zrobiło mały przeskok.

Uśmiechnął się uprzejmie. "Właściwie to usiądę przy ladzie. Mogę prosić o kawę?"

Przypominając sobie nagle przypomnienia mamy, złapałam się na tym, że nieświadomie przygryzam dolną wargę. "Michael?"

Mężczyzna mrugnął. "Uh... tak, jestem Michael. Skąd..."

O kurczę. Ten facet rzeczywiście został ustawiony przez mamę? Po tych wszystkich dziwnych katastrofach, które mi zafundowała, w końcu znalazła kogoś, kto nie wygląda, jakby wyszedł z jaskini...

Sześć lat temu kończyłam pierwszy rok na Uniwersytecie Star City. Projektowanie mody było moim światem, wypełniającym mnie marzeniami o pokazach mody i mojej własnej marce. Potem wydarzył się wypadek samochodowy mamy.

Rachunki medyczne były miażdżące dla samotnej matki, która i tak ledwo wiązała koniec z końcem. Podjęłam jedyną możliwą decyzję: rzuciłam studia, by pracować na pełen etat. Wtedy Blake, mój chłopak od liceum, zadał ostateczny cios: "Sarah, myślę, że już do siebie nie pasujemy. Muszę myśleć o swojej przyszłości."

Presja finansowa, emocjonalna zdrada, rozbite marzenia – wszystko się zawaliło naraz. Depresja pochłonęła mnie całkowicie na miesiące, a nawet po terapii, która pomogła mi się z niej wydostać, nigdy nie mogłam dokładnie przypomnieć sobie szczegółów. Większość tego, co wiem o tamtym czasie, pochodzi z opowieści mamy, która wypełniała luki później.

Mama obwiniała się całkowicie. Była przekonana, że zniszczyła mi przyszłość, a później jej swatanie stało się obsesją pochłaniającą ją całkowicie. Złapałam ją nie raz, jak o trzeciej nad ranem przeglądała aplikacje randkowe, ledwo jedząc, a jednocześnie wypytując mnie o dawanie chłopakom "uczciwej szansy".

Tego ranka chwyciła mnie za ręce i powiedziała: "Kochanie, mam dla ciebie kolejnego. Przyjdzie prosto do restauracji. Musisz dać mu prawdziwą szansę, dobrze?"

Rozumiałam, że jej niepokój dosłownie ją wykańczał. Jeśli szybkie małżeństwo miało jej przynieść spokój, to właśnie to zrobię. Musiałam tylko zobaczyć, jaki jest dzisiejszy kandydat.

Ale nie spodziewałam się, że będzie aż tak dobry.

"Nie jesteś chyba zawstydzony, prawda?" powiedziałam, zaczynając nalewać mu kawę. "Skoro już tu jesteś, możemy się poznać. Jestem Sarah Martinez. Pracuję tu jako kelnerka, mieszkam z mamą w wynajętym mieszkaniu, a ona jest sprzątaczką w szpitalu."

Michael otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale znowu je zamknął.

"Nie bądź nieśmiały," kontynuowałam, przesuwając kawę w jego stronę. "Mama już mi powiedziała twoje podstawowe dane. Popraw mnie, jeśli się mylę? Pracujesz w Pinnacle Industries Group, rodzice nie żyją, szukasz małżeństwa dla korzyści podatkowych i spraw związanych z zakupem domu. Masz na imię Michael..."

"Michael Johnson," powiedział z lekkim uśmiechem, widząc, że miałam trudności z zapamiętaniem jego nazwiska. "Pracuję w rozwoju biznesu, dużo podróżuję na spotkania z klientami. Obecnie wynajmuję mieszkanie, jeżdżę Hondą Accord."

Jego szczerość była odświeżająca. Większość facetów, których spotkałam, spędzała pierwsze dziesięć minut, próbując zaimponować mi historiami o swoich wyimaginowanych startupach lub pożyczonym BMW kolegi.

Pochyliłam się do przodu. "Michael, mogę cię o coś zapytać?"

"Pewnie, śmiało."

"Wyjdziesz za mnie?"

Kącik jego ust uniósł się lekko, jakby spodziewał się czegoś takiego. "Mówisz poważnie, prawda?"

"Śmiertelnie poważnie," powiedziałam. "Słuchaj, potrzebuję męża, żeby moja mama przestała się martwić, a ty najwyraźniej potrzebujesz się ożenić z powodów finansowych. Czemu nie?"

Odchylił się lekko. "Dosłownie właśnie się poznaliśmy. Nie sądzisz, że to trochę za szybko?"

"Daj spokój, ludzie teraz często szybko się żenią," naciskałam. "Moglibyśmy załatwić papiery, a potem mieć czas, żeby się naprawdę poznać. Jeśli się uda, świetnie. Jeśli nie, rozwiedziemy się."

Michael przez chwilę studiował moją twarz, jego uśmiech nie znikał. "Jeśli naprawdę tego chcesz... dobrze. Spróbujmy."

Szybko wbiegłam do kuchni, żeby poprosić Tony'ego, żeby zajął się przodem, podczas gdy ja wyjdę. Kucharz skinął głową, nie odrywając wzroku od swojej pracy.

Godzinę później staliśmy w kolejce w urzędzie stanu cywilnego w centrum miasta.

Cały proces wydawał się surrealistyczny—wypełnianie formularzy, pokazywanie dowodów, płacenie opłaty. Kiedy urzędniczka za kuloodporną szybą zapytała, czy mamy świadków, zdałam sobie sprawę, że całkowicie zapomnieliśmy o tym szczególe. Machnęła niedbale na dwóch pracowników na przerwie kawowej, którzy podpisali nasze papiery z entuzjazmem ludzi robiących przysługę nieznajomym.

Wychodząc z naszym aktem małżeństwa, wymieniliśmy numery telefonów. Kiedy zobaczyłam, jak Michael zapisał mnie w swoich kontaktach, moje policzki zrobiły się gorące.

"'Moja Królowa?' Nie uważasz, że to trochę przesada?"

"Wcale nie," powiedział Michael cicho. "Jesteśmy teraz małżeństwem. Jesteś moją królową. Powinniśmy wrócić do domu, żeby poznać twoją mamę?"

Skinęłam głową. "Tak, oszaleje, kiedy cię zobaczy."

Ale właśnie gdy zaczęliśmy iść w stronę ulicy, błyszczący czerwony sportowy samochód zatrzymał się z rykiem. Wyskoczył z niego facet w wieku około dwudziestu lat.

"Stary! W końcu cię znalazłem!" krzyknął, biegnąc w stronę Michaela. "Chodź, musimy iść! Sytuacja z klientem zrobiła się szalona i teraz żądają, żeby przyszedł szef!"

Zmarszczyłam brwi, patrząc na nich. Szef? Przecież mówił, że jest tylko w rozwoju biznesu? I ten samochód...

Michael zachował całkowity spokój. "To mój... kolega Chris. Jest bogatym dzieciakiem, lubi żartować, zawsze nazywa mnie 'szefem.' To samochód jego rodziny."

Chris mrugnął, patrząc na mnie i Michaela, po czym szybko załapał. "Ha! Tak, dokładnie! Po prostu lubię nazywać Michaela tak, bo zawsze rozwiązuje moje problemy."

Moje podejrzenia zniknęły i zaśmiałam się. Młodzi ludzie lubią być dramatyczni.

"Sarah, przepraszam," powiedział Michael przepraszająco. "Prawdopodobnie nie będę mógł cię odprowadzić do domu. Przełożymy spotkanie z twoją mamą?"

"Oczywiście. Praca jest najważniejsza."

Michael podszedł bliżej i przytulił mnie delikatnie, przyciskając swoje usta do moich w miękkim, słodkim pocałunku na pożegnanie.

W momencie, gdy nasze usta się zetknęły, w mojej głowie pojawiły się fragmenty czegoś. Cichy głos szepczący za moimi uszami, ciepłe dłonie trzymające moje, ten sam zapach, który mnie doprowadzał do szaleństwa... Ale obrazy rozmyły się, zanim mogłam je uchwycić.

Dlaczego czułam, że byliśmy już razem w ten sposób? Czy to mogło się zdarzyć w tych latach, których nie pamiętam?