De Wraak van de Alleenstaande Moeder

"Lisbeth, je kunt maar beter snel instemmen met deze scheiding! Anders maak ik deze foto's openbaar en laat ik al je fans zien hoe hun geliefde ster met miljoenen volgers ooit het slachtoffer was van een oude man!"

"Wat?" Lisbeth Whitaker keek verbijsterd op, niet in staat te geloven wat ze van hem hoorde.

Dit was de man met wie ze vijf jaar getrouwd was, die een affaire was begonnen met de vrouwelijke verzorger die ze had ingehuurd om voor hem te zorgen.

Nu nam hij zijn toevlucht tot chantage om haar tot een scheiding te dwingen, zodat hij de weg kon vrijmaken voor zijn minnares!

"Doe niet zo onschuldig. Hoe kan een vrouw die zo besmet is als jij het verdienen om mijn vrouw te zijn?" sneerde Leopold Hearst, terwijl hij een dikke envelop tevoorschijn haalde.

Het bevatte het dossier van toen ze in het verleden seksueel was aangerand.

Erin stonden gedetailleerde verslagen van hoe die man haar jurk had gescheurd, in haar nek en borst had gebeten en steeds lager had gegrepen... Het bevatte zelfs de foto's van het medisch onderzoek die achteraf als bewijs waren genomen.

Destijds had Leopold de klok rond gewerkt om al dit bewijs te verzamelen om haar te helpen een veroordeling te krijgen.

Nu was het echter het wapen geworden dat hij gebruikte om haar tot overgave te dwingen.

Lisbeth trilde van woede en wist er eindelijk de woorden uit te persen. "Gebruik je dit echt om me te chanteren voor een scheiding? Prima, je zegt dat je niet meer van me houdt. Mij best! Maar hoe zit het met Dennis? Als dit uitlekt, hoe kan Dennis de wereld dan nog onder ogen komen?"

Tot haar verbazing reageerde Leopold met een spottende lach. "Hoe durf je Dennis te noemen? Je weet precies hoe dat kind is verwekt terwijl ik in coma lag!"

De kleur trok weg uit Lisbeths gezicht. Ze kon haar oren niet geloven. Ze greep Leopold bij zijn kraag en eiste: "Wat zeg je daar precies?"

"Is het niet overduidelijk, Lisbeth? Dat kind lijkt totaal niet op mij! Ik ben er niet eerder over begonnen omdat ik dacht uit sentiment je reputatie te redden. Dacht je nou echt dat ik zo dom was?"

Leopold duwde haar weg, zijn ogen gevuld met minachting en neerbuigendheid.

"Ik weet dat je wanhopig bent—een moeder met hiv, een zoon die vecht tegen leukemie—daarom klamp je je zo aan me vast. Maar waarom zou ik jouw wandelende pinautomaat zijn?"

Hij dacht dat hij redelijk was door gewoon de kille, harde feiten te benoemen. Hij wist niet dat elk woord een mes was dat rechtstreeks op Lisbeths pijnlijkste herinneringen was gericht.

Ze had er zo'n spijt van dat ze ooit had ingestemd met Leopolds huwelijksreis.

Als ze niet naar het buitenland waren gegaan, waren ze niet in de rellen terechtgekomen. Ze zou geen littekens hebben opgelopen, en Leopold zou zijn geheugen niet hebben verloren!

Het allerbelangrijkste was dat Leopold niet verliefd zou zijn geworden op de verzorgster die ze tegen zulke hoge kosten had ingehuurd, en hij zou zijn eigen zoon geen bastaard noemen!

"Houd je mond!" Lisbeths ogen brandden van vuur terwijl ze de documenten tevoorschijn haalde en ze tegen zijn borst sloeg. "Je wilt een scheiding? Je krijgt het!"

Bij de rechtbank sprak de beambte mechanisch. "Voor een echtscheiding dient u uw echtscheidingsaanvraag en een kopie van uw huwelijksakte te overleggen, samen met de bijbehorende documenten."

Lisbeth sprak met moeite: "De kopie van onze huwelijksakte is verscheurd..."

Leopold fronste ongeduldig. "Waar kunnen we een vervangend exemplaar krijgen?"

Toen ze Leopolds gretigheid zag om van haar te scheiden, voelde haar hart alsof het met naalden werd doorboord.

Toen ze trouwden, had Leopold de kopie van hun huwelijksakte verscheurd, lachend terwijl hij zei: "Op deze manier kun je nooit om een scheiding vragen, en zo kunnen we samen oud worden."

Nu verbrak de man die die belofte had gedaan deze.

Binnen dertig minuten was de scheiding afgerond.

"Het huis is van mij. Vergeet niet om je spullen eruit te halen wanneer je de kans krijgt." Leopold kon niet wachten om te vertrekken en liet deze woorden koeltjes vallen voordat hij zich omdraaide om te gaan.

Achter hem volgde Lisbeths hese fluistering: "Prima. Krijg er alleen geen spijt van wanneer je geheugen op een dag terugkeert."

Spijt? Onmogelijk! Leopold snoof minachtend en liep naar buiten zonder achterom te kijken.

Buiten de rechtbank sloeg hij zijn armen om de taille van Elora Foster en tilde haar op.

En Lisbeth stond aan de andere kant van de glazen deuren en keek toe hoe de echtgenoot die haar ooit diep had liefgehad een andere vrouw in het rond draaide.

Daarna liepen ze hand in hand naar de parkeerplaats, waar hij een groot boeket felgekleurde rozen uit de kofferbak haalde.

"Lora, ik ben eindelijk vrij! Ik hou van je, en ik zal je voor de rest van mijn leven beschermen! Wil je met me trouwen?"

In het verblindende zonlicht knielde Leopold op één knie, zijn glimlach brutaal en ongeremd. In zijn handpalm lag een sieradendoosje met daarin een fonkelende diamanten ring.

Verschillende voorbijgangers stopten om te applaudisseren en riepen: "Zeg ja! Zeg ja!"

Terwijl ze toekeek hoe de al te vertrouwde scène zich ontrolde, kon Lisbeth het alleen maar duister komisch vinden.

Leopolds ongeduld leek belachelijk, en haar eigen jaren van inspanning en doorzettingsvermogen des te meer.

Ze slaakte een lange zucht, haar hart nu stil, en draaide zich om om te vertrekken toen haar telefoon overging met een telefoontje vanuit het ziekenhuis.

"De toestand van Dennis Hearst is snel verslechterd. We hebben ons best gedaan, maar we kunnen slechts drie maanden voor hem winnen. Als we niet snel een geschikte match voor hem kunnen vinden..."

Lisbeth raakte onmiddellijk in paniek. "Was zijn toestand niet onder controle? Hoe is het plotseling erger geworden?"

"Leukemie is een zeer onvoorspelbare kwaadaardige ziekte. Breng alstublieft de vader van het kind op de hoogte om zo snel mogelijk langs te komen voor een compatibiliteitstest."

De vader? Lisbeth draaide haar hoofd abrupt om, alleen om te zien hoe Leopold de ring om Elora's vinger schoof voordat hij opstond om een hartstochtelijke kus met haar te delen.

Lisbeth lachte bitter, en terwijl ze lachte, stroomden de tranen over haar gezicht.

Hij had Dennis een bastaard genoemd—hoe kon het hem in vredesnaam schelen of zijn zoon leefde of stierf? Waarom zou hij er ooit mee instemmen om als donor getest te worden?

"Ik begrijp het. Ik zal me haasten," zei ze, met een holle stem.

Na het ophangen leunde Lisbeth tegen de muur en zakte naar de grond.

Ze kneep haar ogen dicht en belde toen een nummer dat ze in jaren niet had gedraaid. "Ik stem ermee in om met je te trouwen. Maar alleen als je me helpt Dennis te redden!"