Szepty w Sosnach

Pierwsze, co Lana zarejestrowała, to zimno – nie łagodny chłód porannej rosy, ale głęboki mróz, który zdawał się przenikać przez jej skórę i osiadać w kościach. Jej oczy otworzyły się gwałtownie, ukazując baldachim wysokich sosen, których ciemne gałęzie splatały się jak szkieletowe palce na tle szarego nieba, które nie dawało żadnej wskazówki co do pory dnia. Metaliczny smak krwi wypełniał jej usta.

Spróbowała usiąść i natychmiast tego pożałowała. Ból eksplodował za jej lewą skronią, ostry i uporczywy, a gdy przycisnęła palce do tego miejsca, były lepkie od czegoś ciepłego. Krew. Świeża krew.

Co do diabła?

Lana podniosła się na łokciach, walcząc z falami mdłości, które przetaczały się przez jej ciało. Świat niebezpiecznie się przechylił, ale zmusiła się do skupienia. Leżała na łóżku z igliwia i martwych liści, jej plecy opierały się o szorstką korę ogromnego drzewa. Las rozciągał się bez końca w każdym kierunku, cichy, z wyjątkiem okazjonalnego szeptu wiatru przez gałęzie nad nią.

Jej kurtka była rozdarta na ramieniu, odsłaniając bladą skórę, porysowaną przez coś ostrego. Igliwie przylegało do ciemnego materiału jak małe, zielone oskarżenia. Jej jeansy były brudne i wilgotne, a jedna z jej butów trekkingowych całkowicie straciła sznurówkę.

Jak się tu dostałam?

Ostatnie wyraźne wspomnienie, które miała, to wejście na żółty szkolny autobus tego ranka, jej plecak ciężki od zeszytów i kanapki, którą zrobiła jej mama – z indykiem i serem szwajcarskim, zbyt dużo musztardy, tak jak lubiła. Wycieczka z nauk o środowisku do Lasu Pine Ridge. Pan Halbrook był tak podekscytowany, opowiadając o nauce w terenie i łączeniu się z naturą. Wciąż słyszała jego głos: "Ta wycieczka zmieni wasze spojrzenie na świat przyrody, uczniowie. Zobaczycie rzeczy, których nigdy wcześniej nie zauważyliście."

Ale między tym momentem a teraźniejszym – nic. Pustka tak ciemna i pusta jak przestrzenie między drzewami wokół niej.

Lana szukała swojego telefonu, jej ruchy były niezgrabne i nieskoordynowane. Ekran był czarny, nie reagował na jej gorączkowe stukania. Martwy. Całkowicie martwy. Próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatnio go ładowała, ale nawet ten prosty fakt zdawał się ulatniać jak dym.

"Hallo?" zawołała, jej głos się załamał. Dźwięk został niemal natychmiast pochłonięty przez przytłaczającą ciszę lasu. "Czy ktoś mnie słyszy?"

Nic.

Z trudem stanęła na nogi, używając pnia drzewa jako podpory. Jej nogi były słabe, chwiejne, jakby leżała tam przez godziny. Albo dni. Ta myśl wywołała u niej falę paniki.

Gdzie są wszyscy inni?

Na autobusie było dwudziestu trzech uczniów, plus pan Halbrook i pani Chen, nauczycielka biologii, która zgłosiła się na opiekuna. Powinni tu gdzieś być. Musieli tu być.

"Maya!" krzyknęła, myśląc o swojej najlepszej przyjaciółce, która siedziała obok niej w autobusie, narzekając na konieczność wczesnego wstawania na weekendową wycieczkę. "Sara! Ktokolwiek!"

Las pochłaniał jej głos jak gąbka, nie oddając niczego w zamian.

Lana zrobiła niepewny krok do przodu, potem kolejny. Jej równowaga była teraz lepsza, chociaż głowa wciąż pulsowała z każdym uderzeniem serca. Musiała znaleźć innych. Musiała znaleźć drogę powrotną do—dokąd? Do autobusu? Do obozowiska? Nie mogła nawet pamiętać, czy dotarli do celu przed... przed tym, co się z nią stało.

Zaczęła iść, wybierając kierunek losowo, ponieważ każdy wyglądał równie nieprzyjaznie jak inne. Podszycie było gęste, zmuszając ją do przedzierania się przez jeżyny i nisko zwisające gałęzie, które chwytały jej ubrania i włosy. Kolce drapały jej ramiona, dodając świeże zadrapania do kolekcji, którą najwyraźniej już miała.

Po tym, co wydawało się wiecznością, ale prawdopodobnie trwało tylko dwadzieścia minut, potknęła się o małą polanę, gdzie promienie bladego światła przeciskały się przez baldachim. A tam, rozrzucone po lesie jak okruchy w bajce, były rzeczy, które nie powinny się tam znaleźć.

Podarta kawałek jasnoczerwonego materiału wisiał na niskiej gałęzi—ten sam kolor co ulubiona kurtka Mai. Serce Lany skoczyło z nadzieją i przerażeniem w równym stopniu. Rzuciła się do przodu i złapała materiał, dokładnie go oglądając. To na pewno była kurtka Mai, ta z charakterystycznymi srebrnymi zamkami w kształcie małych piorunów.

"Maya!" zawołała ponownie, tym razem głośniej. "Maya, gdzie jesteś?"

Ale gdy spojrzała wokół polany bardziej uważnie, nadzieja zaczęła się zamieniać w coś znacznie gorszego. W ziemi były rozrzucone inne rzeczy: para okularów korekcyjnych z grubymi czarnymi oprawkami, jedno szkło pęknięte w wzór pajęczyny. Rozpoznała je natychmiast—należały do Davida Kima, cichego seniora, który siedział w ostatnim rzędzie na zajęciach z nauk o środowisku.

Kilka stóp dalej, częściowo ukryty pod stertą liści, znalazła telefon komórkowy z pękniętym ekranem. Etui było jasnoróżowe z naklejką jednorożca na tyle. Telefon Sary. Ekran migał, gdy go podniosła, pokazując siedemnaście nieodebranych połączeń od kontaktu oznaczonego "Mama" i dziesiątki nieprzeczytanych wiadomości tekstowych, najnowsza sprzed zaledwie trzech godzin: "Gdzie jesteś? Zadzwoń TERAZ."

Trzy godziny. To oznaczało, że cokolwiek się wydarzyło, wydarzyło się niedawno. Bardzo niedawno.

Ręce Lany drżały, gdy próbowała odblokować telefon, ale ekran zgasł, zanim mogła wprowadzić kod. Kolejna ślepa uliczka.

Kontynuowała przeszukiwanie polany i znalazła więcej dowodów obecności swoich kolegów z klasy: podarty kawałek papieru z zeszytu z zapisanymi równaniami chemicznymi charakterystycznym pismem Marcusa Webba, niebieską gumkę do włosów należącą do Jenny Rodriguez, a co najbardziej niepokojące, pojedynczy but trekkingowy, który na pewno nie był jej.

Ale żadnych ludzi. Żadnych głosów wołających do niej. Żadnych oznak życia.

Cisza stawała się przytłaczająca, prawie fizyczna w swojej ciężkości. Nawet w najgłębszych lasach powinny być dźwięki - ptaki, owady, małe zwierzęta szeleszczące w zaroślach. Ale ten las był cichy jak grób, jakby każda żywa istota uciekła lub została zastraszona do absolutnej nieruchomości.

Stojąc w centrum polany, otoczona rozrzuconymi śladami obecności swoich kolegów, Lana zaczęła odczuwać inne wrażenie wspinające się po jej kręgosłupie: niepodważalne uczucie bycia obserwowaną.

Powoli się odwróciła, skanując linię drzew otaczającą polanę. Cienie między pniami wydawały się teraz głębsze, bardziej nieprzeniknione. Czy to był ruch, który dostrzegła kątem oka, czy tylko gra światła między gałęziami? Czy ten ciemny kształt za masywnym dębem naprawdę był człowiekiem, czy tylko jej wyobraźnia szalejąca ze strachu?

„Wiem, że ktoś tam jest,” powiedziała, próbując utrzymać głos w równowadze. „Jeśli to jakiś żart, to już nie jest śmieszne. Ludzie zaczną się martwić. Moi rodzice—”

Jej głos zamarł, gdy rzeczywistość jej sytuacji zaczęła w pełni do niej docierać. Jej rodzice prawdopodobnie spodziewali się, że wróci godzinami wcześniej. Kiedy nie wróciła, zadzwoniliby do szkoły. Szkoła zadzwoniłaby do pana Halbrooka. A gdyby nikt nie mógł się z nimi skontaktować...

Jak długo zanim ktoś zacząłby jej szukać? Jak długo zanim ktokolwiek wiedziałby, gdzie szukać?

Uczucie bycia obserwowaną nasiliło się, wywołując gęsią skórkę na jej ramionach mimo względnego ciepła popołudnia. Obróciła się, próbując złapać tego, kto ją obserwował, ale widziała tylko drzewa, cienie i fragmenty rzeczy należących do jej kolegów z klasy, rozrzucone jak dowody jakiejś strasznej zbrodni.

Ale teraz było coś jeszcze na polanie, coś, czego była pewna, że wcześniej tam nie było. W korze największej sosny, dokładnie na wysokości oczu, wyryte były symbole, których nie rozpoznawała. Nie przypadkowe zadrapania, ale celowe znaki wycięte głęboko w drewno czymś ostrym. Tworzyły wzór, niemal jak prymitywna mapa lub diagram.

Lana podeszła do drzewa ostrożnie, jej serce waliło w piersi. Symbole były świeże - mogła to stwierdzić po jasnym kolorze odsłoniętego drewna i soku, który wciąż sączył się z niektórych nacięć. Ktoś zrobił te znaki niedawno. Bardzo niedawno.

Gdy przesuwała palcem po jednym z symboli, coś trzasnęło pod jej stopą. Spojrzała w dół i zobaczyła kolejny kawałek papieru, ten złożony w ciasny kwadrat i wciśnięty między dwa odsłonięte korzenie. Drżącymi rękami rozłożyła go.

Wiadomość była napisana drukowanymi literami, wyglądającymi na wykonane węglem: NIE JESTEŚ SAMA.

Papier wyślizgnął się z jej bezwładnych palców i opadł na ziemię. Ktoś zdecydowanie był w lesie razem z nią. Ktoś, kto wiedział, że tu jest. Ktoś, kto zostawiał wiadomości.

Ale czy próbował jej pomóc, czy to właśnie przez niego się tu znalazła?

Gdzieś za nią pękła gałąź, ostro jak wystrzał w nienaturalnej ciszy. Lana obróciła się, serce w gardle, ale nie zobaczyła nic oprócz niekończącego się labiryntu pni drzew i podszytu. Teraz była pewna, że nie jest sama. Coś—ktoś—poruszał się w pobliżu, dotrzymując jej kroku, pozostając tuż poza zasięgiem wzroku.

"Kim jesteś?" zawołała, nienawidząc drżenia swojego głosu. "Czego chcesz?"

Jedyną odpowiedzią był kolejny dźwięk—kroki, zdecydowanie kroki, oddalające się od niej przez zarośla. Nie biegnące, ale idące z zamierzoną powolnością, jakby ktokolwiek to był, chciał, żeby za nim podążała.

Każdy instynkt krzyczał, żeby iść w przeciwnym kierunku, żeby oddalić się jak najdalej od tego, co ją śledziło przez te lasy. Ale alternatywą było bezcelowe błądzenie po lesie aż do zmroku, a myśl o byciu samą w tym miejscu, gdy zapadnie noc, była jakoś jeszcze bardziej przerażająca niż podążanie za tajemniczym obserwatorem.

Poza tym, ktokolwiek tam był, mógł wiedzieć, co stało się z jej kolegami z klasy. Mógł być jedyną szansą na ich odnalezienie.

Albo mógł być powodem, dla którego jej koledzy z klasy zniknęli.

Lana zebrała porwane kawałki materiału i złamane okulary Davida, upychając je w kieszeniach kurtki. Dowody, powiedziała sobie. Dowód na to, że inni tutaj byli. Następnie podniosła telefon Sarah, mając nadzieję, że może ożyje na tyle długo, by wykonać połączenie.

Kroki ustały, ale nadal czuła na sobie wzrok kogoś z otaczającej ciemności. Obserwujący. Czekający.

Biorąc głęboki oddech, który nie uspokoił jej bijącego serca, Lana wybrała kierunek, w którym poszły kroki i zaczęła podążać. Każdy krok prowadził ją głębiej w las, dalej od jakiejkolwiek nadziei na znalezienie drogi powrotnej do cywilizacji na własną rękę.

Ale gdy cienie stawały się dłuższe, a powietrze coraz chłodniejsze, jedna myśl odbijała się echem w jej umyśle z narastającą pilnością: cokolwiek stało się jej kolegom z klasy, cokolwiek sprowadziło ją tutaj bez pamięci o tym, jak się tu znalazła, to jeszcze się nie skończyło.

To dopiero się zaczynało.

A gdzieś w ciemności między drzewami, coś obserwowało każdy jej ruch, czekając, aby zobaczyć, co zrobi dalej.