Zakazany Owoc: Związana z Najlepszą Przyjaciółką Mojej Siostry

Rozdział Pierwszy

Punkt Widzenia Sofii

"Tak bardzo cię kocham, Sofia. Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na świecie," powiedział Ethan, delikatnie głaszcząc moją policzek.

"Ja też cię kocham, Ethan. Tak bardzo. Chciałabym, żebyśmy mogli być razem, ale wiem, że nie możemy," odpowiedziałam z grymasem na twarzy.

"Nie mów tak. Możemy," powiedział Ethan.

"Ale nikt nas nie zaakceptuje," powiedziałam.

"Nie obchodzi mnie, co inni myślą; jesteś moja, na zawsze," powiedział Ethan, przyciągając mnie bliżej siebie. Wiedziałam, że zaraz mnie pocałuje. Zamknęłam oczy, czekając na moment, kiedy nasze usta się spotkają.

"Beep, beep, beep." Obudziłam się na dźwięk mojego budzika. Spojrzałam na nocny stolik i zobaczyłam, że jest szósta rano. Nie mogłam powstrzymać westchnienia.

"Dlaczego ten sen zawsze kończy się, zanim mnie pocałuje?" powiedziałam do siebie. Od miesięcy miałam ten sam sen o chłopaku, w którym byłam zakochana, chłopaku, którego nigdy nie będę miała.

Moje drzwi gwałtownie się otworzyły, co sprawiło, że podskoczyłam w szoku.

"Wyłącz to cholerstwo," powiedziała moja mama, a ja nacisnęłam przycisk, przerywając dźwięk budzika.

"Do diabła, Sofia. Obudziłaś mnie. Wiesz, że miałam ciężką noc," powiedziała moja mama.

"Przepraszam, mamo," odpowiedziałam.

"Nieważne, wracam do łóżka," powiedziała moja mama i wyszła z mojego pokoju. Nie mogłam powstrzymać kręcenia głową. Oczywiście, że miała ciężką noc. Była na imprezie do czwartej rano. Jestem zdziwiona, że w ogóle wróciła do domu.

Mam na imię Sofia Jones, mam siedemnaście lat. Mam 164 cm wzrostu, długie czarne włosy sięgające talii i zielone oczy. Nigdy nie poznałam mojego ojca. Kiedy miałam pięć lat, zapytałam mamę, dlaczego nie mam taty, a ona powiedziała mi, że to dlatego, że on nigdy mnie nie chciał. Mama powiedziała, że odszedł, bo powiedział jej, żeby mnie usunęła, ale ona zdecydowała się mnie zatrzymać.

Wiem, co pewnie myślicie. Dlaczego moja mama powiedziałaby mi to, gdy miałam pięć lat? Powiedzmy, że moja mama nie jest najlepsza na świecie. Uwielbia ciągle imprezować, ma nowego chłopaka prawie co miesiąc i prawie nigdy nie ma jej w domu.

Wstałam z łóżka i poszłam do łazienki. Moja mama i ja mieszkamy w małym dwupokojowym mieszkaniu. Jest jedna łazienka, mały salon i kuchnia.

Gdy weszłam do łazienki, włączyłam wodę, aby odkryć, że ciepła woda nie działa. Westchnęłam z frustracją, wiedząc, że mama znów nie zapłaciła rachunku za gaz. Szybko wzięłam zimny prysznic, umyłam zęby i włosy. Założyłam parę starych niebieskich dżinsów i niebieską koszulkę. Gdy skończyłam, poszłam do swojego pokoju, żeby zabrać rzeczy do szkoły.

Weszłam do kuchni, żeby coś zjeść. Gdy tam weszłam, moja mama całowała mężczyznę, którego nigdy wcześniej nie widziałam, co nie było zaskakujące. Chyba zerwała z Danem czy Donem czy jak tam miał na imię. Było ich tyle, że trudno nadążyć z imionami.

Szybko chwyciłam jabłko i miałam już wychodzić, ale moja mama się odezwała.

"Sofia, to mój nowy chłopak, Max," powiedziała moja mama.

"Cześć, Sofia. Miło cię w końcu poznać," powiedział Max. Nie umknęło mi, jak jego oczy prześlizgiwały się po moim ciele, co sprawiło, że poczułam się zniesmaczona.

„Sofia, nie słyszałaś, jak Max powiedział cześć? Nie uważasz, że powinnaś się do niego odezwać?” – powiedziała moja mama.

„Cześć” – odpowiedziałam. Już miałam odejść, ale mama mnie zatrzymała.

„Sofia, zapomniałaś zapłacić rachunek za gaz? Woda jest lodowato zimna” – zapytała mama.

„Dałam ci pieniądze na opłacenie tego w zeszłym tygodniu” – powiedziałam.

„Użyłam tych pieniędzy na coś innego, co musiałam zrobić” – powiedziała mama. Wiedziałam, że kłamie. Wiedziałam, że wydała te pieniądze na imprezowanie.

„No cóż, będę mieszkać u Maxa. Mieszka w willi na ulicy Manchester. Nie mogę tu zostać bez ciepłej wody. Więc zostaniesz tu sama” – powiedziała mama. To nie było dla mnie nic nowego, że zostaję sama w domu. Mama zostawiała mnie samą od kiedy miałam sześć lat. Musiałam nauczyć się, jak o siebie dbać.

„Dobrze, muszę iść do szkoły” – powiedziałam.

„Och, tak. Moja córka to taka kujonka” – powiedziała mama, patrząc na Maxa, a potem na mnie. „Nie wiem, dlaczego wciąż chodzisz do szkoły. Nic ci to nie da. Szkoła nie jest dla takich jak my” – powiedziała mama. Mama zawsze mówiła mi takie rzeczy, odkąd byłam mała. To było smutne, że nie chciała, żebym osiągnęła coś w życiu.

„Hej, seksowna” – powiedział jakiś facet, który wyglądał na pijanego, gdy wychodziłam z mieszkań. Po prostu go zignorowałam i szybko przeszłam obok. Założyłam słuchawki i słuchałam muzyki, idąc piętnaście minut do przystanku autobusowego. Musiałam jechać miejskim autobusem, ponieważ szkolny autobus nie podjeżdżał blisko mojego domu. Mama miała samochód, ale zawsze mówiła, że nigdy mnie nie zawiezie do szkoły, bo uważała, że to bezsensowne, żebym chodziła do szkoły.

Chodziłam do dobrej szkoły po bogatej stronie miasta. Dostałam stypendium, żeby tam chodzić, kiedy byłam w piątej klasie. Szkoła obejmuje klasy od przedszkola do dwunastej klasy. Na terenie szkoły są dwa budynki. Jeden dla klas od przedszkola do ósmej, a drugi dla klas od dziewiątej do dwunastej.

Byłam zszokowana, gdy mnie przyjęli, bo wszyscy w Eclipse Academy są bogaci. Nie miałam tam żadnych przyjaciół oprócz mojej najlepszej przyjaciółki, Elli. Byłyśmy przyjaciółkami odkąd zaczęłam tam chodzić.

Pięć minut po dotarciu na przystanek autobusowy, autobus przyjechał i wsiadłam do niego. Usiadłam z przodu i patrzyłam przez okno, jak autobus jedzie godzinę do mojej szkoły. Byłam tak szczęśliwa, że to był ostatni rok, a potem pójdę na studia.

Po wyjściu z autobusu, szłam dziesięć minut do Eclipse Academy. Kiedy zbliżyłam się do szkoły, zobaczyłam Jane, główną cheerleaderkę i Królową B szkoły, stojącą przy wejściu z jej przyjaciółkami, Brittany i Tiffany.

„No proszę, toż to biedna słaba ludzka” – powiedziała Jane, a jej przyjaciółki śmiały się, jakby to było najśmieszniejsze na świecie. Zignorowałam ją i weszłam do szkoły. „Nie wiem, dlaczego chce tu zostać. Nie pasuje tu” – powiedziała Jane. Zawsze mówiła dziwne rzeczy, jak nazywanie mnie słabą ludzką. W końcu ona też była człowiekiem. Po prostu pokręciłam głową, idąc do swojej szafki.