Zmuszona do małżeństwa z mafijnym lordem

PUNKT WIDZENIA TRZECIEJ OSOBY:

Z zasłoniętymi oczami, Ariana wisiała pod sufitem. W ustach miała kulkowy knebel, który uniemożliwiał jej mówienie. Drżała ze strachu, nie mając pojęcia, co ją czeka. Jak jej Mistrz/Mąż zamierzał ją ukarać. Starała się ze wszystkich sił, aby nie zadławić się śliną. Zimno sprawiało, że nie mogła zignorować ucisku w pęcherzu. Celowo kazał jej wypić dwie butelki wody podczas kolacji.

Miała pasy wokół szyi i pleców, aby upewnić się, że nie spadnie ani nie zrobi sobie krzywdy w inny sposób. Oprócz tych pasów miała na sobie ubranie. Seksowną czerwoną bieliznę. Jednak nie zakrywała ona miejsc, które powinna. Jej piersi wystawały z trójkątów stanika. A majtki miały rozcięcie, które całkowicie obnażało jej intymne miejsca.

Usłyszała ciężkie kroki zbliżające się do niej. Myślała, że jest psychicznie gotowa na to, co ją czeka. Ale nie miała pojęcia, co on tym razem zaplanował. Ariana próbowała krzyczeć na całe gardło, gdy skórzany bicz dotknął jej idealnie okrągłej pupy bardziej brutalnie niż kiedykolwiek wcześniej. Ale jej krzyki były stłumione przez knebel. Nigdy w życiu nie pomyślałaby, że w ciągu kilku tygodni jej życie zamieni się z raju w piekło. A może to tylko chwila...

…….

Kilka tygodni wcześniej, były osiemnaste urodziny Ariany. Jej ojciec, Vincent Rossi, urządził jej największe przyjęcie. Dlaczego? Było wiele powodów. Były to jej osiemnaste urodziny. Nie była już małą dziewczynką, ale bardzo inteligentną i życzliwą kobietą. Piękną kobietą. Ukończyła szkołę średnią, zdobywając najwyższe wyniki w ciągu ostatnich dwóch dekad. I zdała egzamin na stypendium. Nie że tego potrzebowała. Jej ojciec był miliarderem, prowadzącym dobrze znany biznes.

Ariana była także księżniczką swojego starszego brata, Braxtona. Miała nadzieję na 25% lub może 50% stypendium. Ale była zachwycona, gdy szkoła biznesu powiedziała jej, że zakwalifikowała się na pełne stypendium. Tak, szła do szkoły biznesu, ponieważ planowała kiedyś założyć własny biznes. Tak jak jej ojciec.

Vincent zaprosił wszystkich jej kolegów z klasy, nawet te złośliwe dziewczyny. Wszyscy bawili się świetnie, podczas gdy Ariana tańczyła ze swoim narzeczonym. Charlie i Ariana zaczęli się spotykać, gdy zaczęli szkołę średnią. Charlie był synem najlepszego przyjaciela Vincenta i jego partnera biznesowego. Dorastali razem. Zdecydowali się być razem, gdy mieli 16 lat i zaręczyli się.

Charlie również szedł do szkoły biznesu z Arianą. A po uzyskaniu dyplomu planowali się pobrać. Ariana nawet wybrała swoją suknię ślubną, gdy poszła na zakupy na swoje urodziny. W tej cielistej, brzoskwiniowej sukni w kształcie litery A, Ariana wyglądała jak księżniczka z bajki.

Charlie ujął jej twarz i pocałował ją w czoło. „Wyglądasz absolutnie cudownie, jak zawsze. Brakuje mi słów, by cię komplementować, kochanie.” Charlie szepnął miękko, podziwiając piękno przed swoimi oczami. Oczy Ariany skierowały się w stronę wejścia do rezydencji. Zobaczyła znajome osiem samochodów wjeżdżających na teren posiadłości.

„Poczekaj na mnie!” Ariana powiedziała, odchodząc od Charliego i podchodząc do swojego wujka, który właśnie wchodził do rezydencji.

„Cześć! Myślałam, że nigdy nie przyjedziesz, wujku Enzo. Zostawiłam dla ciebie twoją ulubioną pizzę.” Ariana powiedziała, gdy tylko zobaczyła Enza. Enzo spojrzał na nią od stóp do głów, a jego oczy pociemniały.

„Gdzie jest twój ojciec?” Enzo zapytał gniewnie. Wyglądał na spieszącego się. Ariana przełknęła ślinę, ponieważ to był pierwszy raz, gdy Enzo mówił do niej w ten sposób, w gniewnym tonie.

„Dobry wieczór, panie Enzo. Pan Vincent jest w swoim gabinecie, razem z żoną i panem Braxtonem.” Służąca przyszła z pomocą Arianie. Kiwnąwszy głową, Enzo wszedł do rezydencji, nie witając Ariany. Było to dla niej dziwne, ale zignorowała to. Zignorowała również dziwne uczucie w brzuchu.

Enzo wszedł do gabinetu Vincenta bez pukania. Chwycił za szyje zarówno Braxtona, jak i Vincenta, zmuszając ich do klęknięcia przed sobą. „Co ty robisz, Enzo? Oszalałeś?” Jana Rossi, żona Vincenta, krzyknęła na Enza.

Enzo spojrzał gniewnie na Janę i przyłożył palec wskazujący do ust, dając jej znak, żeby była cicho. „Nie straciłem rozumu, szwagierko. Twój mąż i syn stracą głowy w ciągu godziny.” Enzo poinformował biedną kobietę sarkastycznym tonem.

„Co... co? O czym ty mówisz?” zapytała Jana, czując, jak panika zaczyna rosnąć w jej piersi.

„Nie powiedziałeś jej, prawda?” Enzo zapytał swojego przyrodniego brata, z ironią w głosie.

„Vincent znowu zaczął grać w hazard. Poszedł grać zeszłej nocy i przegrał ten dworek w zakładzie. A Braxton wziął pożyczkę od lichwiarzy. Nie spłacił ani grosza, a teraz wszyscy będą tu za godzinę, żeby zabrać wszystko.” Enzo poinformował Janę o tym, co jej syn i mąż zrobili.

Do pokoju weszła Ariana i serce jej zamarło. „Tato!” Enzo usłyszał Arianę i odwrócił się, żeby spojrzeć gniewnie na jednego ze swoich ludzi, który miał zamknąć drzwi. Ariana pobiegła do swojego ojca, ale Enzo złapał ją za rękę i posadził na kolanach, jak zawsze. „Co robisz, wujku Enzo?” zapytała słodko Ariana.

„Lichwiarze widzieli Braxtona z Arianą. I planują wziąć swoją zapłatę, zabierając Arianę ze sobą.” Enzo warknął, patrząc na Arianę.

Ariana była zdezorientowana, odwróciła się, żeby spojrzeć na matkę. „Ale za co?” zapytała Jana, ściskając rękę na piersi.

„Och, daj spokój, szwagierko. Jesteś mądrą kobietą. Wiesz, że nasza Ariana wyrosła na piękną kobietę. Czego innego mogliby od niej chcieć.” Enzo odpowiedział sarkastycznie. Ariana próbowała się uwolnić z uścisku Enza. Ale on warknął na nią, sprawiając, że zamarła na jego kolanach.

„Jak mogliście to zrobić? I to Arianie. Tak ciężko pracowała, żeby dojść do tego, gdzie jest teraz.” Jana zaczęła płakać, karcąc męża i syna za to, co zrobili.

„Przepraszam, kochanie. Miałem słaby moment i zanim się zorientowałem, tonąłem.” Vincent nawet nie próbował podnieść wzroku.

„Enzo! Proszę, zrób coś. Wiem, że możesz coś zrobić. Proszę, uratuj moją rodzinę. Przysięgam, że nigdy więcej do tego nie dopuszczę.” Jana padła na kolana, błagając Enza o uratowanie jej rodziny.

„Mówiłaś to ostatnim razem, szwagierko. Nie udało ci się ich upilnować. Poza tym, nie łączy nas więź krwi. Jestem tylko kimś, kogo ojciec Vincenta przygarnął z litości.” Enzo odpowiedział spokojnym tonem.

„Proszę, Enzo. Ten jeden raz. Proszę, spłać długi. Przysięgam, że nigdy więcej do tego nie dopuszczę.” Jana błagała go ponownie, ale Enzo tylko zaśmiał się z niej z rozbawieniem.

„Chyba sobie kpisz, szwagierko. Wiesz, ile pieniędzy oni obaj są winni? Około sześciu miliardów, jeśli policzyć razem.” Enzo powiedział Janie, ile są winni mafii i lichwiarzom. Zaskoczona złapała oddech. Na moment zapomniała, jak oddychać.

„I zawsze spłacam ich długi, nie prosząc cię o nic w zamian. Twój syn nawet mnie nie szanuje po tym wszystkim...” Enzo dodał cicho, z figlarnym uśmieszkiem na twarzy.

„Proszę, Enzo. Ariana jest niewinna, i wiesz to lepiej ode mnie. Pomogłeś nam ją wychować. Trzymałeś ją pierwszy w ramionach, nawet przede mną. Dla niej, i dla mnie. Proszę, proszę, uratuj moją rodzinę. Uratuj moją córkę. Ona nie ma nic wspólnego z ich grzechami.” Jana prosiła, mając nadzieję, że jest jeszcze coś, co może uratować jej rodzinę przed nadciągającym tsunami.

Enzo westchnął z rezygnacją i spojrzał na niewinną twarz Ariany. „Jakoś ich zobaczyli. I teraz chcą ją. Jest tylko jeden sposób, żeby uratować Arianę. Musi wyjść za mnie za mąż.” Enzo bezwstydnie ogłosił, czego chce w zamian.

„Ty cholerny zboczeńcu! Mój ojciec cię adoptował. Wychowywałeś ją jak swoją siostrzenicę. To moja niewinna córka. Jak mogłeś myśleć o dziewczynie, którą pomogłeś nam wychować?” Vincent wrzasnął na Enza wściekle. Szarpał się, żeby się uwolnić, ale jego prawą ręką, Jackson, uderzył Vincenta w twarz. A Ariana była w stanie szoku.