Verkocht! Aan de Grizzly Don

Alcee werd wakker met een schok en greep naar haar borst toen het harde geluid van omvallend meubilair haar rechtop deed zitten.

Geschreeuw in de aangrenzende kamer ging gepaard met het geluid van vuisten die elkaar raakten, en ze sprong uit bed. Terwijl ze haastig haar kleding en trenchcoat zocht die ze naar deze hotelkamer had gedragen, bedacht ze dat haar kleren sneller weer aan haar lichaam terugkeerden dan haar minnaar van de vorige nacht ze had verwijderd.

Het geluid van een man die een ander smeekte om hem niet te doden, deed haar haren overeind staan. Paniekerig keek ze om zich heen en wist dat er maar één deur was van de slaapkamer naar de hoofdingang van het hotel, maar toen ze naar de schuifdeur van het balkon keek, vroeg ze zich af of het balkon grensde aan de andere kamer waar ze de vorige nacht doorheen was gekomen.

Met haar telefoon, tas en schoenen in haar handen sloop ze stilletjes naar het balkon, terwijl ze ineenkromp bij het onmiskenbare geluid van een gedempte pistoolschot. Ze kende het plopgeluid net zo goed als haar achternaam Mariani.

“Verdomme, verdomme, verdomme, Alcee, je idioot!” jammerde ze tegen zichzelf terwijl ze op het terras stapte. De zon kwam net op boven de horizon, en het uitzicht zou adembenemend zijn geweest als ze niet net iemand mogelijk had horen vermoorden in de aangrenzende suite. “Alsjeblieft, laat het niet de mannen van papa zijn.”

Wanhopig leunde ze over het balkon en merkte de hoogte van de kamer waarin ze zich bevond, terwijl ze zichzelf mentaal bekritiseerde omdat ze in slaap was gevallen. Ze draaide zich om en gleed langs het koele beton van het balkon. Door een kier in de gordijnen zag ze de man met wie ze de nacht had doorgebracht de demper van het pistool losschroeven en neerkijken op het lichaam op de vloer.

Ze herkende hem totaal niet en terwijl ze rondkeek in de kamer, moest ze toegeven dat zelfs de drie andere mannen die op hun knieën zaten voor haar minnaar en twee andere mannen die over hen heen torenden, haar onbekend waren. Ze kende niet al haar vaders mannen, maar als iemand haar zou komen ophalen, zou hij iemand sturen die ze kende.

Dit betekende dat ze zich bevond in een hotelkamer met een man die in de afgelopen minuten een moord had gepleegd, en zij was een getuige. Als haar vader erachter zou komen, zou hij de hele groep opruimen. Niet dat ze het zou meemaken, als hij ontdekte wat ze had gedaan voordat ze ontsnapte. Of erger nog, als de man in de volgende kamer ervoor zou kiezen om gewoon de getuige van de nacht ervoor uit de weg te ruimen.

Ze keek opnieuw om zich heen en trok een grimas toen ze naar boven keek. Ze bevonden zich in een penthouse suite. De man die haar maagdelijkheid de vorige nacht voor een koele miljoen had gekocht, leefde in luxe. Ze liet haar trenchcoat vallen, want als ze op het dak van het balkon moest klimmen en naar het dak van het hotel moest zien te komen, zou dat niet lukken met een lange jas aan. Toen haar ogen opnieuw de hoogte inschatten, wist ze dat er geen enkele manier was om van het balkon af te komen.

Ze moest een andere manier vinden. Ze was een nerd, geen atleet, en een gebouw beklimmen naar het dak zou haar dood betekenen. Ze had niet net moedig haar vader en grootvader getrotseerd door haar maagdelijkheid op te geven aan een vreemde in plaats van de man aan wie ze sinds haar tienerjaren was verloofd, om dan van een gebouw te vallen en te sterven.

"Goed bezig, Alcee," mompelde ze onder haar adem, "je hebt het voor elkaar gekregen om te ontsnappen aan de familie Mariani, alleen om domweg in bed te belanden met een moordenaar. Verdomme." Ze trapte tegen een stoel en kromp ineen toen het metaal over de betonnen vloer van het terras schraapte en tegen de glazen deur kletterde.

Toen de terrasdeur openging en haar minnaar van de vorige nacht zijn hoofd naar buiten stak, kromp ze onmiddellijk ineen in de andere stoel. Bruno was adembenemend knap en ongelooflijk groot. Gemakkelijk twee meter lang met schouders zo breed als die van een linebacker, en zijn voeten waren twee keer zo groot als de hare. Haar lichaam verkrampte bij de herinnering aan wat nog meer gigantisch was aan hem en ze rilde. Als ze op dit moment niet zo doodsbang was, zou ze haar benen spreiden zoals Mozes de zee deed.

"Wat doe je hier buiten?"

"De zonsopgang bekijken," ontmoette ze zijn blik angstig, slikte haar angst weg die in haar buik borrelde als een gistend zuurdesemstarter. "Ik was van plan te vertrekken, maar je hebt blijkbaar gezelschap." Haar handen trilden zichtbaar.

"Aya," sprak hij haar valse naam zachtjes, terwijl hij voor haar knielde en een donkere krul van haar voorhoofd streek voordat hij haar vingers vastpakte. "Je zou nog moeten slapen. Heb ik je niet genoeg uitgeput?"

Ze schudde haar hoofd en kon zijn blik niet ontmoeten, "je, eh, er werd geschreeuwd, en ik hou niet van confrontaties, dus ik kwam hier naar buiten totdat het schreeuwen stopte."

"Heb je door het raam gekeken?" Hij gebaarde naar waar hij net vandaan kwam.

"Nee. Ik kwam hier naar buiten zodra het schreeuwen echt luid werd, en ik zat hier gewoon." Ze legde haar kin op haar knieën en bad dat hij haar verhaal geloofde.

"Braaf meisje," hij leunde naar voren en kuste haar voorhoofd. "Ik zou heel graag willen dat we elkaar weer zien, maar dat kan ik niet doen als je je neus steekt waar hij niet hoort."

"Ik begrijp het, Bruno," fluisterde ze terwijl ze haar lippen verdraaide.

"Je bent zo verdomd mooi," fluisterde hij terwijl hij dichterbij leunde en haar wang streelde. Zijn ogen waren een warme honingbruine kleur met gouden vlekjes, en ze staarden in de hare alsof hij in haar ziel keek.

De geur van buskruit hing aan zijn vingers, en het deed haar hart bonzen van angst, maar ze veinsde onwetendheid terwijl ze haar ogen sloot toen zijn lippen de hare raakten.