De Vrouw van de CEO en Haar Verborgen Erfgenamen

Sophia Taylor struikelde haar voordeur binnen, haar ogen diep ingezonken van wanhoop. Ze stapte onder de douche en draaide het water loeiheet, terwijl ze haar huid met brute intensiteit schrobde, keer op keer.

„Vies... zo vies...” mompelde ze tegen zichzelf, onaangedaan, ook al zat haar huid onder grote vegen bloed.

De snijwonden werden blootgesteld aan het hete water, en bloed dat zich met water vermengde stroomde naar beneden, wat een schrijnende pijn veroorzaakte die aanvoelde als mes na mes, maar die werd overschaduwd door haar diepe zelfhaat en walging.

Uiteindelijk begaf haar kracht het. Ze zakte in elkaar op de douchevloer, haar lichaam bedekt met krassen en blauwe plekken, terwijl wanhopige snikken en schokkerige kreten tegen de betegelde muren weerkaatsten.

Ze was aangevallen door een onbekende; ze kon zich zijn gezicht niet eens herinneren.

En haar man had haar achtergelaten om de hele nacht door te brengen met zijn eerste liefde.

Sophia’s saffierblauwe ogen, ooit vol leven, staarden nu wezenloos voor zich uit met de leegte van een lijk.

Ze vocht wanhopig om de herinnering aan gisteravond uit te wissen, maar die achtervolgde haar als een schaduw.

Toen ze zich eindelijk de badkamer uit sleepte, brak het geluid van een motor de stilte.

Zachary Spencer was thuis.

Hij droeg hetzelfde pak als gisteren, zijn knappe gezicht getekend door een diepe blik die een sterke uitstraling van autoriteit met zich meedroeg.

Zachary was overdreven netjes—hij zou nooit twee dagen achter elkaar dezelfde kleren dragen.

De waarheid trof Sophia als een mes dat in een al dodelijke wond werd rondgedraaid.

Zachary fronsde licht toen hij Sophia’s uitgeputte verschijning opmerkte. „Ons verstandshuwelijk moet vroegtijdig eindigen. Noem je voorwaarden voor een schikking—noem je prijs.”

„Ik kan je de helft van mijn bezittingen geven, plus je kunt je de helft van mijn bezittingen geven.”

vroeg Sophia, haar stem doordrenkt van bitterheid. „Dit gaat over Paula’s terugkeer, nietwaar?”

Zachary’s frons werd dieper. „Wat heeft zij ermee te maken?”

Sophia worstelde om haar telefoon te pakken en opende het kopnieuws; de kop stond er vetgedrukt. #Spencer Group-erfgenaam Zachary Spencer gespot bij het verlaten van een hotelkamer met A-lijstactrice Paula Clark—geheime affaire onthuld?

Zachary’s ogen werden ijskoud terwijl hij het artikel las. „De media houdt van dit soort woordspelletjes. Ik laat mijn team het van elke site verwijderen.”

Sophia antwoordde niets, maar kreeg krassen op zijn hals in het oog.

Drie sporen, van verschillende dieptes, duidelijk nagelafdrukken.

Samen met zijn nacht weg en de krantenkoppen van vanmorgen, wat viel er nog te begrijpen?

Zachary was ontrouw.

Haar handen balden zich tot vuisten, maar het gevoel dat haar overspoelde was geen woede, maar verpletterend liefdesverdriet.

En zij was gisteravond ook bij een andere man geweest.

Ze waren allebei zielig.

Ze had al lang moeten inzien dat Zachary, tussen haar en Paula, haar altijd zonder aarzeling zou kiezen.

Ze keek Zachary aan met een onleesbare uitdrukking en staarde naar degene die deel had uitgemaakt van haar jeugd.

Haar grootvader had in de oorlog het leven van Zachary’s grootvader gered. Toen de familie Taylor haar fortuin verloor, hadden de Spencers haar in huis genomen als terugbetaling van de schuld.

Ze was acht jaar oud.

Van een verward kind tot een verliefde tiener tot zijn vrouw—dat pad had zestien jaar van haar leven in beslag genomen, en nu liep het ten einde.

Zachary's hart was altijd al Paula geweest. Als zijn grootvader, Dylan Spencer, niet op sterven had gelegen en erop had aangedrongen dat ze zouden trouwen, had Zachary niet gekozen.

Ze hadden zelfs al vroeg een huwelijkse voorwaardencontract getekend. Dit huwelijk was altijd een zakelijke deal geweest, niets meer.

Nadat ze zo hard op haar lip had gebeten dat ze bloed proefde, kreeg Sophia eindelijk de woorden eruit: “Ik ga akkoord.” Ze draaide zich om en liep naar boven om het huwelijkscontract uit de lade van haar kaptafel te halen. Ze scheurde het in piepkleine stukjes, recht voor zijn ogen.

Ze sprak kalm en knipperde hard om de tranen die op het punt stonden over te lopen terug te dringen. “Morgen is een doordeweekse dag. Als je vrij bent, neem dan van tevoren contact met me op, dan kunnen we het papierwerk afhandelen.”

Zachary leek oprecht verrast door hoe gemakkelijk ze dit accepteerde.

Zijn lippen gingen een beetje uit elkaar. “Ik weet dat ik je tekort heb gedaan. Als je in de toekomst ooit iets nodig hebt, kun je altijd contact met me opnemen. Maar wat de scheidingsprocedure betreft, hoop ik dat we snel kunnen handelen. En wat Dylan betreft...”

De pijn in Sophia’s borst werd heviger, maar ze dwong zichzelf te glimlachen.

“We moeten het voorlopig voor Dylan verborgen houden. Nadat we alles hebben afgerond, zal ik hem vertellen dat ik over een maand naar het buitenland ga om te studeren.”

Dylan was de enige persoon ter wereld die haar ooit oprechte familieliefde had gegeven.

Ze kon het niet verdragen hem pijn te doen.

Bovendien slikte Dylan al meerdere bloeddrukmedicijnen. De schok van hun scheiding zou hem waarschijnlijk in het ziekenhuis doen belanden.

Zachary’s uitdrukking werd ingewikkelder.

Sophia had aan alles gedacht, maar precies dat was wat hem dwarszat.

Hij was met Sophia opgegroeid—hij kende haar neiging om dramatisch te doen en driftbuien te krijgen als ze van streek was.

Er klopte iets niet.

“Je ziet bleek. Voel je je ziek?”

Hij stak zijn hand uit om te voelen of ze koorts had, maar zij deed soepel een stap terug en hield afstand tussen hen.

“Gewoon een beetje niet lekker. Ik neem straks wel wat medicijnen.”

Zachary liet zijn hand zakken; zijn gezicht was onleesbaar terwijl hij haar bestudeerde.

“Je doet vreemd vandaag.”

Sophia’s gebalde vuisten ontspanden zich een beetje.

Het drong plots tot haar door dat zelfs na hun scheiding zij en Zachary zoveel jaren samen waren opgegroeid. Ze hadden in elk geval die band.

Misschien kon ze hem vragen haar te helpen uitvinden wie die man van gisteravond was.

Met zijn positie en invloed beheerste de Spencer Group twee derde van de economische infrastructuur van de stad. Als hij iets wilde laten onderzoeken, was er weinig dat hij niet boven water kon krijgen.

Sophia beet onbewust op haar lip. “Ik ben inderdaad in de problemen gekomen. Misschien heb ik je hulp nodig met iets.”

Ze worstelde om in haar hoofd de juiste woorden te vinden.

Hoe kon ze ooit iets zó vernederends onder woorden brengen?

Zachary keek verward. “Wat voor problemen?”

Sophia haalde diep adem en zette zich schrap om te spreken, maar Zachary’s telefoon ging voordat ze de woorden eruit kreeg.

Ze kon vanuit haar hoek de naam van de beller niet zien, maar ze zag wel de onmiddellijke zachtheid die zijn gelaatstrekken veranderde.

Paula, zonder twijfel.

Wat de stem aan de andere kant ook zei, Zachary’s gezicht vulde zich met bezorgdheid. “Ik ben onderweg.”

Hij greep zijn telefoon en liep naar de deur, zonder Sophia ook maar een blik over zijn schouder te gunnen.