De Tot Slaaf Gemaakte Lycan Partner van de Laatste Draak

"Ik kan niet langer doorgaan! Alsjeblieft... ik ben moe, en mijn kaak doet pijn," smeekte Visenya bij de Drakenheer.

Lucians blik boorde zich in Visenya alsof ze volkomen nutteloos was. Hij greep met kracht de korte ketting die aan haar halsband bungelde, waardoor ze van pijn opschreeuwde toen de binnenste punten in het gevoelige vlees van haar nek prikten. Met een harde ruk trok hij haar overeind en sleepte haar naar zijn bureau, waar hij haar over het oppervlak boog.

Visenya voelde een golf van paniek toen Lucian zijn hardheid tegen haar billen drukte. Zijn lippen raakten haar oor terwijl hij fluisterde: "Als je me niet met je mond kunt bevredigen, dan moet je me op een andere manier tevredenstellen."

In één snelle beweging scheurde hij haar dunne top en rok van haar lichaam, en gooide de gescheurde stof opzij. De implicaties van zijn acties werden Visenya al snel duidelijk. "Alsjeblieft, laat me het opnieuw proberen... met mijn mond. Ik geloof dat ik het kan..."

"Stil!" Lucians stem weerkaatste tegen de muren van zijn slaapkamer en bracht haar onmiddellijk tot zwijgen.

Ze was niet iemand die hem uitdaagde, niet meer. Na zijn wrede aard talloze keren te hebben doorstaan, had ze op de harde manier geleerd de draak niet te provoceren. En vanavond zou geen uitzondering zijn.

"Ik ben degene die met jou opgescheept zit, niet andersom... Vergeet dat niet," spuugde hij, zijn toon druipend van arrogantie. "Het is zo handig voor jullie honden om je partners af te wijzen en dan met wie je maar wilt in bed te duiken, maar wij draken hebben zulke luxe niet. Je zou jezelf vereerd moeten voelen om zelfs maar aangeraakt te worden door iemand van mijn kaliber."

Visenya vocht tegen de drang om met haar ogen te rollen bij zijn overduidelijke gevoel van superioriteit. Lucian maakte er altijd een punt van om iedereen die wilde luisteren te informeren over de superieure status van zijn soort. Zelfs als kinderen miste hij nooit een kans om haar eraan te herinneren hoe veel beter hij was dan zij.

Wat haar het meest woedend maakte, was dat hij echt de dominante soort was, en er was een geldige reden waarom draken ooit over alle drie de koninkrijken heersten. Lucian was slechts één draak, maar hij kon de hele wereld in vlammen doen opgaan als hij dat wilde, en niemand zou hem kunnen stoppen.

Ondanks zijn verheven rang voelde Visenya zich niet in het minst vereerd. Ze had zichzelf bewaard voor haar partner, om er vervolgens achter te komen dat de man naar wie ze tijdens die eenzame jaren had verlangd niemand minder was dan Lucian. Hij was de laatste van zijn soort, en dat was allemaal vanwege haar vader. Toch zou het Visenya zijn die de last zou dragen om voor de zonden van haar vader te boeten.

Tranen welden op, dreigend over haar wangen te stromen, terwijl Lucian meedogenloos haar ondergoed wegscheurde, haar kwetsbaar en bloot achterlatend. Dit was niet hoe ze zich haar eerste keer had voorgesteld. Ze had gepassioneerde kussen en tedere strelingen van een man die van haar hield en haar koesterde voorgesteld. Maar Lucian was niet in staat tot liefde, en hij koesterde haar zeker niet. In plaats daarvan was ze vervloekt met een partner die verteerd werd door wraak, en niets liever wilde dan haar zien lijden.

Hij drukte zijn knie tegen haar binnenste dij, en zonder woorden gebood hij haar haar benen te spreiden. Met tegenzin gehoorzaamde ze, haar lichaam schokte terwijl zijn handen over haar onderrug en langs haar billen gleden. Met een stevige greep kneep hij in haar kont en gaf een harde klap die zijn handafdruk voor eeuwig zou achterlaten. Ze hield de kreet die in haar keel opwelde in, wetende dat hij haar zonder aarzelen zwak en zielig zou noemen, zoals hij altijd deed.

Een scherpe zucht ontsnapte aan haar lippen toen zijn vingers tussen haar dijen gleden. Ze vervloekte haar verraderlijke lichaam toen ze voelde dat ze nat werd van zijn aanraking. Frustratie borrelde in haar op toen ze Lucians zelfvoldane lachje hoorde, alsof hij nog een reden nodig had om te genieten van zijn eigen belangrijkheid.

Het was ongelooflijk verleidelijk voor Visenya om zijn illusie te doorbreken en te onthullen dat het slechts een reactie van hun partnerband was, en niets meer. Maar ze wist maar al te goed dat hij haar alleen maar zou straffen voor het durven disrespecteren van hem. Haar lichaam spande zich aan, haar tanden geklemd, toen hij een vinger in haar stak. Een geluid ontsnapte aan zijn keel, wat haar nieuwsgierig maakte naar zijn gedachten.

Hij schuwde nooit om zijn algehele afkeer van haar te uiten, haar dagelijks herinnerend aan haar inferieure bestaan. Dus het verbaasde haar dat hij überhaupt de behoefte voelde om haar aan te raken. Toen hij probeerde een tweede vinger toe te voegen, was haar instinct om haar spieren aan te spannen en hem verdere toegang te ontzeggen. Maar hij hield vol, duwde zijn vingers krachtig in haar strakke kanaal en pompte ze ritmisch in en uit.

"Hoeveel mannen hebben je geneukt, hond?" vroeg hij met een hese, maar bittere toon.

"Geen," antwoordde ze, haar stem vastberaden.

Lucian greep de ketting van haar halsband, trok er krachtig aan en veroorzaakte een scherpe kreet van pijn. "Liegt niet tegen mij!" Zijn stem zinderde van woede, vermengd met een emotie die haar verward achterliet. Waarom zou hij zich bekommeren om haar seksuele verleden?

"Ik zweer het, Meester... Ik ben een maagd," zei ze, haar stem trillend.

"Ik vind het moeilijk te geloven dat je op zesentwintigjarige leeftijd erin geslaagd bent kuis te blijven," merkte hij ongelovig op.

"Het kan me niet schelen wat je gelooft!" beet ze terug, uitdagend.

Hij duwde haar met kracht terug op het bureau, waardoor ze geen andere keuze had dan haar ogen te sluiten en zich schrap te zetten voor wat er zou komen. Lucian was vastbesloten om te claimen wat hij als rechtmatig van hem beschouwde. En waarom zou hij niet? Ze had zichzelf immers bewaard... voor hem.