Bloedverwanten

Ik sta voor de spiegel en friemel aan de delicate parels en kant van mijn jurk. Ja hoor, vanavond is de grote avond. Mijn moeder gaat trouwen met Konstantin, haar ridder in glanzend harnas van koolstofemissiereductie. Ze hadden elkaar ontmoet op een of andere chique milieuconferentie in Luxemburg vorig jaar. Konstantin, de hotshot Roemeense zakenman die blijkbaar de hele conferentie heeft gefinancierd, had haar van haar voeten geveegd. Blijkt dat hij niet zomaar een zakenman is – hij is Konstantin Vasiliev, erfgenaam van het Vasiliev-imperium. Veertig jaar oud, fit, knap, en al die dingen. Eigenlijk een upgrade van de gebruikelijke mensen in ons relaxte stadje in Californië.

Net als mijn moeder is hij ontzettend gepassioneerd over het milieu, wat duidelijk blijkt uit de toewijding van zijn familie aan baanbrekende groene technologieën. De Vasiliev-clan's multinationale conglomeraat, Evergreen Legacy Consortium, staat aan de voorhoede van eco-innovatie. En het helpt natuurlijk dat Konstantin een knappe verschijning is en letterlijk een miljardair.

Knap, charmant, rijk en een milieuvriendelijke strijder - hij is eigenlijk haar droomman.

Dus, sprookjesachtige liefdesverhaal, hè? Nou, vergeef me als ik nog niet van de roze limonade drink. Ooit gehoord van "nog lang en gelukkig"? Ja, dat is een hoop onzin.

Ik staar naar mijn spiegelbeeld en vecht tegen de tranen. Achttien worden zou een groot moment moeten zijn, maar deze bruiloft blijkt de grootste domper ooit. Ik ben opgegroeid zonder vader, een agent die stierf voordat ik zelfs geboren was. Dus ja, ik had altijd gedroomd van een vaderfiguur. Maar nu de kans zich voordoet, ben ik ineens minder enthousiast. Niet dat Konstantin een slechte vent is – hij lijkt prima. Het is gewoon dat ik het gevoel niet kan afschudden dat dit "nog lang en gelukkig" meer lijkt op "vaarwel, vrijheid."

Zie je, mama heeft grote plannen. Ze heeft een bloeiend bedrijf dat milieuvriendelijke maaltijdpakketten door heel de VS verstuurt. En nu is ze van plan Europa te veroveren. Met Konstantin. Volgend jaar. Geen probleem toch? Ik zou toch naar de universiteit gaan. Toch kan ik niet helpen dat ik het gevoel heb dat ik haar kwijtraak. Ik haal een paar keer diep adem, probeer mijn zenuwen te kalmeren, maar ik voel nog steeds een storm opkomen in mijn buik.

Over stormen gesproken, er is een nieuw familielid aan de Vasiliev-kant waar ik vanavond vooral tegenop zie: Konstantins charmante broertje, Aleksandr. Je weet wel, de vijfendertigjarige "tech-tycoon miljardair playboy" zoals de tabloids hem noemen? "De Koning van Europa"? Ja, die gast. Ik heb de krantenkoppen gezien – arrogant, afstandelijk, en eigenlijk een enorme pain in the ass. Ik kan niet zeggen dat ik super enthousiast ben om hem te ontmoeten, maar raad eens? Het leven is een bitch, en ik heb vanavond een zitplaats op de eerste rij.

Gelukkig hoef ik waarschijnlijk niet te veel tijd door te brengen met de nieuwe familie van mijn moeder vanavond. Ze hadden om een of andere bizarre reden aangedrongen op een avondbruiloft, die om 8 uur na zonsondergang begint. Ik denk dat het een rare Roemeense traditie is, of een bijgeloof, of een rijke mensen ding, of wat dan ook. Het werkt in mijn voordeel – als het te ongemakkelijk wordt, zeg ik gewoon dat ik moe ben en excuseer ik me.

Ik strijk een lok van mijn lange, honingblonde haar achter mijn oor en bestudeer mijn spiegelbeeld. Mijn smaragdgroene ogen lijken te flikkeren van angst, en mijn hartvormig gezicht is licht gebruind van een zomer surfen bij Big Sur met mijn vrienden.

Ik geef mijn roségouden ketting – een geschenk van mijn moeder – een draai en slik wat lucht in, neem een langzaam diep adem. Het is een sieraad dat al sinds mijn kindertijd bij me is, een herinnering aan de kracht en liefde van mijn moeder. Ze had het me gegeven toen ik een kind was, een symbool van haar vastberadenheid en de hoop die ze koesterde tijdens haar strijd tegen borstkanker acht jaar geleden. De delicate roségouden ketting en hanger hadden altijd als een beschermend talisman aangevoeld, een verbinding met haar tijdens de moeilijkste tijden. Ze is al jaren in remissie, maar het geeft me nog steeds kippenvel om te denken aan hoe dicht ik toen bij het verliezen van haar was.

Waarom denk ik aan al deze morbide dingen op een moment als dit? Ik moet mezelf even herpakken.

Tijd om mijn "Arianna, de lieve stiefdochter-in-wording" gezicht op te zetten. Glimlachen, knikken, herhalen.

Eindelijk daal ik de chique trap af. Sterrenlicht stroomt door de grote ramen naar binnen en werpt een koude zilveren gloed over alles. Buiten lijkt het op een luxe wijngaard die een droom van een strandstad ontmoet. Rijen wijnstokken strekken zich eindeloos uit en de hele plek ruikt naar druiven op steroïden. Eigenlijk is het een Pinterest bruiloftsdagdroom.

Een warme nachtbries waait naar binnen en brengt de zoute geur van de nabijgelegen Californische kust met zich mee. In de verte hoor ik het klaaglijke geroep van meeuwen, en even wens ik dat ik vleugels kon krijgen en als een vrije vogel de lucht in kon vliegen, deze stressvolle situatie volledig ontwijkend. Cliché, ik weet het... maar waar. Ik zou op dit moment liever een stinkende, kraalogen krijsende lucht-rat zijn dan mezelf.

Buiten staan witte stoelen netjes opgesteld en de gasten beginnen binnen te druppelen. Mam doet haar gastvrouw-ding – stralend, bloemen vasthoudend, je kent het wel. Ik zie haar, er verbluffend uitziend in het wit, hoewel ze ervan overtuigd is dat ze te oud is voor die kleur. En laten we eerlijk zijn, ze ziet er geweldig uit – goudblond haar, groene ogen, alles erop en eraan. Ze is praktisch een wandelende handleiding "hoe gracieus oud te worden". Mensen verwarren ons soms voor zussen. Haar schoonheid is altijd opvallend geweest, maar de laatste tijd heb ik een verandering opgemerkt. Ze is nog steeds adembenemend, maar er zit een kwetsbaarheid in haar die er eerder niet was. Ze is magerder dan normaal, te mager. Ze is veel gewicht kwijtgeraakt voor de bruiloft, meer dan ze zou moeten. Mam heeft zichzelf uitgeput door haar groeiende maaltijdvoorbereidingsbedrijf te combineren met alle bruiloftsvoorbereidingen, en ik ben opgelucht dat de hele bruiloftsgekte bijna voorbij is zodat ze een pauze kan nemen.

Maar vanavond gaat het niet alleen om haar. Het gaat om ons, ons kleine duo dat een trio wordt. Ik slik de vreemde mix van emoties weg – opwinding, nostalgie, en iets als... ik weet het niet... paniek?

"Hé, lieverd," zegt ze, terwijl ze me in een omhelzing trekt die evenveel troostend als verstikkend is. "Klaar voor dit?"

Ik grijns alsof ik niet op het punt sta uit mijn vel te kruipen. "Oh, absoluut. Kan niet wachten om de koninklijke familie te ontmoeten."

Ze lacht, en ik zie de "mam weet het beste" glans in haar ogen. "Vertrouw me, je hebt niets om je zorgen over te maken. Wees gewoon jezelf."

Ja, tuurlijk, mam. Want dat is super makkelijk als je op het punt staat een familie van superrijke miljardairs te ontmoeten.

Dus, hier zijn we dan, op het punt om de samensmelting van mam en haar nieuwe Roemeense geliefde te aanschouwen. Het ceremoniegebied is helemaal versierd, zoals een tuin uit een Hollywood-romance. Ik zie Konstantin's moeder, Anya Vasiliev, die deels socialite, deels zakentycoon en belachelijk mooi is. Volgens mam is Anya ergens in de zestig, maar ze ziet eruit alsof ze in de vijftig of zelfs laat veertig is. Goede genen zitten blijkbaar in de familie. Mam heeft me zoveel over Anya verteld dat het voelt alsof ik haar al heb ontmoet, maar dit is mijn eerste volledige Vasiliev-ontmoeting.

Diep ademhalend, stap ik naar voren en neem mijn plaats in aan de zijkant van het altaar, hopend de ongemakkelijkheid die mijn geboorterecht is te overwinnen.

De ceremonie is helemaal klaar, massa's geurige nachtelijke bloemen, bogen, een veelheid aan witte kaarsen, alles erop en eraan. Ik neem mijn plek in en merk dan iemand die uit de menigte naar voren stapt. Mysterie man alert. Mijn hart slaat een slag over – en niet op een goede manier.

Oké, oké, misschien is het wel op een goede manier.

Ja, ik heb het over de man die mijn kant op loopt. Perfect rommelig donker haar, ogen als ijzige scherven, en een houding die zegt dat hij de baas is hier. Hij is als de liefdesbaby van een GQ-model en een James Bond-schurk.

En hij komt recht op me af.