ALPHA KONINGIN

ISABELLA

Ik kijk voor de zoveelste keer naar mezelf in de spiegel van de lift om er zeker van te zijn dat mijn beige trenchcoat nog steeds goed zit en dat niemand kan zien dat ik eronder alleen maar lingerie draag. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik Dominic op zijn kantoor ga verrassen, gekleed in niets anders dan sexy lingerie onder mijn trenchcoat en een paar pumps van vijftien centimeter. Maar ik denk dat het nodig is, nadat hij me een paar maanden geleden heeft bedrogen, heb ik veel aan mezelf getwijfeld en het is waar dat ik mezelf een tijdje heb laten gaan. Hoe hoger Dom op de carrièreladder klom, hoe meer tijd ik alleen doorbracht, en thuiswerken hielp ook niet echt. Ik probeerde beter voor mezelf te zorgen, hem te verrassen met romantische diners, maar ik heb niet het gevoel dat ik echt vooruitgang heb geboekt met hem.

De liftdeuren gaan open en ik stap met opgeheven hoofd naar buiten. Kom op, meid, je kunt het! Moedig ik mezelf aan. Ik loop door de gang met zijn smetteloze witte muren en passeer het bureau van Marissa, de assistente van Dominic, die abrupt van haar stoel opstaat, met grote ogen.

"Mevrouw Jenkins, u kunt daar niet naar binnen." Ze probeert me tegen te houden, maar ze is niet snel genoeg. "Laat me hem even laten weten dat u komt!" Roept ze, maar ik weiger haar mijn verrassing te laten verpesten.

Ik open de deur van het kantoor en mijn wereld stort in. De glimlach op mijn gezicht vervaagt langzaam. Heb je ooit een scène meegemaakt en niet echt geweten of je brein je voor de gek houdt of dat het echt gebeurt? Nou, dat is precies wat ik ervaar. De harde realiteit slaat me in het gezicht. Dom staat met zijn rug naar me toe, terwijl hij Helen, een van de partners van het bedrijf, neukt, die op het bureau zit. Zij is de eerste die me opmerkt en haar gekreun stopt abrupt.

"Dom! Je... vrouw." Zegt ze en hij stopt onmiddellijk.

Er verstrijken een paar seconden voordat hij zijn hoofd draait zonder zich zelfs maar de moeite te nemen om zijn lul uit zijn verdomde collega te trekken.

"Isa, zou je alsjeblieft weg kunnen gaan? Ik ben een beetje bezig." Zegt hij kalm en de roodharige trut giechelt.

Hij kijkt me met minachting aan in zijn blauwe ogen. Op zijn bureau, vlak naast hen, zie ik de foto van mij die ik hem had gegeven voor zijn eerste werkdag. Ik wilde dat hij aan mij zou denken terwijl hij hard werkte. En nu neukt hij die slet recht onder mijn neus, en alsof de vernedering niet erg genoeg is, moet hij ook nog slim doen in haar bijzijn. Dat was wat nodig was om me te laten beseffen dat, wat ik ook doe, de dingen nooit beter zullen worden. Ik ben niet het probleem, hij is het. Hoe heb ik zo blind en naïef kunnen zijn?

Ik kijk hem recht in de ogen, houd mijn hoofd hoog, mijn kaak gespannen en draai me om, terwijl ik de deur achter me dichtsla.

"Het spijt me..." hoor ik Marissa's stem in de verte, maar ik kijk niet naar haar om. Ze wist precies wat die klootzak achter mijn rug om deed, daarom wilde ze niet dat ik naar binnen ging. Wie wist hier nog meer van? Het voelt alsof ik voor de gek gehouden ben. Ik houd mijn ogen gericht op de lift. Ik weiger nog langer voor een dwaas aangezien te worden. Ik verdien beter dan deze schijnvertoning van een huwelijk. Beter dan deze klootzak die me voortdurend respectloos behandelt.

De liftdeuren gaan open en ik druk op 3 voor Freddie's kantoor. Hij is gespecialiseerd in echtscheidingen, en hoewel hij voor hetzelfde bedrijf werkt als Dom, weet ik dat hij mijn belangen zal verdedigen, aangezien hij een vriend van mijn ouders is.

Wanneer ik bij het bureau van zijn secretaresse aankom, sla ik mijn armen over elkaar voor mijn trenchcoat, me plotseling bewust van wat ik draag.

"Hallo, ik wilde weten of Freddie beschikbaar is. Als hij dat niet is, maak ik later wel een afspraak..."

"Hij is beschikbaar, Isabella. Is alles in orde?" Vraagt ze bezorgd.

"Nee," zeg ik, terwijl ik mijn hoofd schud en vecht om de tranen tegen te houden. Ik weiger nog een traan te laten voor deze klootzak.

Ze klopt op de deur van het kantoor voordat ze me aankondigt. Freddie staat op uit zijn stoel als ik binnenkom, gekleed in zijn eeuwige blauwe driedelig pak, dat zijn ogen van dezelfde kleur benadrukt. Grijs haar heeft het blonde haar vervangen dat ik me herinner uit mijn jeugd.

"Isabella..."

"Ik wil een scheiding. Zo snel mogelijk." Onderbreek ik hem. "Ik wil gewoon dat hij uit mijn leven verdwijnt, ik geef niets om het geld of het appartement. Ik wil gewoon dat hij uit mijn leven verdwijnt." Zeg ik, terwijl ik mijn armen strakker om me heen sla.

"Heeft hij je pijn gedaan? Als hij dat heeft gedaan..." Zegt hij terwijl hij langzaam naar me toe komt.

"Niet fysiek." Zucht ik, terwijl ik de brug van mijn neus dichtknijp. "Ik wil uit dit huwelijk. Ik kan niet meer... Ik heb de kracht niet meer..."

"Maak je geen zorgen, als dat is wat je wilt, zal ik doen wat nodig is." Zegt hij voordat hij me in zijn armen neemt.

"Dank je, Freddie." Snif ik.

"Ik heb je vader beloofd dat ik er altijd voor je zou zijn en ik ben van plan mijn belofte te houden." Hij kust de bovenkant van mijn hoofd. "Wil je dat ik Alex vraag om je spullen op te halen? Je kunt een tijdje bij Rebecca en mij blijven als je wilt."

"Dank je, maar ik wil niet tot last zijn. Misschien Alex..."

"Stop ermee, je weet dat je de dochter bent die we nooit hebben gehad. Alex woont al met twee huisgenoten en hoewel ik niet denk dat hij het erg zou vinden, denk ik dat je nu wat rust nodig hebt."

"Dank je. Bedankt voor alles."

Tegen de tijd dat ik bij Freddie en Rebecca aankwam, ontving ik al berichten van Alex waarin hij vroeg wat hij moest inpakken. Toch voel ik me gelukkig dat ik mensen in mijn leven heb op wie ik kan rekenen. Ik kan niet wachten om klaar te zijn met Dominic en verder te gaan met mijn leven, weg van het gebrek aan respect, de leugens en het verraad.