Omegi z Haven

Elise

Ból pod moimi stopami tylko się zwiększa, im dłużej zmagam się z gruzami lasu, przez który biegnę. Jest tak ciemno, że ledwo cokolwiek widzę, ale moje oczy dostosowały się na tyle, bym mogła rozpoznać ogólne kształty rzeczy, co jest małym cudem.

Słyszę krzyki za sobą, i chociaż czuję, że słabnę, popycham się do przodu. Mogę biec w kółko, ale muszę spróbować uciec. Jakimś cudem mój strażnik był dziś pijany i zataczał się, gdy przyszedł po mnie, i może byłam szalona, próbując uciec, ale oto jesteśmy. Tym razem łatwo było go pokonać, ale jeśli mnie złapią, nie popełni tego błędu ponownie. To moja jedyna szansa.

Wszechświat musiał zobaczyć, jak bardzo jestem zdesperowana, bo nie tylko udało mi się uciec od strażnika, ale jakby otworzyła się przede mną droga. Nadal nie mam pojęcia, jak przeszłam przez ten labirynt korytarzy i dotarłam do wyjścia, nie będąc zauważoną. Oczywiście, może to być z powodu odbywających się aukcji, ale mimo wszystko, lubię myśleć, że to było przeznaczenie.

Nie mogę zaakceptować, że to miało być moje życie. Musi być coś więcej dla mnie niż bycie sprzedaną chciwemu Alfie, który chce mnie tylko do rozmnażania i zaspokajania każdej jego zachcianki.

Stanie się prostą własnością...

Nie. To nie może być moje życie. Chcę tego, co obiecało mi Centrum Schronienia, kiedy mnie do nich wysłano. Chcę stada, które będzie mnie kochać i troszczyć się o mnie, jak każdy Omega na to zasługuje. Dlaczego więc to mi się przytrafiło?

"Kane! Uspokój się! Musimy ją przyprowadzić nienaruszoną." Słyszę krzyk gdzieś za mną i wstrzymuję oddech, bo brzmią zbyt blisko.

Zwolniłam i nie zdawałam sobie z tego sprawy. Moje nogi i stopy są niemal zdrętwiałe, ale nie mogę się zatrzymać.

"Ta cholerną suka mnie zaatakowała. Będzie miała szczęście, jeśli przeżyje, kiedy skończę z nią." Wściekły głos Kane'a sprawia, że drżę, i to nie w dobrym sensie.

Ten człowiek dręczył mnie przez dwa lata, które spędziłam zamknięta w tej klatce. Nie przesadzam, to była dosłowna klatka, taka, jaką używają dla dużych zwierząt, ale nie przystosowana do przetrwania człowieka. Można by pomyśleć, że ważne byłoby, aby trzymać nas w lepszym stanie, żebyśmy wyglądali bardziej atrakcyjnie na aukcji, ale nie. Mężczyźni, którzy nas trzymali, ledwo nas karmili i raz w tygodniu myli nas wężem ogrodowym. Traktowano nas gorzej niż najgorzej traktowane zwierzęta.

Dziś wieczorem miałam w końcu zostać zaprezentowana. Skończyłam dwadzieścia jeden lat zaledwie kilka dni temu, co oznacza, że jako Omega jestem w pełni dojrzała. Omegi nie mogą zacząć rodzić dzieci przed ukończeniem dwudziestu jeden lat, a dojrzała Omega jest bardzo poszukiwana w tym świecie.

Dzięki chciwości i ciemności tego świata, Omega jest teraz tak niewiele. Dlatego większość z nich mieszka lub jest wysyłana do Centrum Schronienia, aby nauczyć się swojej roli w stadzie, ale także, aby chronić nas, gdy dojrzewamy. Zostałam tam wysłana po tym, jak moi rodzice zostali zamordowani i pozostałam tam aż do dwóch lat temu. Wybrałam stado, ale nie minęło dziesięć minut od opuszczenia Schronienia, kiedy zostałam odurzona i obudziłam się w tym miejscu.

Schronienie miało mnie chronić i zapewnić Omega stada, które zostały dokładnie sprawdzone. Jak więc to stado się prześlizgnęło? Zadawałam sobie to pytanie wiele razy.

"Ona tam jest." Warczący głos Kane'a brzmi jakby był tuż przy moim uchu.

Szybko obracam głowę na boki, ale wciąż jest za ciemno. Jak on mnie widzi?

Gdy jestem zbyt rozproszona strachem, nie zauważam korzenia wystającego z ziemi. Moja stopa zahacza o niego i całe ciało rzuca się do przodu, nie jestem wystarczająco szybka, by zatrzymać upadek. Upadam mocno, tak mocno, że nie jestem w stanie nawet krzyknąć. Moja głowa uderza o ziemię i wszystko staje się ciemne.

Kiedy odzyskuję przytomność, czuję ciężar na sobie. Mrugam kilka razy, ale mój wzrok jest zamglony i jest zbyt ciemno, by cokolwiek dostrzec. Czuję tylko ciepły oddech na szyi i niski, znajomy warkot.

"Myślałaś, że możesz ode mnie uciec?" Głębszy, bardziej groźny warkot wydobywa się z jego gardła, a ze mnie ucieka żałosne skomlenie.

Nienawidzę tego, jak bardzo się go boję. Chciałabym być odważniejsza...

"Proszę..." błagam, bo nie wiem, jak inaczej się uratować.

"Wiesz, dostanę po głowie za to, że pozwoliłem ci uciec. Może powiem im, że uciekłaś, i zatrzymam cię dla siebie. Zwolnią mnie, ale przynajmniej będę miał swoją nagrodę pocieszenia." Czuję, jak jego nos przesuwa się wzdłuż mojej twarzy, a on głęboko wciąga powietrze. "Pachniesz przepysznie. Rozumiem, dlaczego wy, Omega, doprowadzacie tych Alfa do szaleństwa."

Kane jest beta, podobnie jak wszyscy inni strażnicy, którzy opiekowali się Omega w domu aukcyjnym. Miało to nas chronić przed użyciem przed sprzedażą, ale z Kane'em to nie miało znaczenia. Jest jednym z tych Beta, którzy czują się uprawnieni do bycia postrzeganymi tak samo wielkimi i złymi jak Alfa.

"Kane, daj spokój, człowieku, puść ją." Słyszę jednego z innych mężczyzn.

Czy jestem całkowicie otoczona?

Ponownie mrugam, ale wciąż jest tak ciemno, że nic nie widzę... jak oni to wszystko robią w całkowitej ciemności?

"Cholera, ona krwawi, człowieku. Musimy ją zabrać z powrotem. Nikt nie będzie chciał uszkodzonego towaru." Mówi kolejny facet.

Szarpnęłam głową na bok, gdy Kane przesunął nosem po mojej szyi.

"Kane!" - krzyknął jeden z mężczyzn, a Kane wydał z siebie sfrustrowany dźwięk.

Poczułam, jak ciężar zniknął ze mnie, i wciągnęłam kilka desperackich oddechów. Zapach Kane'a otoczył mnie tak szybko, że ledwo mogłam oddychać. Jego zapach zawsze tak na mnie działał.

W ciszy rozległ się dziwny dźwięk kliknięcia, a sekundę później rozległ się głośny huk. Złapałam się za usta i zaczęłam się cofać z miejsca, gdzie upadłam. Moje oczy nie mogły się skupić, bez względu na to, jak mocno mrugałam, ale nie miałam czasu na to, by się tym przejmować. Musiałam biec.

Przekręciłam się na czworaki i podniosłam na nogi. Ból promieniował od kostki w górę nogi, ale nie był na tyle silny, bym nie mogła chodzić. Więc zignorowałam go na razie i starałam się utrzymać równowagę. Było tak ciemno! Zaczęłam biec najszybciej, jak mogłam, w tym samym kierunku, w którym upadłam, mając nadzieję, że to mnie oddali od Kane'a. Moje ramię uderzyło w coś twardego i poczułam szorstką korę drzewa, która zadrapała moje nagie ramię. Powstrzymałam bolesny dźwięk, gdy przecięło mi skórę, ale biegłam dalej.

Głośne kroki rozległy się za mną ponownie, ale z dźwięku wynikało, że to tylko jedna osoba. Kane.

"Starburst! Nie możesz uciekać przede mną wiecznie. Ci ludzie nie zabiorą cię ode mnie teraz!" - krzyknął.

O Boże... Czy on zabił tych ludzi?

Ale mnie nie zabije, prawda? Chce mnie dla siebie. Może... może powinnam po prostu z nim pójść.

Przez chwilę rozważałam poddanie się, ale inny dźwięk przyciągnął moją uwagę. Tym razem dochodził z przodu. Ponieważ było zbyt ciemno, skupiłam się na słuchu i nieco zmieniłam kierunek, by podążać za dźwiękiem. Znajomy dźwięk klaksonu samochodowego przyspieszył bicie mojego serca. To moja droga ucieczki! Jeśli uda mi się zatrzymać kogoś, może uda mi się uciec na tyle daleko, że Kane mnie nie znajdzie. Gdy dźwięk, który teraz bez wątpienia był odgłosem samochodów jadących po drodze, zbliżał się, spodziewałam się, że zobaczę więcej otoczenia. Jednak nadal było ciemno jak w nocy i musiałam potykać się po obecnej ścieżce, modląc się, że wkrótce coś zobaczę.

"Elise! Zatrzymaj się!" - krzyknął Kane, ale go zignorowałam.

Wyciągnęłam ręce przed siebie i skupiłam się na dotyku, by wyjść z lasu na drogę. Nie trwało długo, zanim moje ręce dotknęły powietrza, a gdy to się stało, zauważyłam również, że ziemia lekko się wznosiła. Ponownie potykając się z powodu braku widoczności i nagłej zmiany, użyłam rąk, by wyczuć ziemię i wspiąć się na nasyp. Moje palce dotknęły szorstkiej powierzchni, która różniła się od nierównej ziemi sprzed chwili. To musiała być droga. Pchając się do przodu, czułam coraz więcej szorstkiej powierzchni na rękach, a wkrótce także na kolanach.

Gdy tylko przestaję czuć pod stopami leśne podłoże, podnoszę się na nogi i gorączkowo rozglądam się na boki, szukając jakichkolwiek przejeżdżających samochodów.

Dlaczego nic nie widzę?

Szybkie ruchy sprawiają, że kręci mi się w głowie i przez chwilę zataczam się na nogach. Żołądek podchodzi mi do gardła i czuję silną potrzebę wymiotów, ale powstrzymuję się.

Kane nadal idzie... co mam zrobić?

Słyszę jego ciężkie kroki zbliżające się coraz bardziej, więc wbiegam dalej na drogę, akurat gdy słyszę w oddali samochód.

Skoro jest samochód, to powinno być jakieś światło, prawda? Dlaczego go nie widzę?

Ktoś chwyta mnie brutalnie za rękę i krzyczę z zaskoczenia. Moje oczy szukają czegoś... czegokolwiek, ale czuję się, jakbym była całkowicie ślepa.

"Utrudniasz wszystko bardziej, niż to konieczne, gwiazdeczko. Chodź ze mną, albo będziesz tego żałować." Kane syczy na mnie.

Jak na groźby, to jest dość przewidywalne, ale w moim obecnym stanie działa skutecznie. Jestem tak zdezorientowana, że z każdą sekundą czuję się coraz bardziej mdlejąca i oszołomiona.

Zaczyna mnie ciągnąć z powrotem z drogi, ale nie jestem jeszcze gotowa się poddać. Nadjeżdża samochód, więc to może być moja szansa. Szarpię się, próbując się uwolnić, i chyba się tego nie spodziewał, bo jego uchwyt się rozluźnia i upadam na ziemię. Podnoszę się szybko i biegnę dalej na ulicę, machając rękami w powietrzu.

"Pomocy! Proszę, zatrzymajcie się!" Krzyczę, a zaraz potem wydaję z siebie przeraźliwy krzyk, gdy Kane owija się wokół moich pleców i zakrywa mi usta ręką.

"Zamknij się, suko! Chodźmy!" Zaczyna mnie znowu ciągnąć, a ja walczę i szarpię się, ile sił.

Dźwięk opon na żwirowej drodze zbliża się, a odgłos hamowania rozbrzmiewa wokół nas. Kane ciągnie mnie mocniej i próbuje nas przyspieszyć, ale słyszę trzaskające drzwi i kilka głosów zaczyna krzyczeć.

"Puść ją!" Ktoś woła, a z tonu jego głosu wiem, kim jest.

Alfa.

Cholera! To mogła być pomyłka.

"Spierdalaj, to nie ma nic wspólnego z tobą," Kane wrzeszczy, ciągnąc mnie dalej.

"Powiedziałem, przestań!" Kolejny głos odzywa się, ten jest zimny i zbyt spokojny.

Kane zwalnia i czuję, jak napina się.

Co się dzieje?

"Kurczę." Syczy pod nosem, zanim odsuwa ręce od mojego pasa. "Powiedziałem, spierdalaj."

Zapada cisza.